فراموشی بازی گوی و چوب، بازی محلی مردم بوانات + تصاویر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از حرف رسا، مردمان شهرستان بوانات از دیر باز در جمع های دورهمی خود چون جشن سیزده بدر، جشن برداشت گندم و ... بازی هایی چون چوب و گوی، چوب پل بازی، هفت سنگ، گوی دررو و ... را بعنوان یک بازی انتخاب و بازی می کردند.

بازی گوی و چوب در زبان محلی مردمان بوانات با نام "گوی چوقو" معروف بوده و هنوز هم بیشتر با همین نام می شناسند در این بازی ابتدا دو تن از بزرگترها یار کشی می کنند و به دو دسته تقسیم می شوند و با بر زدن یک گروه بالای دکل و یک گروه در پایین دست قرار می گیرد و تیم بالای دکل تیم شروع کننده است.

تیم شروع کننده بازیکنان ضعیف تر را چینش می کند تا ابتدا توپ بزنند و هر بازیکن می تواند سه مرتبه با چوب به توپ ضربه بزند و توپ را به زمین تیم پایین دکل بفرستد و سپس از دور بازی خارج می شود و به اصطلاح مردم بوانات می میرد.

و اگر بازیکن ضربه زننده بتواند توپ سوم خود را قوی بزند که از دکل پایین فراتر رود می تواند خود را به دکل پایین رسانیده و اگر بتواند بازگردد به سمت یاران خود و تیم پایین نتواند او را با توپ بزند این بازیکن زنده شده و می تواند دوباره در بازی شرکت کند.

در ادامه بازی یاران تیم بالا به ترتیب توپ می زنند و هر مرتبه سه بار توپ زده و اگر نتوانند توپ را از دکل پایین رد کنند و توپ قبل از رسیدن یاران مرده به دکل پایین باز نگردد می توانند دکل را رد کنند و اگر بتوانند بازگردند همه دوباره زنده می شوند.

حاج رضا عاشوریان یکی از بازیکنان قدیمی بازی گوی و چوب در بوانات در گفتگو با خبرنگار ما ضمن اعلام اطلاعات این بازی گفت: اگر تمامی بازیکنان توپ بزنند و یاران نتوانند دکل پایین را به سلامت درو بزنند و بازگردند همه مرده می شوند و تیم بالا باید جابجا شود و تیم پایین بالا بیاید.

وی افزود: تیمی که در پایین و بعد از دکل پایین هستند تا زمانی که پایین هستند به این پایین ماندن در زبان محی گال خوردند می گویند و اگر یکی از بازیکنان تیم پایین بتواند توپ بازیکنان تیم توپ زننده را با دست و بدون برخورد با زمین مستقیم بگیرند به این اصطلاح مرغی گرفتن می گویند و اگر چنین شود جای دو تیم عوض شده و تیم بالا باید بازی را تمام کند و پایی رود و گل بخورد تا بتوانند یا مرغی بگیرند و یا تمام افراد تیم دیگر بمیرند تا باز دو تیم جابجا شوند.

عاشوریان این بازی را بعنوان یکی از ورزشهای قدیمی مردم بوانات برشمرد و تصریح کرد: در این بازیهای محلی اصول احترام به بزرگترها، رفتار جمعی و تحرک بدنی بسیار خوبی وجود دارد که از یک جانشینی و بازیهای امروزی که بیشتر انفرادی و بی تحرک هستند بدو است.

وی همچنین از اصطلاح هوشت شدن در این بازی نیز سخن گفت و اضافه کرد: در بازی گوی چوقو زمانی که یکی یا چند بازیکن تیم بالا پای دکل پایین باشند تا با عبور توپ از دکل به سمت دکل بالا حرکت کنند و زنده شوند و چنین اتفاقی نیفتد باید یکی از بازیکنان که از بقیه چالاک تر است انتخاب شود و از روی دکل پرش کند.

عاشوریان ادامه داد: یکی از بازیکنان تیم پایین نیز پشت دکل قرار می گیرد و نفر هوشت شوند آماده استارت و فرار می باشد تا بازیکن تیم پایین توپ را بالا انداخته و با دست بگیرد و پس از سه بار او باید فرار کند و بازیکن تیم پایین نیز بتواند با توپ او را بزند که اگر چنین شود تیم بالا باخته و باید  دو تیم جابجا شوند و اگر بتواند فرار کند و خود را به دکل بالا برساند می تواند تیم خود را با سه ضربه به توپ نجات دهد و توپی که از دکل پایین بگذرد می توانند به سمت دکل بالا حرکت کنند و زنده شوند و بازی ادامه می یابد.

این بازی و بازیهایی از این دست در میان مردم بوانات از محبوبیت خاصی خصوصا در نسل های پیشین برخوردار هستند اما نسل جوان دیگر به سمت چنین بازیهایی نمی روند و آرام آرام رو به فراموشی است.