به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از عیارآنلاین، دو هفته قبل، سید محسن قمصری، مدیر امور بین الملل شرکت ملی نفت ایران اعلام کرد که دو شرط برای فروش نفت خام به مشتری‌ها، چه داخلی و چه خارجی، وجود دارد: الف- توان عملیاتی اجرایی و ب- امکان پرداخت در قبال فروش نفت. قمصری تأکید کرد که شرایط خاص دیگری برای فروش نفت وجود ندارد و با اعلام شماره تلفن های مدیریت امور بین‌الملل شرکت ملی نفت، از همه کسانی که قصد خرید نفت خام ایران را دارند خواست تا با این شماره ها به طور مستقیم تماس بگیرند.
, شبکه اطلاع رسانی دانا,
شروط مطرح شده توسط قمصری برای فروش نفت به خریداران، در نگاه اول ساده و منطقی به نظر می‌رسند اما سوالاتی در مورد این شروط و روش فروش نفت در مدیریت امور بین‌الملل شرکت ملی نفت وجود دارد که عبارتند از:
۱- وجود توان عملیاتی اجرایی و امکان پرداخت در قبال فروش نفت توسط چه کسانی بررسی و ارزیابی می‌شود؟ چه سازوکاری برای تشخیص این دو ویژگی در خریداران نفتی وجود دارد؟ آیا این تشخیص توسط کارشناسان مدیریت امور بین‌الملل شرکت ملی نفت انجام می‌شود؟ آیا واگذاری تشخیص توان عملیاتی اجرایی و امکان پرداخت به چند کارشناس سازوکار مناسبی برای فروش نفت است؟
۲- چنانچه تشخیص وجود توان عملیاتی اجرایی و امکان پرداخت توسط کارشناسان مدیریت امور بین‌الملل شرکت ملی نفت انجام می‌شود، آیا عملکرد این کارشناسان قابل نظارت و ارزیابی هست؟ چه نهادی فعالیت مدیریت امور بین‌الملل شرکت ملی نفت را به صورت تخصصی بررسی می‌کند؟ در صورتی که شرکتی مدعی باشد توان عملیاتی اجرایی و امکان پرداخت را دارد اما شرکت ملی نفت آن را فاقد این صلاحیت تشخیص دهد، چه نهاد و یا سازوکاری برای داوری و تشخیص وجود دارد؟ چه سازوکاری وجود دارد که این اطمینان را برای حاکمیت و افکار عمومی ایجاد کند که فهرست خریداران صاحب صلاحیت نفت خام، فهرست فعلی مدیریت امور بین الملل شرکت ملی نفت است و شرکتهای صاحب صلاحیت دیگری در این فهرست از قلم نیفتاده‌اند؟
۳- آیا فروش فعلی نفت خام ایران نیز با همین شرایط انجام می‌شود؟ آیا دو ویژگی توان عملیاتی اجرایی و به خصوص امکان پرداخت وجه در مورد شرکتهای هندی و چینی خریدار نفت ایران نیز بررسی می‌شود؟ اگر چنین بررسی وجود دارد، چرا بخش قابل توجهی از پول نفت فروخته شده به این کشورها در حسابهایی در همان کشورها بلوکه می شود؟ اگر بلوکه شدن پول در حسابهای خارجی متعلق به شرکتهای خریدار نفت، به معنی توانایی پرداخت است، می‌توان گفت هر کسی این توانایی پرداخت را دارد و نیازی به بررسی وجود ندارد.
بررسی پرسشهای یاد شده نشان‌دهنده دو نکته است: الف- سازوکار فعلی تشخیص توانایی عملیاتی خرید و امکان پرداخت، سازوکاری ناقص و دارای اشکالات است. ب-این سازوکار در مورد فروش های فعلی نفت شرکت ملی نفت نیز اعمال نمی‌شود. بر این اساس، دو پیشنهاد برای فروش نفت به خریداران جدید ارائه می‌شود:
نخست؛ ضروری است شرایط پرداخت وجه معاملات نفتی برای مشتریان جدیدی که به شرکت ملی نفت ایران مراجعه می‌کنند، مشابه شرایط پرداخت در معاملات فعلی مدیریت امور بین الملل شرکت ملی نفت باشد. به عبارت دیگر، همان شرایطی که برای شرکتهای هندی و چینی خریدار نفت ایران وجود دارد از جمله مهلت پرداخت، نوع پرداخت، حساب واریز وجه، حجم محموله و … باید به مشتریان جدید، به ویژه خریداران داخلی ارائه شود.
دوم؛ یکی از رایج‌ترین و شفاف‌ترین سازوکارها برای فروش مطمئن یک محصول، بورس است. بورس با برخورداری از بدنه کارشناسی لازم و ارتباط با بخشهای مالی و بانکها، سازوکارهای لازم برای جلوگیری از نکول طرفین یک معامله را دارد. عرضه نفت خام در رینگ صادراتی بورس انرژی این امکان را ایجاد می‌کند که سازوکار انتخاب مشتری‌ها و تشخیص توانایی‌های عملیاتی و مالی آنها شفاف، قاعده‌مند و برخوردار از ضمانت اجرایی باشد. به عبارت دیگر با توجه به اینکه طرفین معامله نفتی، تضامین لازم را به کارگزاری مربوطه و شرکت بورس ارائه می‌کنند، از انجام معامله یعنی تحویل کالا و پرداخت وجه مطمئن می‌شوند. بنابراین برای شفاف و قاعده‌مند شدن معاملات نفت خام و انتخاب مشتری‌ها ضروری است، درصدی از نفت خام صادراتی شرکت ملی نفت ایران در بورس انرژی عرضه شود. به این ترتیب مدیریت امور بین‌الملل شرکت ملی نفت، به جای اعلام شماره تلفن مستقیم، کافی است نشانی بورس انرژی را به خریداران نفتی بدهد.
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه