کارکنان فولاد نطنز و نگاه گریان بر پسته های خندان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آوای نطنز  نزدیکی های عید که می رسد هر فرد و بیشتر مدیر خانواده آن چه را که در طول سال برای مواقع اضطراری پس انداز کرده و خرید در بازارهای برپا شده در روزهای منتهی به عید نوروز یکی از این شرایط به ظاهر اضطرار با طعم شوق و ذوق است را به جیب می زند، به بازار می آید تا حداقل بتواند در این فضای وانفسا کف نیاز های شب عیدی خود را تامین کند.

پرداختن به حال و روز بازار کار، گرانی های آن چنانی کالا و به طور تخصیص یافته تر آجیل های شب عید، تورم، بیکاری و چندین نوع معضلات دیگر، هم حال مخاطب را بد می کند و هم نویسنده را از پرداختن چندین باره و وقع ننهادن به آن کمی مایوس می کند و اما هرگز ناامیدش نمی کند.

پس قصد نداریم در این مرقومه کوچک بپردازیم بدان چیزی که هم منتقدان و هم حامیانِ امور بدستان مملکتی به آن معترفند و فریاد هایشان شنیده نشد و شاید هم اراده ای برای شنیدنش نبود.

فرد بیکار را شاید نتوان بدان سبب که کاری نیافته به اندازه آن که کار دارد و دستش خالی است مورد خطاب و در زیر مجموعه دغدغه های موجود قرار داد، اینان حقشان گرفتنی و قابل اعتنا است اما آن کسانی الان مورد نظر نگارنده اند کسانی هستند که کار دارند اما از قِبل خرج کردن زور بازو چیزی به آن ها ندادند و اگر هم داده شده آن قدر در پیچ و تاب بی نظمی غرق بوده است که هزینه کردِ آن، خروجی محسوسی نداشته است.

آن چه در مرقومه بالا و به خصوص چند خط آخر نگاشته شد تمامش روایت گر حال و روز کمی بیش از برخی از کارکنان کارخانه فولاد نطنز است، کارگرانی که فریادهایشان تولد یک سالگی اش را رد کرد و هرازگاهی در پس این فریاد ها نیم حقوق تا یک حقوقی را به آن ها می دهند تا حداقل چندماه دیگر سکوت کنند و دم برنیاورند.

وقتی به مسئولان ارشد شهرستانی برای تحقق حقوقشان مراجعه می کنند و چیزی به درد خور نمی بینند به دامان اصحاب رسانه چنگ می زنند، التماس می کنند تا خواسته هایشان را داد بزنیم و داد هم میزنیم ولی آگاهیم از این که هر گوشی که نخواهد بشنود هزار بار هم که در قریبش جار بزنی اثری ندارد که ندارد.

ما کار خود را می کنیم، هر چندشاید تهدید به شکایت و…. شویم اما آن چه رسالت مسئولان حکم می کند اگر درست اجرا می شد نتیجه اش این نبود که کارگران در این ایام عید با جیب خالی و با چشمانی گریان بر پسته های خندان نظر افکنند.

شفاف و واضح آن است که این کارگران حقوق نگرفته اند، چندین ماه هم هست که نگرفته اند و آن چه آخرین شواهد و قرائن می گوید دستمزدهای آبان تا کنون آن ها مانده است و شب عیدی را باید چگونه بگذرانند قطعا خود می دانند و خدای خود و آن چه که ما می دانیم با هر چه می گذرانند به طور حتم یکی از آن ها شرمندگی است.

آن قدر با ترس و لرز درد دل می کنند که مبادا سیاهه آن ها به رویت مسئولان فولاد برسد، بعد از التماس و خواهش از بیم اخراج و …. اکانت خود را حذف می کنند تا مبادا به سرنوشت اندک معترض های قبلی دچار شوند.

حرف زیاد است اما حرف آخر این که نماینده، فرماندار، امام جمعه و یا هرکسی که می داند و می تواند و از دستش کاری برمی آید این عزیزان را در این شب عید دریابد.

انتهای پیام/