خدیجه(س)؛ دلداده ای عاشق و عاقل

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  آرمان زنان ٬‌ «خدیجه» را به مفهوم گسسته و بیگانه از زشتی‌ها و ناپسندی‌ها معنا کرده اند و ام المومنین خدیجه کبری به حق اینگونه بود.

در زمان خود اولین بانوی مکه از از لحاظ حسب و نسب و ثروت بود همانند پیامبر اسلام(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) از نوادگان حضرت اسماعیل (علیه السلام) بود او در عین برخورداری از جاه و مقام و مکنت دنیوی هیچگاه آلوده دنیا نشد.

آزادگی در عرب جاهلی دری نایاب به شمار می رفت که خدیجه از آن برخوردار بود، با همان بلندی طبع و آزادگی که در سرشتش نهفته بود وقتی دردانه خلقت را دید دل به او داد و خود پیشنهاد ازدواج با محمد امین را مطرح کرد.

خدیجه عاشق بود اما عشقی توام با عقل. او تاجر بود و عاقلانه دریافت که نه تنها ثرت بی مثالش در مکه که تمام هستی خود را کجا و چگونه سرمایه گذاری کند تا از آن سودی عظیم عائدش شود.

او خردمندترین و کارآمدترین بانوی زمان خود بود، در کتاب مناقب امیرالمومنین در وصف وی آمده است: «خدیجه این بانوی آگاه و پاک سرشت و این انسان شیفته معنویت که حق‌گرایی، فضیلت‌طلبی و نواندیشی و عشق به کمال از ویژگی‌های او بود. از همان روزگار جوانی و پیش از آشنایی با پیامبر، یکی از دختران نامدار و با فضیلت حجاز و عرب به شمار می‌آمد. در جهان عرب نخستین، زن توانمندی است که در تجارت و مدیریت درخشید و در این راه شخصیت منطقه‌ای و شهرت جهانی به هم زد. به گونه‌ای که نام بلند او در تاریخ عرب و در آثار و نوشته‌های تاریخ نگاران پیش از اسلام نیز باشکوه و عظمت و به عنوان یک قهرمان بزرگ ملی آمده است».

اولین زنی بود که پیامبری محمد امین را تصدیق کرد و به او ایمان آورد، در دوران مشقت بار سال های اولیه اسلام ثروت خدیجه پشتوانه اسلام بود و درمحاصره اقتصادی شعب ابیطالب تمام هست و نیست خود را به پای اسلام و پیامبر اسلام ریخت.

به پاس پاکی و پاکدامنی اش خدواند افتخار مادری برترین بانوی عالم یعنی فاطمه زهرا سلام الله علیها را نصیب او نمود.

در طول 23 سال دعوت پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) با وجود جنگ های متعدد با کفار و شهادت بسیاری از مومنان و یاران صدیق پیامبر و سختی ها و مشقاتی که وجود مقدس ایشان متحمل شدند گویا فراق خدیجه از تمام آنها سخت تر بود؛ چرا که سالی که خدیجه و عموی بزرگوار ایشان ابوطالب به عنوان پشتیبان ایشان از دنیا رفتند برای پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) سال حزن و اندوه شد؛ آری غم فراق این دو یار دیرین و گرانقدر پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) سخت ترین دورانی بود که بر ایشان گذشت.

خدیجه تاجری کار بلد بود، خوب می دانست سرمایه اش را کجا بکار بندد تا از آن سودی سرشار نصیبش شود محل گذر بودن دنیا و ماندگار نبودن آن را نیک در یافته بود و از ثروتش برای ساختن خانه آخرت بهره برد. او با خدا معامله کرد و ثروتش را در راه خدا هزینه کرد. پایه های اسلام با ثروت خدیجه در مکه استحکام یافت و به این واسطه در ثواب اعمال تمام هدایت یافتگان به واسطه اسلام شریک شد و سعادت ابدی و رضوان الهی نصیب و روزی او شد.

اما بانویی که روزی ثروتش در مکه نظیر نداشت وقتی از دار دنیا رخت بر بست حتی کفن هم نداشت و عبای ختم المرسلین پیکر او را در بر گرفت. او در آخرین لحظات عمرش لایق دریافت سلام خدای تبارک تعالی شد که جبرئیل امین حامل آن بود.

بعد از وفات او پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) همواره از او به نیکویی یاد می کرد و در وصفش فرمودند: «خدیجه در زیبایی یکی از نیکوترین زنان و در خردورزی از کاملترین زنان و در فرزانگی از داناترین زنان بود. او عفیف‌ترین، متدین‌ترین، باحیاترین، با شخصیت‌ترین و برازنده‌ترین زنان بود» پیامبر گرامی‌اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) بارها به یاد خدیجه گریستند.

علاقه پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) به خدیجه (سلام‌الله‌علیها) به حدی بود که از هر چیز و هر کسی که به نوعی در زمان حیات خدیجه (سلام‌الله‌علیها) یاد و نام خدیجه (سلام‌الله‌علیها) را برایشان تداعی می‌کرد به شایستگی استقبال می‌نمود.

نهایت عشق و علاقه حضرت (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) به خدیجه را می‌توان در روز فتح مکه دریافت، در آن روز ایشان مسیر حرکت خود را به گونه‌ای تعیین فرمودند که از کنار مزار خدیجه (سلام‌الله‌علیهم) عبور کنند، ایشان در حجون در کنار قبر خدیجه خیمه زده و از آن‌جا لشکر مسلمانان را فرماندهی می‌کردند.

انتهای پیام/