به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ تاکنون واژه نوستالژی به گوشتان خورده است؟
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,نوستالژی یعنی خاطره انگیز یا داشتن احساسی غم انگیز همراه با شادی نسبت به اشیاء. اگر گشتی در اینترنت بزنید، عکسهای جالبی با این واژه مانوس هستند مثل توپ پلاستیکی ۲لایه، نوارکاست، شامپو تخم مرغی داروگر، نوشابه و شیرهای شیشه ای، یخچال ارج و چیزهای دیگر که با هر کدام خاطره داریم. به طور مثال در پیامهای بازرگانی دختربچه‌ای که با چادر سفید و یک زنبیل قرمز به خرید می‌رفت و در پایان خرید، می‌گفت:" قورقوری جون گل کاشتی، هرچی که خواستم داشتی" تبلیغ شرکت داروگر را میگویم، یادتان هست؟
اما گاهی این نوستالژی‌ها برای برخی افراد نه تنها شیرین نیست! بلکه بسیار غم انگیز و تلخ است، چرا که نه تنها محصولات و وسایل، بلکه خود کارخانه هایشان هم در حال پیوستن به خاطرات است.
کارگری که با کار در این کارخانه ها روزی چرخ زندگی خود و خانواده اش را می‌چرخاند، اکنون باید کاسه چه کنم،چه کنم به دست بگیرد! چرا اکثر این کارخانه ها یا تعطیل شدند یا در مرز تعطیلی هستند؟ کارخانه های داروگر، ارج، آزمایش، روغن نباتی قو، پارس کاشی و سرامیک و...، یعنی تقاضا برای این کالاها در داخل و خارج کشور صفر است؟ یعنی مردم اصلا یا خیلی کم از مواد شوینده و بهداشتی استفاده می‌کنند که باید کارخانه داروگر تعطیل شود؟ یعنی مردم به وسایل سرمایشی و گرمایشی نیاز ندارند که کارخانه ارج و آزمایش تعطیل شدند؟ یعنی مردم از روغن استفاده نمی‌کنند؟
تعطیلی کارخانجات به قیمت شرمندگی کارگران
راستی شرکت هپکوی اراک چرا نیمه تعطیل شد؟ مگر در کشور به ماشین آلات سنگین نیاز نداریم؟ تعطیلی این کارخانه ها به چه قیمتی؟ به قیمت شرمنده و بیکارشدن کارگر ایرانی!!!
اگر به این کالاها نیازی نیست، پس چرا از کشورهای دیگر وارد می‌شود؟ چرا باید کارگر ایرانی شرمنده و کارگر چینی سرکار باشد؟ در جایی می‌خواندم، کشور چین باید از کشور ایران به خاطر کارآفرینی برای کارگزان چینی تقدیر و تشکر کند؟ بحث ظلمی که به کارخانه ها و کالای ایرانی شده به کنار، اما کارگری که بیشتر عمرش را در این کارخانه ها گذرانده اکنون بعد از تعطیلی این کارخانه ها باید چه کند؟ آقایان کاش از دستان پینه بسته کارگران خجالت می‌کشیدند و به تعطیلی این کارخانه ها دامن نمیزدند.
آقایی که می‌گوید، ۴ میلیون شغل ایجاد کردم، در حقیقت بیش از ۴ میلیون شغل نابود کرده است!
دولت تدبیر و امید، کار و امید را برای کارگران چینی و بیکاری و شرمندگی را برای کارگران ایرانی رقم زد.
کشوری که دانشمندانش در صنعت هسته ای، ماهواره و... در دنیا حرفی برای گفتن دارد چرا باید صرفا وارد کننده باشد؟! با وجود این همه نیروی انسانی تحصیل کرده و منابع طبیعی چرا صادر کننده نباشیم؟!
