به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از اورامانات، انگار همین دیروز بود که یکی از مسئولان شهرستان که به لطف پیروزی دولت آقای روحانی، بدون هیچگونه سابقه ی مدیریت، به پست سیاسی دست یافته بودند، با شور و اشتیاق و البته با اعتماد به نفس مثال زدنی، می فرمودند: جناب آقای زاهدی استاندار محترم کردستان از به کار بردن واژه محروم برای استان کردستان بسیار ناراحت هستند، ایشان معتقدند کردستان به هیچ وجه محروم نیست، بلکه پتانسیل‌های بالایی دارد که به دلایلی شکوفا نشده است!
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, اورامانات,,
همان زمان به حضرتشان عرض کردیم فرمایش جناب استاندار متین، اما جایگاه استاندار اجل از این لفاظی هاست، جای اینگونه فرمایشات، گعده های روشنفکری، جمع های دانشگاهی و نهایتاً صفحات مطبوعاتی است، جایگاه استانداری، محل تئوری پردازی نیست، بلکه عرصه ی اقدام و عمل است.
,,
دراین نوشته مجال پرداختن به آمار نیست، آمارهایی که از منابع مختلف استخراج شده، عموماً مأیوس کننده و سوهان روح است، علاوه بر آن متأسفانه میان این آمارها، تناقض های بسیاری مشاهده می شود، به عنوان مثال آمار بیکاری در استان کردستان به روایت مرکز آمار ایران در سالهای اخیر اعدادی چون 16/1% ،11% و 13/3% است، درصورتیکه آمار بیکاری از زبان جناب آقای استاندار رقم 28% اعلام شده، همزمان جناب آقای بیگلری نماینده محترم مردم شهرستان های سقز و بانه در مجلس شورای اسلامی، این آمارها را غیرواقعی خوانده و رقم واقعی بیکاری را عددی بین 40 تا 50 درصد دانستند!
,,
کوتاه سخن اینکه امروزه تقریباً همگان واقفند که دردها کدام است، کیست که نداند بیکاری در استان بیداد می کند؟
,,
همگان می دانند که مهاجرت روستائیان، علاوه بر تمامی آسیب‌های که بر آن مترتب است به رشد پدیده فوق‌العاده خطرناک حاشیه نشینی در شهرها دامن می زند ، پدیده ای که از نظر بسیاری صاحب‌نظران حتی می تواند امنیت ملی ما را تهدید کند...
,,
جالب اینجاست امروزه حتی عوام الناس هم دوای دردها را نیز می دانند، آیا غیر از سرمایه‌گذاری برروی پتانسیل‌ها چاره ی دیگری هست!؟
,,
قطعاً عزیزان مسئول بهتر از هرکسی به ابعاد این بحران ها واقفند، به طریق اولی با توجه به دسترسی به بانکهای اطلاعاتی مربوطه، راهکارهای بهتر و جامع تر و کامل تری در آستین دارند، اما متأسفانه که مبحث اجرایی کردن راهکار ها می رسد، کمیت ما لنگ است!!!
,,
در شهرستان سروآباد مشکلات به مراتب بیشتر و عمیق تر است، به راستی پرداختن به تمام مشکلات دراین مقال نمی گنجد، به عنوان نمونه جمعیت شهرستان سروآباد از رقم 55000 درسال 85 به رقم نگران کننده ی 45000 در سال 95 رسیده است، ناگفته پیداست این مهاجرت بی سابقه از روستاهای شهرستان به حاشیه شهرهای اطراف، خود چه تبعات گسترده و سنگینی را در پی خواهد داشت ؟
,,
در دی ماه سال 94 آقای حیدر محمودی رئیس محترم شورای اسلامی شهرستان طی مصاحبه ای اظهار داشتند جمعیت دهستان ژریژه در کمتر از سه سال از 12000 نفر به 2500 نفر کاهش داشته است، فاجعه اینجاست که مقصد این مهاجرت بی رویه نه شهر سروآباد که شهرهای اطراف است، چراکه شهر سروآباد علاوه براینکه هیچ جاذبه ای برای روستائیان سروآباد ندارد، خود از مشکلات عدیده ای رنج می برد، سروآباد که حتی اغلب کارمندان و مدیران آن ترددی هستند، بازار پر رونقی ندارد، بیکاری گسترده ی جوانان غالباً تحصیلکرده، رکود بازار زمین و مسکن، رکود ساخت وساز و...تنها گوشه ای از مشکلات این شهر است.
,,
دردمندانه باید اعتراف کنیم که قولهای دولتمردان مبنی بر مهار بیکاری و سرمایه گذاری در راستای شکوفایی پتانسیل ها، حداقل در شهرستان سروآباد نمود چندانی نداشته است، به عنوان مثال بخش مرکزی شهرستان، مشخصاً یک پتانسیل فوق‌العاده قوی در بخش کشاورزی و باغداری دارد که اندک سرمایه‌گذاری در بحث صنایع تبدیلی، بسته بندی یا فرآوری محصولات کشاورزی و باغی می تواند نتایج درخشانی به بار بیاورد، اما دریغ از حتی یک پروژه ی صوری!
,,
منطقه اورامان با آن آوازه ی بلند در واقع یک قطب گردشگری در گسترده بین المللی است، اما راههای ارتباطی نامناسب منطقه، فقدان بسترهای توریست پذیری ، عدم وجود یک شعبه بانک، حتی یک خود پرداز معمولی، وضعیت نابسامان مان شهر اورامان و... اندک مسافران این خطه را از کرده ی خود پشیمان می کند، در این موضوع فوق‌العاده حساس نیز عملکرد مسئولان محترم، صفر مطلق است.
,,
با تلخ کامی به یاد می آوریم که در روز افتتاح معبر کولبری مله خورد دزلی، مسئولان محترم هر کدام به نوعی تلاش می کردند این موفقیت را مصادره کنند و نیز از تأثیر فوری و همه جانبه ی این معبر در ارتقای سطح معیشت شهروندان مدیحه سرایی می کردند، فارغ از اینکه، کولبری اهانت به کرامت انسانی است، با چشم سر دیدیم که معبر کولبری کله خورد هم سرابی بیش نبود...
,,
آنچه بیش از این دردها مردم را آزار می دهد ، یاد و خاطره ی شعارهای انتخاباتی آقایان در سالهای گذشته است، آزار دهنده تر، شنیدن مجدد این شعارها از زبان همان شخصیت هاست، امیدواریم در انتخابات 29 اردیبهشت ماه حضور پرشور مردم در پای صندوق های اخذ رأی، نقطه ی پایانی باشد بر این سیکل معیوب.
,انتهای خبر/
]
ارسال دیدگاه