نگاهی به روایتگری و فرم در مستند «مادرانه» ساخته ساسان فلاح

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای اصفهان، مادرانه فیلم مستندی با موضوع مدافعان حرم ساخته «ساسان فلاح» که به بخش مدافع حرم هفتمین جشنواره فیلم عمار راه یافته است.

مستندی توصیفی از یک رویداد از زبان افرادی که در دل حادثه حضور داشته اند. فیلم روایتگری شهادت مجاهد تیپ فاطمیون شهید «مهدی صابری» از زبان پدر و مادری دلسوخته و البته صبور است. مستند به توصیف ویژگی های شخصیتی شهید از زبان پدر و بیان مواجهه پدر و مادر با خبر شهادت فرزندشان می پردازد.

فیلم با سخنان پدر (حجت الاسلام صابری) در حال انجام دادن کارهای شخصی برای آماده شدن برای کارهای روزانه خود شروع می شود. سخن از صبر و استقامت حضرت زینب در واقعه عاشورا و فهم سخن «ما رایت الا جمیلا» در کلام حضرت زینب است و در ادامه به بیان عقیده، راه و منشِ تشیع در ادامه دادن مسیر پیشوایان خود می پردازد و از این مدخل وارد زندگی شهدای مدافع حرم می گردد.

کارگردان در ابتدای فیلم به بیانی اعتقادی، مستدل، راسخ و کوتاه در رابطه با فلسفه حضور برای دفاع از حریم اسلام پرداخته است آن هم از زبان کسی که خود زجر کشیده و مصیبت دیده میدان است. این بیان نشان دهنده عمق معرفتی و عقلانی جریان مدافعان حرم و خانواده آنان است که گرچه علایق عاطفی نسبت به عزیزان خود دارند اما در راه اسلام حاضرند از آن صبورانه بگذرند.

در ادامه فیلم روایتگر احساسات و عواطف پدر در رابطه با حضور فرزند در جبهه است و نگرانی های او از فرزند دلبندی که برای او همه چیز تمام بود، در اخلاق و درس. او از نگرانی خود برای بیان خبر شهادت به مادر و خواهران مهدی می گوید. سپس بر خلاف نگرانی پدر نوع برخورد زینب گونه مادر را با نحوه شهادت فرزند بیان می کند. گفته های مادر نیز پیوندی میان حال خود و حال حضرت زینب است؛ بیانی اعتقادی از مواجهه با یک رویداد و الگو گرفتن از پیشوایان خود.

سیر داستانی فیلم به خوبی پیش رفته است، مخاطب در همان سکانس های اول با فیلم همراه می شود و تصاویر او را مجذوب خود می کند. هر چند هدف این مستند بیان رویدادی است که رخ داده اما مستند به لحاظ فکری و عاطفی توانسته است مخاطب را از حیث اعتقادی و فکری در موضوع دفاع از حرم نه تنها اغنا کند بلکه توان ترغیب آن را نیز دارد.

سوژه فیلم عالی انتخاب شده است، تازگی دارد و جای سخن بسیار دارد. معمول همه خانواده ها آن است که مادران احساسات و عواطف بیشتری را نسبت به پدران بروز می دهند اما در این مستند متفاوت است. همچنین انجام کارهای شخصی و روزمره زندگی توسط پدر و مادر و بیان آنچه رخداده است نیز نمادی از جریان داشتن زندگی بعد از این رخداد است.

روایت و فرم فیلم شاکله اصلی خود را حفظ کرده است. پیوستگی تصاویر و صدا و نحوه تدوین آن به نسبت خوب بود و به فهم محتوایی فیلم کمک کرده است. استفاده از موسیقی متن و همچنین مداحی به لهجه افغانی به گیرایی و جذابیت اثر افزوده است و یکی از موفقیت های اثر در درگیر نمودن احساسات و عواطف، این انتخاب دزست است.

محسن محمدجانی

انتهای پیام/