عمر آسفالت در کشور یک چهارم استاندارد جهانی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از «لاهیجان»، «مهدی ایمانی باشکوه» در یادداشتی با موضوع آسفالت و نقش شهرداری ها در توسعه شهری نوشت: رونق اقتصاد شهر به این دلیل نقش شهرداری ها را برجسته می کند که شهرداری ها، حکومت های محلی به حساب می آیند و عملکرد و فعالیت های آنها به توسعه یا توقف رشد اقتصادی شهرها می انجامد. تامین نیاز شهروندان، فراهم کردن خدمات رفاهی ازجمله آسفالت کردن معابر و اساسا زیرساخت هایی که توسط شهرداری ها پایه گذاری می شود، همه و همه نهایتا به پویایی اقتصاد شهر منجر می شود.

بیشتر پروژه های مرتبط با سیما و منظر شهری، چه از نظر اجزائی و چه از نظر بهره برداری پروژه های عمرانی کوتاه مدت و میان مدت به شمار می روند؛ به همین منظور سالانه بخش مهمی از اقلام هزینه های عمرانی شهری را به خود اختصاص می دهند و گاه کار بدین جا می انجامد که از رهگذر پیش بینی های نادرست در طراحی یا محاسبات فنی شهرسازی، شاهد هدر رفتن منابع و اعتبارات عمرانی در این بخش می باشیم.

شهرداری اصلی ترین متولی پروژ ه های کف سازی و روکش معابر از بعد اجرائی و هم از بعد نظارتی است. اهمیت و ضرورت این پروژه ها در حیطه ی وظایف شهرداری ها بسیار مهم و ضروری است که باید زمان و اندیشه ی کافی برای برنامه ریزی این پروژه ها در نظر گرفته شود. از این رو این نوع پروژ ه ها بخش مهمی از فعالیت های عمرانی جاری شهرداری را به خود اختصاص می دهد و باعث صرف بخشی از منابع و اعتبارات شهرداری ها می شود.
مدتی است که بحث آسفالت و مشکلاتش ذهن شهروندان و مدیران شهری را درگیر کرده است. از آنجا که یک سوم از وسعت شهر را معابر تشکیل می دهند، لازم است که مدیریت شهری با اقدام اساسی در این مورد وارد عمل شود. چند اجرای طرح های عمرانی برای شهر لازم است، اما معابر نیز شریان های اصلی هستند که توجه به آنها، قطعاً گام مهمی در هدایت و کنترل ترافیک شهر خواهد بود.
معابر موجود در یک شهر حجم زیادی دارند و یکی از فضاهای مهم شهری هستند که رفت و آمد به صورت مدام در آن جریان دارد، از این رو رسیدگی و نظارت بر کیفیت معابر ، مسئولیت خطیر و مهمی است. از طرف دیگر هزینه و مخارجی که پای این امر گذاشته می شود، بسیار هنگفت و کلان است.
مشکل اینجاست که تا به حال آسفالت خیابان ها و معابر کیفیت و دوام و پایداری و ماندگاری لازم را نداشته و مقاومت نکرده، زیرا ما دائما شاهد حضور کارگران در خیابان ها در سطح شهر هستیم که خیابان را به علت تعمیر و روکش کردن آسفالت بسته اند. حال باید دنبال پاسخ بود زیرا هزینه هایی که صرف این کار می شود از خرید مصالح و مواد اولیه لازم گرفته تا دستمزد کارگران و خرید وسایل مربوطه و همچنین زمان زیادی که صرف اختلال در رفت و آمد مردم شهر می شود و زمان زیادی بر روی این گار گذاشته می شود، ضرر های جبران ناپذیری دارد.

طبق آمارهای ارائه شده از سوی محققان، سالانه نزدیک به ۸۰ هزار تصادف به علت خرابی آسفالت معابر در کشور رخ می دهد که این تصادفات بالغ بر ۲۲ هزار مجروح دارد. البته رسمی بودن یا نبودن این آمار مشخص نشده است. کشورهای توسعه یافته سالیان زیادی است که توجه ویژه ای به آسفالت معابر دارند و به صورت مستمر در پی افزایش استاندارد سازی و افزایش طول عمر آسفالت با روش های علمی و آکادمیک هستند.
آسفالت که به عنوان آخرین مرحله راهسازی است باید دوام زیادی داشته باشد تا از این طریق خسارات جانی و اقتصادی کمتری بر جامعه تحمیل شود.
به گفته کارشناسان در حال حاضر عمر مفید آسفالت در ایران کمتر از یک سوم استانداردهای جهانی است، به عبارت دیگر عمر متوسط راه های برون

