چرا ایران می تواند یک حریف ضعیف برای آرژانتین باشد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا  اولین بازی تیم ملی کشورمان در مقابل نیجریه برای ما راضی کننده بود. یک نتیجه تساوی ، بدون دریافت گل همان چیزی بود که کارلوس کیروش به دنبال آن بود. اما نگاه منتقدان و نویسندگان آرژانتینی به این بازی چگونه بوده ؟ یادداشت امروز نویسنده لاناسیون در مورد تیم ملی ایران را اینجا بخوانید :

ایران و نیجریه دو حریف آرژانتین در گروه F شب گذشته در یک بازی نزدیک ، به تساوی بدون گل دست یافتند. دیداری که دچار فقر گل و نیز موقعیت گلزنی بود.

آلبی سلسته در دو دیدار بعدی خود باید به مصاف این دو حریف برود اما روی ایران زوم می شویم چرا که روز شنبه در بلواوریزنته باید مقابل این تیم قرار بگیریم.

از قبل می دانستیم که سابه یا نباید نسبت به ایران نگرانی خاصی داشته باشد. اگر قدرت و پتانسیل فوتبال آرزانتین را در نظر بگیریم و فرض کنیم که بازیکنان آرژانتین در روز بازی ، این حریف را دست کم نمی گیرند ؛ باید انتظار یک پیروزی بی حرف و حدیث را داشته باشیم.

هرچند که در فوتبال نمی توان به هیچ چیزی اطمینان داشت و چیزی قابل پیش بینی نیست.

ایرانی ها از لحاظ فیزیکی تیمی قدرتمند هستند و از جنگ های تن به تن و حتی خطا کردن روی بازیکن حریف نمی ترسند. در بازی دیشب آنها 18 بار روی بازیکنان نیجریه مرتکب خطا شدند ؛ در حالی که در طرف مقابل بازیکنان نیجریه 12 بار این عمل را تکرار کردند.

سیستم تیم ایران 4-5-1 است و در خط حمله فقط یک مهاجم به نام قوچان نژاد دارند. این بازیکن هم به خوبی شوت می زند و هم اینکه در اکثر نبردهای تن به تن پیروز می شود.

از لحاظ ذهنی باهوش تر از بقیه بازیکنان ایران نشان می دهد و بارها خودش را در موقعیت مناسب برای گلزنی قرار می دهد. روی توپ های ارسالی از جناحین بسیار خطرناک است و در بازی دیشب تنها خطر جدی ایران و شاید کل بازی را او روی ضربه سر خود حلق کرد. لحظه ای که که "انیه آما" دروازه بان نیجریه به سختی تهدید شد.

ایران در طول 90 دقیقه ؛ بازی را از دست نداد و تسلیم نیجریه و بازیکنان باتجربه اش نشد.

دروازه بان آنها حقیقی ؛ موظف بود که توپ را مستقیما برای قوچان نژاد بفرستد. کاری که هافبک های کند ایران به دفعات از انجام آن عاجز بودند.

قوچان نژاد به محص دریافت توپ باعث بوجود آمدن تحرک در فاز حمله ایران می شد و 5 هافبک ایران همراه او به سمت دروازه نیجریه حرکت می کردند. اما تقریبا در تمامی موارد این حرکات خنثی می شد ؛ چرا که خیلی سریع توپ را به بازیکنان نیجریه تقدیم می کردند.

دژاگه ، حاج صفی و حیدری سه بازیکنی بودند که در هنگام ضد حملات به سرعت وارد زمین نیجریه می شدند . از 5 هافبک ایران ؛ حاج صفی به نظر یک هافبک چند پسته می آمد که مدام در حال رفت و برگشت بود.

ایرانی ها دوست داشتند تا در زمین خودشان جمع شوند و به نظر می آمد که هیچ علاقه ای برای حفظ توپ نداشتند. در مقابل نیجریه تنها 37 درصد بازی را در اختیار داشتند.

آنها از زمین خودشان اقدام به پرس می کردند و منتظر بودند تا بازیکنان نیجریه توپ را از دست بدهند. البته اتخاذ این سیستم از یک نگاه به ضرر خود ایران هم بود.

ایرانی ها پس از قاپیدن توپ مجبور بودند تا 80 متر را برای شکل دادن یک ضد حمله و رسیدن به دروازه نیجریه طی کنند که هرگز هم موفق به انجام این کار نمی شدند.

اشتباهات گاه بچه گانه ای از آنها سر می زد و به نظر می آمد که ایده روشنی برای ضدحملات ندارند.

گاه آنقدر کند عمل می کردند که همه شگفت زده می شدند. یکی از این اشتباهات زمانی رخ داد که دژاگه قصد پی ریزی یک ضد حمله را داشت . اما به قدری تعلل کرد که بازیکن نیجریه از پشت رسید و توپ را از او گرفت.

برای ما جالب اینجا بود که هیچکدام از بازیکنان کناری او به وی اخطار ندادند که بازیکن نیجریه در حال نزدیک شدن به اوست.

نکته مثبت در خط میانی این تیم ؛ نکونام 33 ساله، کاپیتان این تیم بود. کسی که بین خط دفاعی و میانی حرکت می کرد و این منطقه را به خوبی پوشش می داد.

ایرانی ها به شدت روی ضربات ایستگاهی خطرناکند و در این امر مهارت خاصی دارند. آنها بازیکنان بلندقدی دارند که در مقابله با خط دفاعی آرژانتین می توانند برنده جنگ های هوایی باشند و از این ناحیه برای ما دردسر ایجاد کنند.

در کناره ها بسیار پرجنب و جوشند و در بازی با نیجریه این مساله بارها به چشم آمد. به طور مثال پولادی از چپ و  منتظری از جناح راست به خوبی حرکت می کردند. منتظری گاه مسافت زیادی را پا به توپ حرکت می کرد.او بارها از زمین خودی توپ های بلندی برای قوچان نژاد می فرستاد.

در هنگام زدن ضربات کرنر و یا آزاد ؛ تمام بازیکنان بلند قد این تیم به جلو می آیند و توپ های خوبی نیز از سوی کاشته زنان این تیم یعنی دژاگه و حاج صفی به روی دروازه ارسال می شود.

آرژانتین باید به شدت مراقب این بازیکنان باشد : قوچان نژاد (1.81) ؛ نکونام (1.88) ؛ صادقی (1.85) حسینی (1.85) . بازیکنانی که در هنگام ضربات کرنر و یا آزاد از جناحین ؛ بسیار خطرناک هستند.

در ریباندها تیموریان (آندو) می تواند خطر ساز باشد ضمن اینکه برای غافلگیر نشدن ایران در این لحظات ؛ همواره منتظری ، حیدری و پولادی در میانه زمین حضور دارند.

با همه این اوصاف واضح است که روز شنبه ، اگر بازیکنان آرژانتین بازی همیشگی شان را ارائه دهند و روز ، روز آلبی سلسته باشد شکست دادن ایران کار چندان دشواری نیست و این تیم نمی تواند حریف دشواری برای ما باشد.

اما آرژانتین به خوبی می داند که در فوتبال یک اصل وجود دارد ؛ اگر ادعایی مبنی بر برتر بودن دارید باید آن را در زمین نشان دهید نه روی کاغذ .

انتهای خبر