شیعیان بیش از دیگران به امیرالمؤمنین ظلم کردند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  ندای تفرش، اگر شخصیت امام علی(ع) امروز تحریف نشود و همچنان که بوده، ارائه شود بسیاری از مدعیان دوستی اش در ردیف دشمنانش قرار خواهند گرفت.

حضرت علی(ع) در راه خداوند با کسی ملاحظه نداشت، بلکه اگر به کسی عنایت می ورزید و از کسی ملاحظه می کرد، به خاطر خدا بود. قهراً این حالت، دشمن ساز است و روحهای پرطمع و پرآرزو را رنجیده می کند و به درد می آورد.

در میان اصحاب پیامبر(ص)، هیچ کسی همانند حضرت علی(ع) دوستان فداکار نداشت؛ همچنان که فردی همانند او دشمنان جسور و خطرناک نداشت. مردی بود که حتی بعد از مرگ، جنازه اش مورد هجوم دشمنان قرار گرفت. او خود نیز از این جریان آگاه بود و آن را پیش بینی می کرد و لذا وصیت کرد که قبرش مخفی باشد و جز فرزندانش دیگران ندانند. تا آنکه حدود یک قرن گذشت و با انقراض دولت امویان و خوارج و کاهش کینه توزیها، توسط امام صادق(ع) تربت مقدسش آشکار شد.

دافعه امام علی (ع) برای منافقان زیرک و زاهدان احمق

سراسر وجود حضرت علی(ع)، تاریخ و سیرت، خلق و خو، رنگ و بو، گفت و گوی ایشان، درس، سرمشق، تعلیم و رهبری است. همچنان که جذب های امام علی(ع) برای همه آموزنده و درس است، دفع های او نیز این چنین است.

حضرت علی(ع) دو طبقه را سخت دفع کرده است:منافقان زیرک و زاهدان احمق. همین دو درس برای مدعیان تشیع او کافی است که چشم باز کنند و فریب منافقان را نخورند؛ تیز بین باشند، ظاهر بینی را رها نمایند که جامعه تشیع در حال حاضر سخت به این دو درد مبتلاست.

حضرت علی(ع) از صورت یک فرد بیرون است و به صورت یک مکتب موجود است و به همین جهت گروهی را به سوی خود می کشد و گروهی را از خود طرد می نماید. حضرت علی(ع) اگر رنگ خدا نداشت و مردی الهی نبود، فراموش شده بود. او همچون قوانین فطرت است که جاودانه می ماند. او منبع فیاضی است که تمام نمی گردد، بلکه روز به روز زیادتر می شود. او همیشه هادی و رهبر است.

برجسته ترین امتیاز نهج البلاغه امام علی(ع):

 کلمات امیرالمومنین(ع) از قدیم الایام با دو امتیاز همراه بوده است، یکی فصاحت و بلاغت و دیگری چند جانبه بودن یا چند بعدی بودن. هریک از این دو امتیاز، به تنهایی کافی است که به کلمات ایشان، ارزش فراوان دهد. ولی توام شدن این دو با یکدیگر، یعنی اینکه سخنی در مسیرها و میدانهای مختلف و احیانا متضاد رفته و در عین حال، کمال فصاحت و بلاغت خود را در همه آنها حفظ کرده باشد سبب شده که سخن امام علی(ع) را قریب به اعجاز قرار دهد؛ به همین دلیل، سخن علی(ع) در حد وسط کلام مخلوق و کلام خالق قرار گرفته است.

این امتیاز نهج البلاغه، برای فردی که سخن شناس باشد و زیبایی سخن را درک کند، نیاز به توصیف و توضیح ندارد. اساسا زیبایی، درک کردنی است و نه وصف کردنی. نهج البلاغه پس از نزدیک به چهارده قرن، برای شنونده امروز، همان لطف، حلاوت، گیرایی و جذابیت را دارد که برای مردم آن روز داشته است.

از امتیازات برجسته سخنان امیرالمؤمنین(ع) که به نام نهج البلاغه امروز در دست ماست، این است که محدود به زمینه خاصی نیست. علی(ع) به تعبیر خودش، تنها در یک میدان، اسب نتاخته است، در میادین گوناگون، تکاور بیان را به جولان درآورده است. نهج البلاغه، شاهکار است اما نه تنها در یک زمینه، بلکه در زمینه های گوناگون.

این که سخن در زمینه های گوناگون باشد، ولی در حد معمول و نه شاهکار، فراوان است. ولی این که سخنی شاهکار باشد و در عین حال، محدود به زمینه خاصی نباشد، از مختصات نهج البلاغه است. البته قرآن به عنوان کتابی آسمانی، شاهکاری عظیم است که بعد از آن نهج البلاغه شاهکاری متنوع است.

شیعیان بیش از دیگران به امیرالمؤمنین ظلم کردند

شیعیان باید اعتراف کنند که بیش از دیگران، درباره کسی که افتخار نام پیروی او را دارند، ظلم و کوتاهی کرده اند. این کوتاهی ها، ظلم است. اینکه نخواسته یا نتوانستیم علی(ع) را بشناسیم. بیشتر مساعی ما درباره تنصیصات رسول اکرم(ص) درباره امام علی(ع) و سب و شتم کسانی که این نصوص را نادیده گرفته اند، بوده است و نه درباره شخصیت عینی مولا(ع).

غافل از این که مُشکی که عطار الهی به حق معرف آن است، خود بوی دلاویزی دارد و بیش از هر چیز، لازم است مشامها را با این بوی خوش آشنا کرد؛ یعنی باید آشنا بود و آشنا کرد. معرفی عطار الهی به این منظور بوده که مردم با بوی خوش آن آشنا شوند. نه این که به گفته عطار، قناعت ورزند و تام وقت خویش را صرف بحث در معرفی وی به جای آشنایی با او کنند.

برگرفته از کتاب یکصد و ده سوال از استاد مطهری - نویسنده مجید باقری

انتهای پیام/