به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سرویس یادداشت «لاهیجان»، مسعود رضایی خلیق در یادداشتی با اشاره به پلاک های انتظامی خودروهای لاهیجان نوشت: یک دهه پیش، هنگامی که حرف ج ناگهان در میانه ی پلاک انتظامی خودروهای شهرستان لاهیجان نمایان شد ، عده ای بر این باور بودند که این حسن انتخاب ، ناشی از قریحه و ذوق دست اندرکاران در خلق جناس با حرف ج در نام شهرستان بوده است . اما به زودی با شماره گذاری حدود ۹۰ هزار خودرو در شهرستان رشت ، روی دیگر سکه نمایان شد . در واقع شهرستان های استان گیلان به دو دسته رشت و غیر رشت تقسیم شده بودند .
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,
در دسته نخست مسئولان محترم استان با هدف حفظ وحدت اجتماعی و محوریت رشت بعنوان مرکز استان و با پرهیز از هرگونه پراکندگی و چند دستگی ، پلاک تمام خودروهای رشت ، خمام ، سنگر ، کوچصفهان ، لشت نشاء و خشکبیجار را با کد ۴۶ شماره گذاری و تمام حروف این کد را برای رشت محفوظ نگاه داشتند.
اما در دسته دوم ، تمام شهرستان های گیلان بدون هیچ نظام مشخص و موجه به گونه ای نامرتب شده بودند که حرف ب به بندرانزلی ، ج به لاهیجان ، د به آستارا ، س به تالش ، ص به رودسر ، ط به رودبار و ق به صومعه سرا اختصاص یافت.
هیچ منطق و قانون علمی یا هنری جز انتخاب مبتنی بر تصادف و شانس قادر به کشف رمز این مرتب سازی سلیقه ای نبود . آنچنان که شهرستان آستارا با جمعیتی در حدود نصف جمعیت تالش ، اولویت بالاتری نسبت به آن یافته بود .
در واقع اگر معیار و ملاک رتبه بندی شهرستان ها جمعیت آنها بوده است، تالش بعنوان پرجمعیت ترین شهرستان پس از رشت، می بایست جایگاه نخست و حرف ب را تصاحب می نمود .
و یا اگر این رتبه بندی بر اساس وضعیت و بنیه اقتصادی مردم در شهرستان های مختلف صورت گرفته بود ، باز هم وضعیت با شرایط کنونی تفاوت بسیاری می توانست داشته باشد چرا که پس از ده سال ، تنها شهرستانی که به دلیل حجم بالای معاملات خودرو موفق به اتمام سهمیه نخست پلاک خود گردید و سهمیه پلاک دوم آن مورد استفاده قرار گرفت ، شهرستانی است که به ناحق اولویت سوم را در رتبه بندی کسب نموده بود .
ولی آیا پیش بینی این نکته که با توجه به معیار های جمعیت شناختی و برآورد های اقتصادی و فرهنگی ، کدام شهرستان در اولویت بندی پلاک خودرو ، می بایست حایز رتبه بالاتری قرار گیرد ، برای کارشناسان امر در آن زمان کار دشوار و محیر العقولی بوده است ؟
اگر دلیل انتخاب کد پلاک ۴۶ برای تمام بخش های شهرستان رشت ، ایجاد نظم و یکپارچگی در شهرستان و حفظ عظمت و مرکزیت رشت در مقابل سایر شهرستان ها بوده است ، آیا تخصیص دو پلاک نامانوس ۵۶ ج و ۷۶ د از سر بدسلیقگی به مرکز تاریخی گیلان بیه پیش ، جز با هدف ایجاد سرگردانی و دو دستگی در آن نبوده است ؟
آیا این سیاست ، در راستای همان سیاست قدیمی جداسازی بخش های رودسر ، لنگرود و آستانه از لاهیجان بزرگ اتفاق نیفتاده است؟
آیا مسئولان و سیاست گذاران وقت ، قدرت پیش بینی شرایط ده سال بعد و تخصیص هوشمندانه تمام کد پلاک ۷۶ به لاهیجان بزرگ را نداشتند ؟ آنگونه که حروف ب و ج و د به شهرستان لاهیجان و سایر حروف بر اساس جمعیت و میزان درآمد تولیدی شهرستان های لنگرود ، رودسر ، آستانه و سیاهکل تقسیم شود ؟
در شرایطی که شهرستان های سیاهکل ، لنگرود و آستانه به لحاظ تقسیمات کشوری و خصوصیات جغرافیایی و فرهنگی قرابت بسیاری با شهرستان مادر خود داشته و حتی حوزه انتخابیه نمایندگی مجلس در سیاهکل و لاهیجان مشترک یوده است ، آیا ایجاد وحدت در شهرستان های شرق گیلان تهدید بالقوه ای برای مرکزیت رشت محسوب می شد؟
آیا فرزندان لاهیجان در گذشته و یا حال از قدرت چانه زنی و کسب امتیاز در مذاکره به نفع زادگاه خود برخوردار بوده و هستند؟
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
پایان پیام/
]
ارسال دیدگاه