یاداشت از حسنی
انتهای پیام/
نوستالژی یعنی خاطره انگیز یا داشتن احساسی غم انگیز همراه با شادی نسبت به اشیاء. اگر گشتی در اینترنت بزنید، عکسهای جالبی با این واژه مانوس هستند مثل توپ پلاستیکی ۲لایه، نوارکاست، شامپو تخم مرغی داروگر، نوشابه و شیرهای شیشه ای، یخچال ارج و چیزهای دیگر که با هر کدام خاطره داریم. به طور مثال در پیامهای بازرگانی دختربچه‌ای که با چادر سفید و یک زنبیل قرمز به خرید می‌رفت و در پایان خرید، می‌گفت:" قورقوری جون گل کاشتی، هرچی که خواستم داشتی" تبلیغ شرکت داروگر را میگویم، یادتان هست؟
,اما گاهی این نوستالژی‌ها برای برخی افراد نه تنها شیرین نیست! بلکه بسیار غم انگیز و تلخ است، چرا که نه تنها محصولات و وسایل، بلکه خود کارخانه هایشان هم در حال پیوستن به خاطرات است.
,کارگری که با کار در این کارخانه ها روزی چرخ زندگی خود و خانواده اش را می‌چرخاند، اکنون باید کاسه چه کنم،چه کنم به دست بگیرد! چرا اکثر این کارخانه ها یا تعطیل شدند یا در مرز تعطیلی هستند؟ کارخانه های داروگر، ارج، آزمایش، روغن نباتی قو، پارس کاشی و سرامیک و...، یعنی تقاضا برای این کالاها در داخل و خارج کشور صفر است؟ یعنی مردم اصلا یا خیلی کم از مواد شوینده و بهداشتی استفاده می‌کنند که باید کارخانه داروگر تعطیل شود؟ یعنی مردم به وسایل سرمایشی و گرمایشی نیاز ندارند که کارخانه ارج و آزمایش تعطیل شدند؟ یعنی مردم از روغن استفاده نمی‌کنند؟
,تعطیلی کارخانجات به قیمت شرمندگی کارگران
, تعطیلی کارخانجات به قیمت شرمندگی کارگران, تعطیلی کارخانجات به قیمت شرمندگی کارگران,راستی شرکت هپکوی اراک چرا نیمه تعطیل شد؟ مگر در کشور به ماشین آلات سنگین نیاز نداریم؟ تعطیلی این کارخانه ها به چه قیمتی؟ به قیمت شرمنده و بیکارشدن کارگر ایرانی!!!
,اگر به این کالاها نیازی نیست، پس چرا از کشورهای دیگر وارد می‌شود؟ چرا باید کارگر ایرانی شرمنده و کارگر چینی سرکار باشد؟ در جایی می‌خواندم، کشور چین باید از کشور ایران به خاطر کارآفرینی برای کارگزان چینی تقدیر و تشکر کند؟ بحث ظلمی که به کارخانه ها و کالای ایرانی شده به کنار، اما کارگری که بیشتر عمرش را در این کارخانه ها گذرانده اکنون بعد از تعطیلی این کارخانه ها باید چه کند؟ آقایان کاش از دستان پینه بسته کارگران خجالت می‌کشیدند و به تعطیلی این کارخانه ها دامن نمیزدند.
,آقایی که می‌گوید، ۴ میلیون شغل ایجاد کردم، در حقیقت بیش از ۴ میلیون شغل نابود کرده است!
,دولت تدبیر و امید، کار و امید را برای کارگران چینی و بیکاری و شرمندگی را برای کارگران ایرانی رقم زد.
,کشوری که دانشمندانش در صنعت هسته ای، ماهواره و... در دنیا حرفی برای گفتن دارد چرا باید صرفا وارد کننده باشد؟! با وجود این همه نیروی انسانی تحصیل کرده و منابع طبیعی چرا صادر کننده نباشیم؟!
,
یاداشت از حسنی
انتهای پیام/
,
]
ارسال دیدگاه