نفس مردم جنوبشرق کشور در ابتکار جیب ها

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از"رودبار ما"، زمین سرمایه مشترک بشر برای نسل حاضر و نسل‌های آینده است؛ به همین دلیلی تمامی تلاش‌هایی که برای حفاظت محیط زیست انجام می‌شود در حقیقت گام برداشتن در مسیر حفظ نسل بشری است.

با این حال در گیر‌ودار زندگی روزمره، گاهی انسان‌ها کمتر به میراث گرانبهای زندگی خود توجه دارند و گاه عمدا به تخریب آن می‌پردازند که به همین دلیل قوانینی برای حمایت از محیط زیست به تصویب رسیده و مجازات‌هایی را برای کسانی که این میراث خدادادی را نادیده می‌گیرند، در نظر گرفته است.

جازموریانی نامی آشنا وریزگردهای آن نامی آشناتر در این ایام وروزها سر خط خیلی از خبرهای مطبوعات جنوبشرق،پایگاههای خبری و شبکه های اجتماعی ، ریزگردهای تالاب جازموریان است.

همه ما کم و بیش در مورد تالاب جازموریان و مباحث و موضوعات مرتبط با آن آگاهیم ولی هیچ وقت آیا از خود پرسیده ایم که سهم هریک ازعوامل دخیل در خشکیدگی جازموریان چند درصد است و چرا در سالهای اخیر بر شدت ریزگردهای جنوبشرق افزوده شده است.

ما در صورتی می توانیم به یک طرح جامع و کامل احیاء جازموریان دست پیدا کنیم که یک نظر درست از این موضوع داشته باشیم جدای از بحث خشکسالی و آب و هوای گرم وخشک جازموریان و سد سازی های متعددی برشریان های حیاتی این تالاب بین اللملی وجود دارد،دلیل دیگری که از نظرها دور مانده که اگر اهمیت آن بیشتر از عوامل فوق نباشد کمتر نیست و آن هم این که ما در جازموریان به جای بیابان زدایی داریم بیابان زایی می کنیم.

حاشیه شمالی تالاب جازموریان و منطقه حائلی و بین تالاب جازموریان و سکونت گاههای انسان اعم از شهری و روستایی یک نوار جنگلی مرکب از در ختان(گز ،کهور،تاق،اسکنبل و ..)و هزار و یک جانور و حشی و غیر وحشی با طبیعت منحصر به فرد می باشد که در سال های دور اگر هم گرد وغباری از جازموریان بر می خواست این نوار جنگلی به عنوان سپری در مقابل آنها عمل می کرد.

ولی متأسفانه به دلیل طمع کاری برخی از افراد که از توانایی های بالایی هم برخوردارند این جنگل روز به روز تخریب و کوچکتر می شود و به زمین های زارعی فصلی تبدیل می گردد،که خود این تبدیل شدن به زمین های زراعی باعث فرسایش خاک شود و نه تنها حالا این نوار جنگلی به عنوان سپر در مقابل ریزگردهای جازموریان عمل نمی کند بلکه خود عامل تشدید ریزگردهادر منطقه جنوبشرق کشور است.

حال جای این سوال باقی است که ریاست و عوامل منابع طبیعی و محیط زیست جنوب کرمان آیا از این زمین خواریها مطلع هستند یا نه؟

اگر مطلع نیستند ضعف آگاهی آن ها را می رساند در حوزه استحفاظیه شان که یک مدیر لایق حتمأباید از حوزه سرزمینی خود آگاهی داشته باشد.

دومین فرضیه این است که اگر آگاهی دارند چرا عمل نمی کنند مگر در اصل 50 قانون اساسی نیامده است:«در جمهوری‏ اسلامی، حفاظت‏ محیط زیست‏ که‏ نسل‏ امروز و نسل‌های‏ بعد باید در آن‏ حیات‏ اجتماعی‏ رو به‏ رشدی‏ داشته‏ باشند، وظیفه‏ عمومی‏ تلقی‏ می‏شود.از این‏ رو فعالیت‌های‏ اقتصادی‏ و غیر آن‏ که‏ با آلودگی‏ محیط زیست‏ یا تخریب‏ غیر قابل‏ جبران‏ آن‏ ملازمه‏ پیدا کند، ممنوع‏ است.»  و آیا مگر نشنیده اند فرمایش مقام معظم رهبری در دیدار با فعالان محیط زیست که می فرمایند: حتی برای ساختن حوزه علمیه نباید محیط زیست تخریب شود.

به هر حال نه این توصیه ای برادرانه است نه نصیحتی پدرانه بلکه هشداری صدرصد انقلابی است که اگر با این موضوع سریعأ و طبق قانون عمل نشود. تبعات ادامه چنین روندی گریبان گیر خود آنها خواهد شد.

خوب است مسوولین ماهم نگاهی به زندگی فلج شده مردم این منطقه که بر اثر وجود ریزگردها توجه کنند تا به منافع عده قلیلی زمین خوار.

امید است که اقدامی در خور در این باب صورت گیرد که تعداد این موتور پمپ های بدون مجوز در بخش جازموریان بالغ بر 200یا300موتور پمپ می باشد که حتی در کنار جاده اصلی هم دیده می شوند.

چرایی این موضوع را باید از مسوولین منابع طبیعی جنوب کرمان جویا شد که چرا با غفلت از کنارفاجعه ی ملی عبور می کنند.

آیا حقوق یک میلیون نفر در جنوب کرمان بالاتراست یا عده ای زمین خوار که صرف به سود شخصی خود فکر می کنند!!!!

انتهای پیام/