به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا و به نقل از سفیرافلاک، در پی سفر رییس جمهور دولت تدبیر و امید به همراه هیئت دولت در خردادماه امسال به استان لرستان و استقبال نه چندان خوب مردم از ایشان، خبرهایی دال بر تغییر در سیستم مدیریتی استان به گوش می رسد که سوای از درست یا غلط بودن آن دارای پیام های روشنی برای دولت تدبیر و امید در لرستان است.
, شبکه اطلاع رسانی دانا,بنا به اذعان مسئولان ارشد نظام و به تبع آن، مسئولان استان لرستان، در 35 سال گذشته از انقلاب اسلامی و دورهای مختلف ریاست جمهوری که در زمان سازندگی و بعد از آن دولت توسعه سیاسی و متعاقب آن عصر 8 ساله اصوالگرایان، مردم شیعه و ولایتمدار لرستان آنچنان که حق و منزلت این قوم اصیل ایرانی بوده، مورد توجه قرار نگرفته اند.
,ده کوره های استان های همجوار از لحاظ پیشرفت و توجه، امروز با خرم آباد بعنوان مرکز استان لرستان قابل مقایسه نیستند.
,اگر بگوییم این شهر در سال های 57 و 58 نسبت به جمعیت فعلی از امکانات و وضعیت بهتری برخوردار بوده است، حرف گزافی نیست. وقتی مردم مظلوم این دیار می بینند در مراکز سایر استان ها، ظرف یک سال چهره شهری نسبت به یک سال گذشته کاملا است، حق دارند این سوال را مطرح کنند که در نظام جمهوری اسلامی چه دیدی نسبت به اقوام و مردمان سرزمین های مختلف است؟
,زمانی که مسئولان ارشد به استان می آیند، با حرف های زیبا و بیان لیّن که قوم لر چنیین و چنان است، کلاه های گشادی را بر سر مردم این دیارمی گذارند ولی باید به حقیقت گفت که با حلوا حلوا کردن، هیچ دهانی شیرین نمی شود و با حرف بدون عمل،باری به منزل نمی رسد.
,مردم لرستان، مردمی قدردان و شکرگزار خداوند بخاطر نعمت نظام الهی جمهوری اسلامی هستند و دستان تهی اما پراز امیدشان هر روز برای بقاء و تدوام این هدیه الهی به آسمان بالا می رود؛ اما سینه آن ها مملوء از درد بی توجهی و بی محنتی نسبت به آنانی است که حق مسلّم این مردم دلاور،قانع و صبور را در گیر و دارهای سیاسی به نفع خود و گروه های وابسته خود تملک می کنند.
,رییس جمهور محترم قطعا می دانند مردم استان لرستان مردم قدردان و قدرشناسی هستند و کمترین مهر و محبت را با جان و دل پاسخ می دهند. لرستان سرزمین عاطفه های جوشان است. اگر رییس جمهور کشورمان از استقبال مردم گلایه مند باشد که حق هم دارند، باید متوجه این موضوع باشند که عملکرد دولت های پیشین و مدیران ارشد استان و حتّی نمایندگان و وکلای مردم، عامل اصلی این سردی در استقبال از ایشان بوده است و ریشه آن را باید در بین مردم جستجو کرد نه در نزد آنانی که بودجه استان را برای خوش خدمتی خود،جذب و خرج نمی کنند و آن را پس می دهند.
,مردم لرستان با کدام انگیزه باید برای استقبال از ریاست جمهوری و هیئت دولت به خیابان ها بیایند . آنها با خود فکر می کنند که بجای صرف کردن وقت خود برای شنیدن حرف های تکراری که از دولت های پیشین به طور مکرر شنیده اند، بهتر است آن یک روز را برای ارتزاق بخور و نمیر و کسب روزی حلال کار کنند یا به امید کار، گوشه میدانی منتظر بمانند.
,جوانان باید قشر اصلی در این استقبال باشند ولی وقتی نرخ بالای بیکاری این استان، هر ستون محکمی را به لرزه در می آورد، جوانان تحصیلکرده و بیکار با چه انگیزه و امیدی باید به استقبال رییس جمهور بیایند.ده ها هزار نفر دارای تحصیلات دانشگاهی هستند که امروز جایی جز گوشه انزوا و خانه پیدا نمی کنند و آنچنان به درهای بسته سرکوبیده اند که عرق شرمساری از سیمای بلند آنان جاری است و شرف و بزرگی خود را زخمی و لطمه دیده می بینند و شرمنده پدران و مادران زخمت کش خود هستند که خرج تحصیل آن ها را با پول کارگری و کشاورزی و دامپروری پرداخته اند.
,این جوان لرستانی که می خواهد برای استقبال از رییس جمهور به مجتمع ورزشی تختی بیاید، انگیزه ای برای حرکت ندارد؛ فریادی در گلو برای فریاد زدن ندارد و توانی برای حرکت دادن دست ها و کف زدن برای رییس جمهور در وی نیست.
,می گویند جوانان تحصیلکرده ما خواهان میز و کرسی اداری هستند؛ این چه جفای مضاعفی است. 6 هزار نفر جوان تحصیل کرده رشته های مهندسی کشاورزی،عاجز از گرفتن یک وام تولیدی بخاطر بروکراسی حاکم بر بانک ها و سیستم بیمار اداری هستند؛ وام های با بهره 37 درصد کمر هر انسان استواری را هم می شکند چه رسد به اینکه دو جوان تحصیلکرده بتوانند با آن یک گلخانه کوچک راه اندازی کنند.
,7 میلیون رأس دام در استان لرستان وجود دارد در حالی که بودجه این بخش به 3 میلیارد تومان نمی رسد و مسئولان این حوزه باید ماه ها در صف ملاقات مسئولان ارشد استان بمانند که البته در سایر بخش ها نیز گرفتار این دردهای مشترک هستیم.
,رییس جمهور نباید استاندار و برخی از مسئولان استان را بخاطر عدم استقبال خوب و آنچنانی مواخذه کند، بلکه باید از خود و هیئت دولتش بپرسد جایگاه مردم لرستان در گزینه های روی میز آنان کجاست؟
,ده ها شرکت بزرگ و کوچک به خواب فرو رفته اند؛ اموال شرکت مهمی همچون پارسیلون با واگذاری به بخش خصوصی به تاراج رفت و سپس هم بهانه ای به دست مالک آن داد تا از این شرکت برای دریافت وام های کلان آنچنانی، استفاده مستمر به عمل آوردولی دریغ از اینکه یک دستگاه آن به کار بیفتد.کارخانه های یخچال سازی،چرم و پوست، پوشاک و مواردی از این دست،نیز همه گرفتار این بلا شده اند. غذای دام های لاغر و گرسنه هم دستخوش معادلات سیاسی شد و به استان های دیگر فروخته شد و هیچ وقت هم به دست مردم نرسید.
,معوقات بانکی به اوج خود رسیده، آمار شغل های کاذب، امان از مغازه داران بریده است و مفرّ درآمدشان را به صفر می رساند. در استانی و شهری که روی آب خفته است، فیش های آب و فاضلاب با میانگین 20 تا 30 هزار تومان برای یک خانواده دو سه نفره می رسد و سیاست های بومی اصلا مورد توجه قرار نمی گیرد.
,حال قضاوت کنید با این همه مشکلات، رمقی برای حضور در مراسم استقبال از رییس جمهور می ماند؟
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه