حضرت عباس، علمدار بصیرت عالمانه و ولایت‌مداری شجاعانه

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آناج، زندگی این طفل نیز چون دیگر برادران و خواهرانش با نام و نشان توحید اذان و اقامه  شروع شد و در خانه علم و ایمان و تقوی و معرفت رشد یافت. علی(ع) با علم به تاثیر امر وراثت در خصوصیات اخلاقی کودک، در انتخاب مادر حضرت ابولفضل العباس (ع) مساله شجاعت و دلیری را محور قرار داد و در این امر از برادرش عقیل که نسب شناس قابلی بود کمک گرفت و جناب عقیل بانو امّ البنین را از قبیله بنی کلاب پیشنهاد داد و نطفه شجاعت و دلاوری منعقد شد و یکی از اضلاع مثلث شخصیتی حضرت شکل گرفت.

 ضلع دیگر مثلث تربیتی حضرت، محیطی است که در آن پرورش می‌‌یابد، قمر منیر بنی‌‌هاشم در محیطی تربیت شد که حسن و حسین و زینب کبری نفس می‌‌کشیدند با آنها همدم بود و درس از آستان اخلاق و عمل این بزرگواران می‌‌آموخت، آخرین ضلع تربیتی هر کسی مربی و پرورش دهنده‌ای است که تاثیرش در عمق جان و دل متربی نفوذ می‌‌کند و کدام مربی بهتر و برتر از امیرمومنان علی (ع) که خود دست پرورده رحمه للعالمین است !

متاسفانه شخصیت بزرگوار قمر منیر بنی‌‌هاشم در نزد عوام شیعیان بیشتر به جنگاوری و شمشیر زنی شهره گشته است و مختصات دیگر شخصیتی حضرت مغفول مانده است در حالی که دلاوری و شجاعت حضرت، تنها یکی از ابعاد شخصیتی این بزرگ‌مرد تاریخ اسلام است و ایشان را باید در آینه کلام امامان معصوم از خطا و غلو و بیهوده گویی به نظاره نشست.

عباس بن علی را بایستی در نگاه پدر شناخت که در دم وداع از این دنیای فانی فرزند را به سینه چسبانده و می‌‌گوید :" وَلَدی وَ سَتَقرّ ُ بک َ فی یوم القیامة " به زودی چشمم در قیامت به وسیله‌ی وجود تو روشن می‌شود. یا آن‌چنانکه در کتاب معالی السبطین آمده است : در روز قیامت فاطمه زهرا سلام الله علیها دستان بریده شده حضرت عباس را برای شفاع شیعیان کافی می‌‌داند و در عصر روز تاسوعا آقا ابوالفضل العباس به مقامی می‌‌رسد که امام حسین خطاب به وی می‌‌فرمایند: جانم به قربانت ! سوار بر اسب شو و نزد دشمن برو و از آنها بپرس برای چه به اینجا آمده‌اند.

بدیهی است که امام علیه السلام کلام بر لغو و تملق بر کسی نمی‌‌راند و این گویای عظمت مقام معنوی مخاطب این جملات می‌‌باشد و امام سجاد علیه السلام خبر از مقام بهشتی ایشان می‌‌دهد که در روز قیامت همه شهداء به آن غبطه می‌‌خورند اما گذشته از مقام رشادت و شجاعت ایشان، امام صادق علیه السلام در مورد مقام معنوی و علمی- فقهی ایشان می‌‌فرمایند: عمویم عباس بصیرتی نافذ و ایمانی محکم داشت.

آری همین ایمان و بصیرت سبب شد که در مقابل دشمنی که همگان بر قدرت ظاهری‌اش اعتراف داشتند، سر تعظیم فرود نیاورد و کرامت الهی و انسانی امامت و ولایت را ملاحظه نماید و هیچگاه با دشمن از سر ترس و خواری مواجه نشود.

ایشان در حالی توافق نامه دشمن را رد نمودند که می‌دانستند جز شهادت در کنار امت حسین بن علی (ع) راهی نمانده است. جالب اینجاست که همین ایمان و بصیرت سبب شده بود در زمان امامت امام حسن (ع) و ده سال در زمان امامت امام حسین (ع) صبر و خویشتنداری را بر دلاوری در میدان جنگ ترجیح دهند که اگر نیک بنگریم برای آدم با غیرت، صبر بر این‌همه مصائب بسیار سنگین‌تر از جنگاوری در میدان شجاعت است.

همه این‌ها را که در یکجا قرار دهیم در یک کلام ولایت پذیری را معنا می‌کنند تا آنجا که بدون اجازه امام حسین حتی جواب فریاد دشمن را ندادند نه اینکه با دشمن پنهانی دل و قلوه بدهند و ولیّ الهی را در محظورات قرار دهند!

انتهای پیام/