به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل ازترنم دشتی خانواده نخستین نهاد اجتماعی است که فرد در آن پا به عرصه زندگی می‌گذارد و اولین پایه‌های تربیت و تعلیم در آن گذرانده می‌شود. وجود محبت و عاطفه در خانواده رمز سعادت و خوشبختی انسان است و کلید بسیاری از مشکلات و راه جلب احترام و رعایت حقوق دیگران است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ترنم دشتی,آموزش‌وپرورش هر کشوری مهم‌ترین و مؤثرترین نظام پرورش و رشد شخصیت نوجوانان و جوانان است و ضرورت توجه به رشد شخصیت آدمی و اهمیت پرورش تن و روان دانش آموزان موجب شده است که این مسئله مهم به‌عنوان یکی از کارکردهای اساسی نظام آموزش‌وپرورش به‌حساب آید و در صورتی اهداف عالی آموزش‌وپرورش تحقق می‌یابد که هماهنگی با دیگر نهادهای اجتماعی ازجمله خانواده به وجود آید.
,ابراهیم ابراهیمی کارشناس ارشد روانشناسی و استاد دانشگاه در گفتگو با پایگاه خبری ترنم دشتی در مورد نقش مهم خانواده به‌عنوان رکن اول تربیت فرزندان گفت: برای تربیت و پرورش درست فرزندان، باید محیطی ایجاد کرد که در آن درگیری و اختلافی نباشد، محبت و صداقت، ایمان و عشق به‌خوبی ها، صمیمیت، وحدت و اتحاد می‌تواند راهگشای بسیاری از مشکلات دانش آموزان باشد.
,خانواده نیز تعلق به اجتماع دارد و متأثر از آن، ولی به‌عنوان یک‌نهاد اجتماعی ویژگی‌هایی برای خود دارد و در صورتی ناهمگنی میان ویژگی‌های خانواده با ویژگی‌های کلی اجتماع، کارکرد مدرسه با مشکلاتی مواجه می‌شود.
,وی که معلم مدارس ابتدایی نیز هست به محیط خانواده و تأثیر آن بر دانش آموزان اشاره کرد و افزود: بسیاری از مربیان تعلیم و تربیت، روان شناسان، جامعه شناسان منشأ بسیاری از مشکلات رفتاری و اجتماعی دانش آموزان را ناشی از مسائل موجود در خانه می‌دانند، روابط نادرست عاطفی پدر و مادر، ناسازگاری میان اعضای خانواده، افراط‌وتفریط در حمایت و مراقبت، عدم توجه و نظارت بر دوستان و معاشران فرزندان از مسائل مهمی هستند که نقش اساسی در شکست تحصیلی آنان دارد.
,نقش خانواده در رشد فرزندان بسیار مؤثر است و به‌عنوان منبع اصلی انتقال مهارت‌ها به شمارمی رود، خانواده منبع اصلی انتقال مهارت اساسی، رفتارها، عادت‌ها و میراث فرهنگی به فرزندان است.
,سند تحول بنیادین در ابتدای فصل دوم خود این‌گونه آورده است: وزارت آموزش‌وپرورش مهم‌ترین نهاد تعلیم و تربیت رسمی عمومی، متولی فرآیند تعلیم و تربیت در همه ساحت‌های تعلیم و تربیت، قوام‌بخش فرهنگ عمومی و تعالی‌بخش جامعه اسلامی بر اساس نظام معیار اسلامی، با مشارکت‌ها خانواده، نهادها و سازمان‌های دولتی و غیردولتی است.
,واضح است که نقش مشارکت خانواده در این بند جدی گرفته‌شده است چراکه هستند خانواده‌هایی که تمام بار تعلیم و تربیت فرزند را بردوش مدرسه گذاشته و خود را جدا از مدرسه می‌دانند.
,این کارشناس آموزشی اضافه کرد: بارها و بارها از زبان برخی والدین گرامی شنیده‌ایم که هنگامی‌که از یک رفتار فرزند خود ناراحت می‌شوند می‌گویند در مدرسه همین چیزها را یاد می‌دهند که این‌گونه شده‌اید» غافل از اینکه کودک تنها یک‌پنجم روزش را در مدرسه می‌گذراند و باقی روز را در کنار خانواده است و این خانواده که باید تکمیل‌کننده آموخته‌های تربیتی مدرسه باشد و این خانواده است که آموخته‌های کودک را در آزمایشگاه واقعی آن یعنی جامعه دیده و مورد ارزیابی قرار می‌دهد.
,ابراهیمی در مورد تأثیر رفتار و ناهنجاری‌های اجتماعی درون جامعه بر دانش آموزان ابتدایی انعکاس آن بر خانواده‌ها اشاره کرد و گفت: بدیهی است اگر خانواده‌ای رفتار کودک را در جامعه تا حد امکان به معلم فرزندش منعکس نماید معلم می‌تواند اثر تدریسش را مورد ارزیابی بر اراده و در تقویت نکات مثبت و حذف نکات منفی تدریس خود بکوشد.
,بدیهی است مشارکت‌های خانواده‌ها در مورد روابط فی‌مابین اولیا و مدارس چنانچه بر مبنایی صحیح پایه‌گذاری شوند، نتایج مثبت به بار خواهد آورد که از آن جمله می‌توان به حاکمیت معنویت و اخلاق بر جامعه، بهره‌وری در کار اشاره کرد.
,آنچه مسلم است هر چه روابط اولیاء و مدارس بیشتر شود محیط‌های تربیتی دانش آموزان همگون‌تر و نتیجه این ارتباط تنگاتنگ می‌تواند آینده دانش آموزان را تضمین کند.
,گزارش: وحید ابراهیمی
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه