به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آرمان کرمان، شب جمعه گذشته تعداد زیادی از مردم کرمان برای برپایی جشن نیمه شعبان به مسجد صاحب الزمان آمده بودند و به علت کثرت جمعیت در مهدیه و مسجد تعداد زیادی نیز در گلزار شهدا مستقر شده بودند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آرمان کرمان,مردمی را می دیدی که بر مزار چند شهید شاخص از جمله شهید عبدالمهدی مغفوری، شهید محمدحسین یوسف الهی تجمع کرده بودند و با پخش کردن شرینی ، شربت و شکلات مداحی را که در داخل مسجد مولودی می خواند مشایعت می کردند.
,متاسفانه برخی را می دیدی که سنگ قبر شهدا را فرش زیر پای خود قرار داده بودند و با بی احترامی تمام روی آن می نشستند که مبادا اگر روی زمین بین قبور مطهر شهدا بنشینند لباسشان خاکی شود.
,این بی احترامی به حدی مشاهده می شد که حتی حاضر نبودند برای آن یک فاتحه بخوانند. درست است که شهدا ، آمرزیده اند و نیاز به فاتحه ما ندارند ، اما مگر در قرآن نیامده است که "شهدا زنده اند" ، در کل امنیت، و هر آنچه در زندگی امروز خود داریم همه اش از خون شهداست برای اینکه برایش ارزش قائل شویم با بی اعتنایی کامل روی سنگ قبرش می نشینیم و دیگر خانواده را نیز تعارف می کنیم که چرا روی زمین می نشینی "ول کن بابا، شهید کیلویی چند" بنشین روی قبر.
,ویا در جای دیگر بچه هایی را می دیدم که بر روی قبور می دویدند و والدینشان آنها را تشویق می کردند، آخر بی احترامی تا به کجا؟؟؟؟
,یادم هست هر وقت که با بچه های مدرسه به زیارت قبور شهدا می رفتیم برای احترام از همان ابتدای گلزار کفش های خود را در می آوردیم و پای برهنه و با وضو وارد می شدیم. شنیده بودیم که شهدا احترام خاص دارند آنها به خاطر ما از جان و مال خود گذشتند تا انقلاب زنده بماند از خون خود گذشتند تا ما امنیت داشته باشیم، آیا این بی حرمتی ارزش دارد؟؟؟!!!
,وقتی سر مزار یکی از اعضای خانواده می رویم حاضر نیستیم روی سنگ قبرش حتی برای یک ثانیه تامل نموده و بنشینیم، حتی اجازه نمی دهیم که فرزند کوچکمان با کفش بر روی آن پا بگذارد، می گوییم بی احترامی می شود ولی آیا شهدا باید مورد این بی احترامی قرار گیرند؟؟؟!!!!
,وقتی به فیلم ها مراجعه می کنیم می بینیم که رزمندگان ما چگونه با آن لباس های خاکی در آن دشت گرم و سوزان و یا در سرما و بوران به این طرف و آن طرف می دوند و می جنگند و ابایی از خاکی شدن لباس و حتی موی سرشان ندارند، آنها به خاطر ما و به خاطر وطنشان از بودن در خانه و حمام و اتوکشیدن ها دل کندند تا با خاکی شدن خود و به خون آغشته کردن جان و تن خود دشمن را از خاک وطن دور کنند، آیا باز این بی حرمتی ارزش دارد؟؟؟!!!!
,او نیز مثل من و شما بهترین زندگی را داشت ، مردی بود که گفته می شد حتی یک بار هم اتوی لباسش ، واکس کفشش، مرتب کردن موی سرش فراموش نمی شد ، اما وقتی جنگ شروع شد، او تمامی اینها را کنار گذاشت و برای ارزش گذاشتن به فرمان رهبر و مردم و خاک وطنش از همه آنها گذشت و سعی کرد در راه خدا خاکی باشد و با همان لباس و رنگ و روی خاکی به سوی خدای خدا برود تا شرمنده مردم وطنش و رهبرش نباشد، آیا باز این بی حرمتی ارزش دارد؟؟؟!!!!
,وقتی به جبهه های جنوب و غرب برای یادآوری خاطرات رزمندگان و شهدا می رویم دیده اید که تمامی مردم به حرمت خون شهدا همگی با پای برهنه پای در این سرزمین مقدس می گذارند و برای خون شهدا حرمت قائل می شوند.
,حال تو به خاطر اینکه لباست خاکی نشود حاضری با کفش و بدون وضو بر سنگ قبر شهید چمپاتمه بزنی و بگویی شهید کیلویی چند؟؟؟؟ این بی حرمتی تا به کجا؟؟؟!!!
,حتی در آن شب با برکت (نیمه شعبان) از روی آقا و مولایمان خجالت نکشیدیم و بی حرمتی کردیم. آن وقت در دعاهایمان از شهدا می خواهیم که در آخرت شفیعمان شوند. این بی حرمتی تا به کجا؟؟؟؟!!!
,نویسنده : مهین نامجو
,انتهای پیام/
,,
]
ارسال دیدگاه