به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آناج، انجمنهای ادبی شعر و داستان ضرورتی غیرقابل انکار هستند و فرصت خوبی برای شاعران و نویسندگان ایجاد میکنند تا اثرهایشان را قبل از ارائه به عموم مردم، با هم مسلکان خود به اشتراک گذاشته و مورد نقد و همفکری قرار گیرند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج،, ,اما سوالی که پیش می‌آید، این است که تا چه حد انجمنهای شهر تبریز تخصصی هستند و چرا اغلب اساتید جایی در این انجمن‌ها ندارند و اغلب ترجیح می‌دهند دور از این انجمن‌ها باشند؟
,دو دلیل اصلی برای یافتن پاسخ این سوال می‌توان مطرح کرد: اول اینکه تقریبا همه انجمنهای فعال به منظور خودنمایی، برگزاری جلساتی شلوغ و پرجمعیت را ترجیح می‌دهند تا جلسات تخصصی! و معمولا به مکانی برای شعرخوانی و داستان خوانی تبدیل شده‌اند.
,دوم اینکه تمام این انجمن‌ها زیر نظر سازمان و ادارات دولتی فعالیت میکنند و این امر آزادی عمل را از شاعران و نویسندگان سلب می‌کند. به گونه‌ای که مصلحت‌های اداری عرصه را برای ادبیات تنگ می‌کند.
,طبیعی است، وضعیت کنونی برای اساتیدی که عمرشان را صرف ادبیات کرده‌اند، غیر قابل قبول می‌باشد. نویسندگی و شاعری، تا زمانی که به عنوان شغل در جامعه شناخته نشده باشد و اهالی قلم همانند دیگر صنف‌ها قادر به تشکیل انجمن نباشند، شاهد کارآمدی انجمن ها نخواهیم بود.
,بهبود وضعیت نشر و کتاب در کشور موجب در آمدزایی اهالی قلم از هنر خود خواهد شد و آن زمان است که می‌توانند مستقل عمل کنند و انجمن‌هایی را تشکیل دهند که تنها هدفشان ادبیات باشد و لا غیر.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه