به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانایک ـ بعضی بازیکنان هستند که بازی‌شان در زمین به چشم تماشاچی نمی‌آید، ولی نقشی که ایفا می‌کنند برای تیم و مربی بسیار حیاتی است. این قبیل بازیکنان رابط خط دفاع با حمله هستند و با تک پاس‌هایی به موقع، مهاجم را روانه دروازه حریف می‌کنند. آنها ماموریت دارند تا بازی تیم مقابل را با توپ‌ربایی، پرسینگ و در صورت لزوم خطا کردن، خراب کنند. مثال بارز این گونه بازیکنان، شابی آلونسوی اسپانیایی است. به نظر بازیکنی ساده می‌آید که نه سرعت دارد، نه تکنیک قابل توجهی و نه شوت‌زن قابلی است؛ ولی هم دل‌بوسکه و هم آنجلوتی گفته‌اند که بدون آلونسو شالوده و شاکله تیم‌شان از هم می‌پاشد. آندو تیموریان در روز بازی با نیجریه به خوبی و با اشتباهاتی قابل اغماض، همین نقش را ایفا کرد. در کنار این قبیل بازیکنان، باید یک هافبک دونده و خستگی‌ناپذیر هم حضور داشته باشد تا زوج‌شان تکمیل شود. رئال مادرید در کنار آلونسو، لوکا مودریچ را به کار گرفته و این رمز گل‌های فراوانی بود که رئال در فصل گذشته به ثمر رساند. مودریچ تیم ایران در نخستین بازی، کسی جز جواد نکونام نبود که هر چند عملکرد درخشانی نداشت؛ اما در بازی‌های بعدی بهتر می‌تواند نقشی که مربی از او خواسته را ایفا کند.
, شبکه اطلاع رسانی دانا,
, دو ـ عرق و تعصب ملی را که کنار بگذاریم شاید بهتر متوجه شویم که تیم ملی امسال با تیم 98 و 2006 تفاوت‌های ماهوی و اساسی دارد. آن تیم‌ها مملو از ستارگانی بودند که فراتر از آسیا فوتبال بازی می‌کردند. در آن سال‌ها توپ طلای آسیا را با قاطعیت به تهران می‌آوردیم، حریفانمان را در آسیا گل‌باران می‌کردیم و مهم‌تر از همه لژیونرهایی در سطح اول فوتبال اروپا داشتیم که برعکس امروز از ایرانیان دورگه نبودند. امثال مهدوی‌کیا، کریمی، دایی و باقری از لیگ ایران به اروپا رفتند. پوشیدن پیراهن شماره 8 بایرن مونیخ یا حضور در فینال تاریخی و دراماتیک چمپیونز لیگ بین بایرن مونیخ و منچستر یونایتد اتفاقاتی کم‌اهمیت نبودند.
,در آن سال‌ها لیگی قابل قبول با مدیریتی به مراتب بهتر از امروز داشتیم و هنوز سردارها راهشان به فوتبال باز نشده بود. مقایسه کنید با لیگ سال گذشته و ناامیدی که به فوتبال‌دوستان تزریق کرد. سکوهای آزادی سال گذشته حتی یک بار هم پر نشد.
,بازیکنان آن سال‌ها ترسی از حضور در جام جهانی نداشتند. اسامی بزرگی چون لوییس فیگو، کریستیانو رونالدو، اولی کان، اشتفان افنبرگ، پردراگ میاتوویچ، دژان ساویسویچ و ... برایشان غریب نبود و ستارگان فوتبال را فقط در تلویزیون ندیده بودند. بازیکنی داشتیم که در سن سیرو به میلان بزرگ دو گل زده بود. در آن سال‌ها مثل امروز دچار تحریم‌های کمرشکن نبودیم و می‌توانستیم حداقل بازی‌های تدارکاتی داشته باشیم. در نظرسنجی‌ها منفورترین کشور جهان نبودیم و از همه مهم‌تر دولتی نداشتیم که کمر همت به قتل فوتبال مملکت بسته باشد. تیم امسال از دل این لیگ بی یال و دم و اشکم بیرون آمده و سطح انتظار از این تیم باید با گذشته فرق داشته باشد.
,ما روی کاغذ، سه قهرمانی آسیا و سه حضور در جام جهانی و کلی افتخار ریز و درشت دیگر داریم ولی همه‌ی اینها روی کاغذ و متعلق به گذشته است. امروز ما از لبنان شکست می‌خوریم، لژیونر نداریم، تیم‌های باشگاهی‌مان در آسیا حرفی برای گفتن ندارند و فوتبال ملی‌مان خوشمان بیاید یا نه دیگر قدرت درجه اول آسیا نیست، بلکه با ارفاق کمی از سطح تیم‌های درجه دو بالاتر است.
