اعتراض زمستان یورت

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از اورامانات، بازدید جناب آقای دکتر روحانی رئیس جمهور محترم از معدن زمستان یورت فی نفسه امری صحیح و در مقطع کنونی لازم بود، در بسیاری از کشورهای جهان در صورت وقوع چنین حوادثی، بازدید مقامات عالی رتبه کشوری، بدیهی است.

از سوی دیگر، اعتراض کارگران نیز امری غیر معمول نیست، قشری زحمتکش، با شرایط سخت کاری و معیشتی، آن هم پس از چنین فاجعه دلخراشی، اعتراض کمترین حق آنهاست، ابراز احساسات کارگران، گلایه و شکایت، پرتاب گوجه فرنگی و تخم مرغ و حتی  سنگ و کلوخ امری چندان دور از انتظار نبود...

واکاوی این حادثه، آن هم در میانه ی کارزار انتخابات، در زمانی که کوچکترین حرکت، کوتاه ترین کلام و حتی واژه های کاندیداها و اعضای ستاد انتخاباتی آنها، تعیین کننده و سرنوشت ساز است، اندکی شبهه برانگیز است.

در شرایط عادی، برای هر کسی غیر از آقای روحانی، این حادثه می توانست یک نکته ی منفی باشد، اما با خصوصیاتی که از ایشان سراغ داریم به هیچ وجه چنین نیست.

در طول دوران ریاست جمهوری آقای روحانی، یکی از انتقاداتی که به ایشان وارد می شد، سیره و سلوک ایشان ، به ویژه فاصله بسیار از مردم بود، بدون تعارف، خانه ی مجلل در شمال شهر و سطح زندگی مرفه از خصوصیات سبک زندگی ایشان است، این سبک زندگی محدود به دوران ریاست جمهوری نبوده، بلکه در تمام سالهای پس از انقلاب تداوم داشته است، همانگونه که سایر یاران ایشان نیز کمابیش چنین رویه ای را اتخاذ کرده اند.

 آقای روحانی در سخنرانی های دوران مبارزات انتخاباتی سال 92 به سختی به موضوع سفرهای استانی دولت آقای احمدی نژاد، به اتهام پوپولیسم و عوامفریبی تاخته بودند، اما در کمال ناباوری، ایشان نیز به صورت کجدار این سفرها را ادامه دادند، در طول این سفرها، تیم حفاظتی ریاست جمهوری، این فاصله از مردم را به عینه تشدید نموده و حفاظت سفت و سخت تری را اعمال نمودند، به گونه ای که گاه حتی سبب رنجش استقبال کنندگانی شد که چندان توفیق زیارت از نزدیک ایشان نصیبشان نمی شد.

حادثه ی کارگران معدن یورت، یک پیروزی تبلیغاتی برای کمپین انتخاباتی آقای روحانی بود، مشت های گره کرده ی کارگران که به سقف و بدنه ی خودرو ضدگلوله حامل رئیس جمهور می خورد، صدالبته کوچکترین آسیب و یا حتی نگرانی برای جناب آقای رئیس جمهور ایجاد نکرد، اما برخلاف تصور برخی ساده اندیشان، یک پیروزی بزرگ بود، پیروزی از آن سوی که اولاً کلیشه ی برج عاج نشینی ایشان شکست، دوماً سیمای یک فرد دموکراتِ انتقادپذیر را در عالیترین حالت به نمایش گذاشت، رئیس جمهوری که به میان مردم معترض می رود و بزرگوارانه، انتقاد و حتی حملات لفظی و فیزیکی را به جان می خرد، بدون اینکه خم به ابرو بیاورد...

تا اینجای کار، گله ای نیست، به هرحال مبارزه انتخاباتی است، هریک از طرفین این مبارزه، به نحوی از انحاء، سعی در تألیف قلوب دارند، تلاش می کنند اقبال رأی دهندگان را به خود جلب کنند، اما پرسشی که مطرح است این است:

جناب آقای روحانی!

حادثه ی معدن یورت اگر در سالها و ماه های پیش اتفاق می افتاد، قطعاً بدبین ترین اشخاص و بی انصاف ترین منتقدان شما، تساهل و تسامح شما را تحسین می کردند، اما همزمانی این اتفاق با مبارزات انتخاباتی، خوشبین ترین افراد را هم دچار تردید می کند که مبادا آنچه دیدیم واقعیت نباشد؟

مبادا تمام این حوادث، سناریویی در چهارچوب کارزار انتخابات باشد؟

مبادا خدایی ناکرده غل و غشی در قصد و نیت رئیس جمهور محترم باشد...

انتهای خبر/