لبهای خشکیده کودکان گجگینی در انتظار قطره ای آب شیرین

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  آرمان کرمان، زهرا تازه کلاس اولی شده و بسیار خوشحال بود که می خواهد به مدرسه برود، او در خانواده ای متوسط زندگی می کند البته از لحاظ معیار بین المللی زیر خط فقر هستند.

او مجبور بود هر روز صبح زود ساعت 5 علی الخصوص در هوای سرد پاییز و زمستان از خواب بیدار شود و بعد از خوردن صبحانه با سرویس خود را به کرمان برساند تا بتواند سر ساعت مقرر سر کلاس درس حاضر باشد.

روستایشان نه آب قابل شرب دارد و نه مدرسه ای برای کودکان، برایش بسیار سخت بود ، پدرش هروز دبه ای از کرمان آب به خانه می آورد و می بایست آب را جیره بندی می کردند تا روز بعد بماند، مخصوصا در زمستان برایشان خیلی سخت می گذشت.

زهرا وقتی به مدرسه می رسید و وارد کلاس می شد  دستان کوچک و ظریفش بسیار یخ کرده بود، قبل از اینکه معلم برسد، کنار بخاری می رفت کمی آنها را گرم می کرد.

یک روز صبح زهرا خواب افتاد، برای اینکه مادرش بیمار بود و نتوانسته بود زهرا را زودتر از خواب بیدار کند ، زهرا وقتی به مدرسه رسید معلم درس را شروع کرده بود ، زهرا از سردی هوا دستانش یخ زده بود نمی توانست کنار بخاری برود و دستانش را گرم کند به همین علت آنها را در جیبش قایم کرد و سپس بیرون آورد و کمی با دهانش به آنها آه کرد که گرم شوند تا بتواند مدادش را در دستش بگیرد.

بعد از تعطیلی مدرسه زهرا می بایست دم در مدرسه بماند تا سرویس بیاید ، سردی هوا او را آزار می داد، زهرا مدتی هم به علت هوای سرد و بیماری مادرش ، دچار سرماخوردگی شد ، زهرا همیشه آرزو می کرد که ای کاش یک مدرسه و آب خوردن در روستایشان داشتند و نیازی نبود که این همه راه به کرمان  برای درس خواندن بیاید...

روستای گجگین در در شهرستان کرمان، بخش مرکزی، ۱۵ کیلومتری شمال شرقی شهر کرمان، دهستان سرآسیاب فرسنگی، روستای گجگین واقع شده است. ، جمعیت این روستا نزدیک به 200 نفر است ، یکی از بزرگترین و حادترین مشکلات این روستا نبود آب شرب است ، مردم این روستا هر روز برای استفاده از آب شرب به کرمان می آیند و دبه دبه آب به روستایشان می برند.

حصیبی عضو شورای شهر روستا می گوید: به علت خشکسالی های متوالی قنات ها و چاه های اطراف این روستا خشک شده و آبی که داخل لوله های منازل هست شورمزه است و قابل خوردن نیست و مردم  فقط برای شستن ظروف، لباس و حمام از آن استفاده می کنند و برای تامین آب شرب خود مجبورند فاصله 7 کیلومتری تا کرمان چه در زمستان و چه در هوای گرم تابستان به شهر بیایند تا بتوانند چند دبه آب به خانه ببرند.

وی گفت: این روستا علاوه بر آب شرب، خانه بهداشت هم ندارد، مدرسه ای هم قبلا برای دانش آموزان داشت ولی به مرور زمان تخریب شده و بچه ها مجبورند که برای تحصیل به کرمان بروند.

حصیبی ادامه داد: این روستا دارای یک امام زاده به نام "امامزاده ابراهیم (ع)" است که نسب آن به امام موسی ابن جعفر (ع) می رسد و روزانه پذیرای یکصد نفر زائر می باشد.

