شور انقلابی، صدای طبل، لطف خدا و دیگر هیچ!/دیگران هم خواندند اما نگرفت

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ رضا رویگری، خواننده بازیگر و نقاش مطرح کشورمان اثر ماندگار «ایران ایران» در گفت و گو با خبرنگار صبح توس با اشاره به راز ماندگاری این سرود می‌گوید: سرود «ایران ایران» درست در موقعیت و زمانی خوانده شد که نسل پر شور و انقلابی کشورمان دنبال چنین آفرینش‌هایی بود.

وی ادامه می‌دهد: از نظر ذهنی و روانی مردم کاملاً آمادگی شنیدن و دریافت چنین آثاری بودند لذا شور انقلابی مردم باعث شد تا سرود ایران ایران خیلی زود جای خود را در دل مردم ایران باز کند.

این هنرمند پیشکسوت حضور ۴۰ ساله سرود ایران ایران را حاصل کار چند هنرمند عاشقی می‌داند که به خاطر پول و شهرت این کار را انجام ندادند و سپس تاکید می‌کند: چند نفری که در آفرینش این اثر حضور داشتند با درک موقعیت و با همه وجود و توانشان اثری را تولید کردند و این اثر برخاسته از دل در نهایت بر دل و جان مردم ایران نشست.

رویگری سپس به بازخوانی این اثر توسط چند خواننده دیگر اشاره و بیان می‌کند: این اثر با همان ویژگی‌های اثر گذار خودش آنچنان برای مردم خاطره انگیز شده که نه تنها هیچ کدام از آثار باز خوانی شده جایی در بین مردم باز نکرد بلکه شنیدم که بازخورد آن منفی هم بوده و باعث عصبانیت مخاطبان هم شده است.

وی می‌افزاید: حس خاطره انگیزی که مردم، حتی نسل‌های دوم و سوم انقلاب نسبت به این آهنگ دارند آنچنان با تاریخ انقلاب اسلامی در آمیخته که جدا کردن آنها از یکدیگر غیر ممکن به نظر می‌رسد.

هنرمند خالق نقش «کیان ایرانی» سریال مختار همچنین با اشاره به کارهای فاخری که پس از انقلاب در عرصه هنر کشورمان تولید و روانه بازار شده است می‌گوید: بعید می دانم آهنگ «ایران ایران» با همان شور حال انقلابی باز هم ساخته شود چرا که عناصر موقعیتی و زمانی این آهنگ کاملاً ویژه هستند.
وی با اشاره به علاقه مردم ایران به صدای طبل، سنج و زنجیر و آمیخته شدن نام و صدای آنها با فرهنگ ایرانی و اسلامی یکی دیگر از دلایل موفقیت سرود ایران ایران را استفاده از این نوع خاص موسیقی دانست و اظهار کرد: بعدها به پیشنهاد دوستانم سرود ایران ایران را همراه با ارکستر خواندم اما همان جاهم گفتم که مردم این شکل کار را هم نمی‌پسندند و همان سرودی را می‌خواهند که در ابتدای انقلاب و با همان شور حال ساخته شد.
رویگری که این روزها با بیماری دست و پنجه نرم می‌کند به تعطیل شدن تمامی کارهای هنری‌اش اشاره و بیان می‌کند: با توجه به اینکه چپ دست هستم و دست چپم هم از کار افتاده فعلاً توان نقاشی کردن را هم ندارم ضمن اینکه صدایم نیز گرفته و از عرصه موسیقی نیز دور شده‌ام اما در صورت بهبودی برنامه‌هایی برای آینده دارم.

وی با وجود بیماری و سختی‌های ناشی از آن از رصد سینمای ایران و دهه فجر نیز غافل نشده و با اشاره به نوع فیلم‌هایی که چند سال اخیر وارد سینمای ایران شده است می‌گوید: سینمای ما به سمت مسائل اجتماعی که در واقع مورد نیاز جامعه امروز است رفته و کمی با فضای سینمای دهه ۶۰ متفاوت است.

این هنرمند کشورمان هنر را لازمه هر جامعه علاقه مند به شکوفایی دانسته و اظهار می‌کند: شکوفایی جامعه و هنر بر یکدیگر اثر متقابل گذاشته و هر کدام از این دو شکوفا شوند بر دیگری تأثیر مستقیم خواهند گذاشت.

گفت و گو: رضا آرمانیان

انتهای پیام/