,
, سه ـ نیجریه تیم خوبی بود. این تیم قهرمان قاره آفریقاست، تاریخ خوبی در جام جهانی دارد، بازیکنانش در اروپا و سطح اول فوتبال دنیا بازی می‌کنند و به گفته‌ی مربی‌شان حتی مدعی قهرمانی جام بیستم هستند. ربط دادن موفقیت تیم ملی در مساوی گرفتن از نیجریه به ضعف نیجریه بی‌انصافی است. نیجریه برای برد به زمین آمد و خود را به آب و آتش زد ولی حتی یک خطر جدی نتوانست روی دروازه ایران ایجاد کند. آیا این ناشی از ضعف نیجریه بود یا قدرت خط دفاعی ایران که نگذاشت دروازه حقیقی با خطر مواجه شود؟ هر گاه بازیکنی از نیجریه نزدیک به محوطه جریمه ایران صاحب توپ می‌شد، سه بازیکن ایرانی محاصره‌اش می‌کردند. همین سبک از بازی دفاعی با پرسینگ فشرده بود که باعث شد بازیکنان حرفه‌ای نیجریه از نیمه‌ی بازی به بعد عصبی شوند و تازه از اینجا بود که حملات ما شروع شد، هر چند که مهاجمان‌مان دقت کافی برای تمام کردن نداشتند و هماهنگی زیادی هم بین اشکان دژاگه و رضا قوچان‌نژاد وجود نداشت. هایلایت بازی را اگر بازبینی کنیم، می‌بینیم که مهم‌ترین خطرهای بازی را ایران ایجاد کرد. ما دست کم دو فرصت مسلم گل‌زنی داشتیم و پنج بار دیگر دروازه نیجریه را با خطر جدی مواجه کردیم.
,
, چهار ـ کی‌روش در همین یک بازی ثابت کرد که رویاپردازی نمی‌کند و با کارت‌هایی که در دست دارد بازی می‌کند نه کارت‌های خیالی و رویابافی و تکیه بر گذشته. صحبت‌های کی‌روش بین دو نیمه با بازیکنان قطعا تزریق ناامیدی نبود، چرا که تمامی حملات ایران روی دروازه نیجریه در نیمه دوم اتفاق افتاد.
,ناصر حجازی فقید در خاطرات خود پیرامون جام 78 گفته بود که بازیکنان ایران می‌رفتند پشت بازیکنان هلند مخفی می‌شدند تا توپ را به آنها ندهم. جلال طالبی بیست سال بعد در جام 98 به همان تک برد مقابل آمریکا قناعت کرد و تیم را با دست کاملا خالی به مصاف آلمان فرستاد. آن تیم مطمئن بود که از آلمان شکست می‌خورد و با همین روحیه هم در زمین حاضر شد. تیم پر ستاره طالبی حتی وقتی آلمان‌ها در گل‌زنی به ایران ناتوان بودند هم به خودش نیامد و خودباوری پیدا نکرد. تیم‌های پر ستاره 78 و 98 و 2006 حتی به احتمال صعود از گروهشان هم فکر نمی‌کردند. امروز ما به صعود امیدواریم و تا روز آخر مرحله گروهی این امید را داریم که به جمع 16 تیم برتر جهان راه پیدا کنیم.
,تک اشتباه مربی صاحب‌نام ایران در بازی با نیجریه، تعویض دیرهنگام دژاگه با علیرضا جهانبخش بود. دژاگه روز خوبی را پشت سر نگذاشت و شاید اگر جهانبخش زودتر به میدان آمده بود می‌توانست از خستگی و کلافگی بازیکنان نیجریه بهتر استفاده کند.
,
, پنج ـ جام جهانی، مصاف بزرگان است. جای شوخی نیست. 196 کشور جهان سه سال زحمت کشیدند تا در نهایت فقط 32 کشور به جام راه پیدا کنند. هیچ تیمی در جام جهانی ضعیف نیست. ضعف تیم‌ها در نسبت با قدرت حریفشان تعریف می‌شود. با این استدلال، ایران در مقابل آرژانتین تیم ضعیفی است؛ همان‌طور که در مقابل نیجریه و بوسنی هم حریفی ضعیف است؛ ولی همین تیم فعلا از نیجریه یک امتیاز گرفته و لیونل مسی را وادار کرده تا از مربی‌اش خواهش کند تا سیستم بازی آرژانتین را در مقابل ایران تغییر دهد، بلکه بتواند از دفاع فشرده و کم اشتباه ایران عبور کند. ما روی کاغذ، ضعیف‌ترین تیم جام بیستم هستیم ولی فعلا در جدول کلی از تیم‌های بزرگی مثل اسپانیا، پرتغال و انگلیس بالاتریم و در جدول گروهمان تا شروع روز دوم بازی‌ها پس از آرژانتین و بالاتر از نیجریه و بوسنی هستیم. حریفانمان دیگر ما را دست کم نمی‌گیرند. چرا خودمان باید مرتکب این اشتباه شویم؟
,
, این تیم بی‌ستاره و بی‌ادعا بعد از بازی نخستش بالقوه می‌تواند بهترین نتایج تاریخ فوتبال ایران را رقم بزند.
,,
انتهای خبر
]
ارسال دیدگاه