وی عنوان کرد: حتی این روستا دارای یک فضای سبز برای استراحت و تفریح وجود ندارد، محلی برای ورزش نیست و ما مجبور شدیم که تعدادی از وسایل ورزشی که برای پارک بود از شهرداری بگیریم و آنها را در داخل محوطه امامزاده بگذاریم تا زائران و مردم روستا از آن استفاده نمایند.

حصیبی بیان داشت: این روستا دارای زمین های زیادی است که اگر آب شرب وصل شود برای کشاورزی بسیار مستعد است و بسیاری از جوانان و حتی مردانی که هم اکنون به علت نبود کار در روستا به شهر مهاجرت کرده اند شغل ایجاد می شود.

عضو شورای شهر عنوان کرد: وقتی مسئولین به توسعه برخی روستاها توجه نمی کنند مهاجرت زیاد می شود و باعث بوجود آمدن حاشیه نشینی در شهرها می شود.

وی اذعان داشت : چندین بار برای مشکل بی آبی به شرکت آب و فاضلاب روستایی مراجعه کردیم که در پاسخ به ما گفتند که قنات یا چاهی را شناسایی کنید که قابل احیا باشد ما کمک می کنیم.

ولی متاسفانه با پی گیری و جستجو متوجه شدیم که تمامی قناتها و چاه ها در خشکسالی ها ی اخیر خشک شده و فاقد آب می باشند.

ولی لوله های آبی که به طرف سرآسیاب می رود از نزدیکی روستا عبور می کند و ما از مسئولین خواستیم که یک انشعاب از آن لوله به این روستا بدهند، هنوز جوابی در این رابطه به ما نداده اند.

حصیبی گفت : اگر مسئله آب شرب روستا حل شود بسیاری از مشکلات برطرف خواهد شد و این روستا به علت داشتن برخی بناهای باستانی از جمله دخمه زرتشتیان و امامزاده ابراهیم (ع) منطقه خوبی برای گردشگری خواهد بود.

وی افزود: مردم این روستا قبلا زرتشتی بوده اند و این از دخمه و قبرستان زرتشتیان در این روستا مشخص می شود.

حصیبی بیان کرد : امامزاده ابراهیم (ع) گجگین روزانه پذیرای یکصد نفر زائر است که برای تامین آب آشامیدنی این زائران از تانکر استفاده می کنیم که در طول روز به علت گرمی هوا آب این منبع و تانکر بسیار گرم می شود که قابل خوردن نیست ، کاش مسئولین حتی به خاطر این مسئله شده فکری به حال آب شرب روستا بکنند.

آرمان کرمان: در رابطه با آب شرب این روستا گفتگویی داشتیم با پورابراهیمی نماینده مردم کرمان و راور که قرار شد وی این مسئله را از طریق فرمانداری پی گیری نمایند.

در رابطه با خانه بهداشت نیز گفتگویی با خانم دکتر مریم حسین پور مدیر گروه گسترش شبکه بهداشت انجام دادیم که وی در جواب خبرنگار ما چنین گفت: معمولا طبق قانون و ضوابط ، اولا اینکه ن روستا به جایی دسترسی وجود نداشته باشد تا بتوانیم یک خانه بهداشت و یک بهورز خانم در آن روستا داشته باشیم ، ثانیا جمعیت باید حداقل 800 نفر باشند وقتی جمعیت کمتر از آن باشد توسط مرکز بهداشت درمانی خدمات به صورت سیاری داده می شود و هیچ مشکلی به وجود نمی آید.

وی عنوان کرد: در حال حاضر مرکز سرآسیاب مجری پزشک خانواده است که به صورت سیاری هفته ای یک روز به آن مکان برای ویزیت می رود.

لازم به ذکر است: ما هم امیدواریم که بزودی با اجرای برنامه ششم توسعه مبنی بر توسعه اقتصادی روستاها از مهاجرت آنان به شهرها و پدید آمدن حاشیه نشینی جلوگیری شود.

مهین نامجو

انتهای پیام/