نورپردازی ورزشی در مهاباد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مکریان، هرچند بعید نمی دانم بعد از این یاداشت آماج حملات دوستان و همراهان گروه و هجمه های منصفانه و ظالمانه این عزیزان قرار بگیرم،اما به دلیل احساس تکلیف از نوع” اصولگرایانه ” همه حملات خواسته و ناخواسته و معقول و نامعقول و منطقی و بی منطق را به دیده منت خواهم پذیرفت.

از همین ابتدا قصد پاسخ گویی فی الفور ندارم و جواب های تند و ملایم و قرمز و سبزتان را در انتخابات آتی شورا البته اگر عمرم به دنیا باشد پاسخ خواهم داد.
پس غیبت. من را در پرسش و پاسخ احتمالی تا موعد معهود غیره منتظره و فرار مالیاتی تلقی نکنید.
با این مقدمه انتظار سخنان تندی را از نگارنده داشته باشید اما تند را تصحیح می کنم و این مقوله را به عنوان “نقد فلفلی” از بنده بپذیرید.
رویکرد دوستان در مقوله نور پردازی شهری و شهر شبانه، اگرچه بی نهایت زیباست اما با آرمانشهر من فاصله ای نامعقول دارد.
نگارنده دیشب با استناد به سخنرانی مشهور لوترکینگ در دهه ١٩٦٠ بعنوان رویایی دارم
رویای نابعید اما دور دست خویش را بعنوان مهاباد زیباترین شهر میهنم مطرح کردم.
در زیباترین شهر کشورمان که رویایی زیباست قطعا نور پردازی شبانه نقش انکار ناپذیری را دنبال خواهد کرد.
این آرزو در مقیاس با شهرهای همجوار نه تنها تا کنون کمی تا قسمتی تحقق یافته است ممکن است در حرکت زمان بهبود و ارتقاء محسوس تری نیز داشته باشد.
مبحث تخصصی این داستان (نورپردازی شبانه شهری)را پژوهشگران گروه با مقاله و بحث و چرایی و چگونگی ، وزین و پر بار کردند، و هرچند در محدوده دانش و تخصص اندک نگارنده نبود، بعنوان برداشت ازاد افکار عمومی از آن لذت بردم.
اجازه بدهید نورپردازی شهری را همین جا و تا پزشک بعدی عقیم بگذاریم و به سراغ ورزش برویم.
ورزش نیز از دو نگاه حرفه ای و همگانی و ایجاد سرانه ورزشی با تاکید به مکان یابی تخیلی ادامه پیدا کرد و سرانه ورزشی شهر از چندین ده سانتیمتر به ازای هر نفر به مترها افزایش پیدا کرد و ورزشکاران جوان و نوجوان و میان سالانی که هنوز رمقی در وجودشان با قی است، با این نوشدارو شب را با خیال راحت و وجدان آسوده از بازی در زمین های حاشیه شهر و تپه ماهوری خزایی به بسترهایشان خزیدند.
این رویاهای شیرین را اگر بر شما عیب بدانم دچار تناقض شده ام که خود رویایی شیرین تر در سر داشته و دارم.
اما علیرغم میل باطنی، این یاس فلسفی و این نا امیدی منطقی در تحقق و تجدد این مقوله های نشاط پسند و جوان گرایانه چرا به سراغ من آمد؟
چرا معتقد شدم که خربزه با خیار نخواهد آمد؟ و چرا می خواهم بر خلاف جریان موجود شنا کنم که مجبور به استغراق عینی باشم؟
اطلاعات و داده های من در خصوص منابع مالی و موجودی های در گردش شهرداری و معوقات و بدهی های این نهاد عریض و طویل و چشم انداز تحقق بودجه و وضعیت آتی خزانه و منابع درآمدی برخلاف چند دهه گذشته، نه تنها خوشیینانه نیست. بلکه شدیداً نگران کننده است.
آنچه در تقریض دست اندرکاران و علاقمندان به این مقوله بعنوان دلسوز و مشاور و کارشناس ومحقق و پژوهشگر می آید، نه بعنوان آرمان شهر،  بلکه بعنوان حقوق مسلمه شهروندی کاملا قابل درک و استفهام است و افکار عمومی این ایده ها را بعنوان چشم انداز و برنامه میان مدت شهری از این ذهن های پویا خواهد پذیرفت.
اما از اعضاء شورا و بلاخص برگزیده ترین آنها این مطالب بدون ذکر پشتوانه مالی و اسپانسر واقعی قابل قبول نیست.
در حقیقت اگر این مباحث را دوستان قبل از فرایند انتخابات مطرح می کردند شائبه تبلیغات و یارگیری انتخاباتی متبلور می شد که فی النفسه مقبول تر بنظر می آمد.
اما برهه کنونی این وعده های سر خرمن را به هیچ عنوان بر نمی تابد،
انتظار از اعضاء جسور و باشهامت شورا واقع بینی و در زمان و مکان حرکت کردن است نه در اوهام و تخیلات و رویاهایی که در شرایط کنونی مطلقاً توجیه پذیر نیست.
تجربه های گذشته نشان داده است زمین های با کاربری ورزشی مظلوم ترین نوع در تبدیل شدن به کاربری های با صرفه تر اقتصادی هستند.
بعنوان مثال سرنوشت زمین سالن تیراندازی پشت تپ در دوره قبل را که به سرانجام نرسید مدنظر داشته باشید.
اگر جذب سرمایه گذار یکی از گزینه های ذهنی شماست،طرح گردشگری تپه سیران را مثال نمی زنم، سهم مشارکت شهرداری در پروژه تجاری خیابان سیدنظام (میدان میوه فروشان) تقریباً صفر شده است و باید در حقیقت زمین چند میلیاردی شهرداری را از دست رفته بدانید.
مضاف بر اینکه یک سوال دیگر اذهان عمومی را مشغول کرده است که چرا آرای حداکثری شورا به گوشه ای خزیده اند و در هیچ چالشی حتی بصورت سایه ای حضور پیدا نمی کنند؟
با احترام به نخبگان منتخب پاسخگوی حاضر در گروه و سر کرنش بخاطر این احساس وظیفه وجدانی، چرایی غیبت سایر اعضاء شورا که اگر با این همه دلیل و برهان و تناقض نامتجانس خوانده شوند واکنش سایر اعضاء را به دنبال داشته است،باید جهت تنویر افکار عمومی بررسی شود.
صد البته جدا از گروهای چالشی و تخصص مدار، نگارنده سایر منتخبین شورا را به کررات در ضیافت های افطاری و و سفره های رنگین ملاقات کرده ام.
با دو پرسش از هر دو طیف اعضاء بیدار و خواب آلوده شوراء این نوشتار را خاتمه و قضاوت را به عموم واگذار می کنم.
١-برای حقوق و مزایای عقب افتاده پرسنل شهرداری بصورت بنیادین چه تمهیداتی اندیشیده اید؟
٢-در خصوص نحوه تامین اعتبار پروژه های مردم پسند مانند پروژه های ورزشی چه راهکاری عملی دارید؟
یادداشت: ماردین سید احمدی
انتهای پیام/