متوسط عمر آسفالت در ایران ده الی یازده سال می باشد من حیث المجموع ۱۵۰میلیارد ریال سالانه هزینه، روی دوش شهرداری و کشور میگذارد.
استان گیلان به عنوان پربارش ترین و مرطوب ترین استان کشور شناخته میشود لذا به دلیل شرایط جوی همانطور که شاهد هستید میانگین عمر آسفالت خیلی کمتر از مقداری که در سطر بالا ذکر شد میباشد.
چیزی بین سه ای پنج سال تازه اگر این حجم عبور مرور ماشین ها در شهر اجازه ی تنفس بیشتر آن را دهد. همانطور ک شاهد هستیم چه در رانندگی و چه در روزهای بارانی این موضوع خرابی آسفالت بسیار بیشتر به چشم می آید. آسفالت و فضای خیابان های یک شهر, شخصیت آن شهر و استان به حساب می آید؛ چیزی که در استان من حالت اغما و وحشتناک دارد.
چندسالی ست که شهرداری ها به ساخت سنگ فرش در کوچه و خیابان های کوچک شهر روی آورده اند.  هزینه ی ساخت سنگ فرش طبق اعلام شهرداری برای کوچه ی برق بالغ بر ۵۷۰ میلیون تومان بوده، هزینه ی گزافی که فقط و فقط برای یک کوچه ی دویست سیصد متری تقبل شده؛ این کار شهرداری نه تنها پاک کردن صورت مسئله بلکه خرج هزینه های اضافی میشود.

در کشورهای پیشرفته، عمر این آسفالت ها به ۱۵ تا ۲۰ سال می رسد و حتی شهرداری ها قصد دارند این مدت را به ۳۰ سال هم برسانند. به این صورت که تمام مراحل آماده سازی تا ساخت و نگهداری آسفالت معابر به مدت ۲۰ سال به یک پیمانکار سپرده می شود و شهرداری هر سال، پولی را با رقمی ثابت، بابت این خدمات به پیمانکاران می دهد نه اینکه میزان این پول را بر اساس میزان خرابی پرداخت کند، به این ترتیب پیمانکاران به دلیل سود اقتصادی خودشان مجبورند در اجرای خدمات از بهترین ها چه در بخش نرم افزار و چه در بخش سخت افزار استفاده کنند.
یکی از مهم ترین فاکتورهای موفقیت در ایجاد رشد فراینده اقتصاد شهری، آموزش مدیران رده بالا در شهرداری های کشور میباشد.
مشکلاتی که در شهر لاهیجان در خصوص آسفالت معابر و کیفیت آن وجود دارد، وجود ترک های عمیقی در آسفالت معابر بوده است و عملیات درزگیری هم به خوبی انجام نشده، از این رو رفته رفته از کیفیت آسفالت این بلوار کاسته شده است.  از طرفی دیگر نبودن آسفالت مناسب باعث شده است که شهرداری تلاشی نیز برای خط کشی آن به عنوان یک مسیر اصلی نکند.

مشکل اصلی در توسعه اقتصادی شهر، اشتباه ما در تعریف و واگذاری پروژه ها به بخش خصوصی است به عنوان مثال چون ما به ندرت، خدماتی همانند آسفالت کردن معابر و خیابان ها را در قالب یک بسته بلند مدت به پیمانکاران می دهیم و همین مساله بر اجرای دقیق کارها تاثیرگذار خواهد بود. برای زیرسازی های مورد نیاز و اجرای آسفالت کاری با یک پیمانکار قرارداد می بندیم و برای نگهداری آن با پیمانکاری دیگر،  در حالی که کشورهای پیشرفته کل فعالیت ساخت، خریداری و تامین آسفالت، اجرا، نظارت و نگهداری آن را در قالب قراردادهای بلندمدت به یک پیمانکار می دهند لذا آن شرکت مجبور است که اولا از آسفالت و مواد خوب استفاده کند تا در تمام سال های قرارداد، از هزینه های دوباره کاری جلوگیری شود، به همین دلیل هم در بیشتر موارد مجبورند به شیوه تحقیق و اجرا عمل کنند که باعث می شود پیمانکاران از یک سو، به کارهای تحقیقاتی و توسعه ای متوسل شوند و کیفیت را بالا ببرند و از سوی دیگر علاوه بر ایجاد اشتغال، به رشد فزاینده شهر کمک کنند.
با تغییر چنین نگاهی به توانمندی های بخش خصوصی می توان اهداف خصوصی سازی را در شهرداری ها به خوبی اجرایی کرد.

پایان پیام/