به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از تبریز بیدار توپ به پیش رانده می شود. مدافعان از مهاجمان حریف جا می مانند. دروازه بان مثل هزاران هوادار فوتبال تنها نگاه می کند. گل. گل. گلزن می پرد و شادی اش را به آسمان می برد. بچه ها پا به پای بزرگتر ها فریاد می زنند و هورا می کشند یا می بازند و گریه می کنند...
, شبکه اطلاع رسانی دانا,,
من البته نمی خواهم در این یادداشت از هوادارن آلمان و آرژانتین و هوادران هزار تیم و جام دیگر بنویسم که بارها، بازی ها را برده و یا باخته اند! امسال دوربین رسانه های بزرگ و کوچک دنیا نیز تا حدی مانند من بود و به جای بزرگ تر ها روی صورت بچه ها زوم کرد. دلم در پس فوکوس دوربین ها بر صورت شاد و ناشاد بچه ها، می گیرد .ناراحت و غمگین فرقی ندارد! دلم برای بچه ها می گیرد. بچه ها نمی دانند اتفاقات دنیا تراژیک تر از این حرف هاست. بچه های گریان از باخت تیمشان نمی دانند با این وضع دنیا، شاید روزی خاطره شان از شکست تیم محبوب به شیرین ترین داستان زندگیشان تبدیل شود . بچه ها نمی دانند در اثنای همین شادی و قهرمانی تنها یکی دو اقیانوس دورتر، همسن و سالانشان در خاک و خونند. بی سرزمین و در خاک و خون. تنها و در خاک و خون. بچه های هواردار آلمان و آرژانتین، بچه های نگران ساق های مسی و رکورد برد آلمان و برزیل احتمالا نشنیده اند نتانیاهو همین امروز دوباره تاکید کرده: بمباران غزه را ادامه می دهیم. این بچه ها احتمالا هنوز نشنیده اند یکی از نمایندگان زن مجلس اسراییل گفته: باید مادران هم در کنار این بچه ها کشته شوند تا هیچ فلسطینی زاده نشود. بچه هایی که در سراسر دنیا برای بازیکنان فوتبال و ستاره های سینما هورا می کشند، نمی دانند غزه چگونه ایستاده و دیده اسراییل مرزهایش را فراخ تر ، شهرک هایش را گسترده تر و باروت توپ هایش را بیشتر کرده تا سرزمین غصبی اش را گسترش بدهد به بهای این همه خون و خونریزی!! دلم می سوزد برای بچه ها یی که این ها را نمی دانند و چند سال بعد واقعیت های تلخ ناشی از جنگ، از لابه لای بیکاری و مواد مخدر و نابرابری اقتصادی و هزار نابهنجاری دیگر به صورتشان خواهد کوفت و همین کودکان شاد و پیروز کشورهای توسعه یافته را در پی پاسخ پرسش های بی جواب در نظام آموزشیشان، به جنگ های خاورمیانه خواهد فرستاد!
,تمام روزهای جام جهانی به فکر همین بچه ها بوده ام. بچه هایی که دیروز برای آرژانتین گریستند و تلویزیون تند تند صورتشان را مثل یک صحنه تزیینی پوشش داد تا جذابیت بصری تصویر را بالاتربرده باشد، بچه هایی که برای آلمان شادی کردند و نمی دانستند که همان لحظه که آنها از شادی به آسمان می پرند ، همسن و سالانشان به خاطر بمب و خمپاره به آسمان پرتاب شده اند، بچه هایی که نمی دانند و ندانستنشان از "ندانم کاری" سازمان، رسانه ها، سیاست ها و سیاستمداران ماست و کفاره این ندانستن را سال ها بعد خواهند داد! دلم برای همه بچه ها گرفته اما بیقراری دلم تنها برای بچه های غزه است. برای آنها که کم ترین فرصت شادی و تفریح ندارند، با سنگ بدنیا می آیند، با تفنگ بزرگ شده به زیر بمب ها می میرند و در همین زمان کوتاهشان برای کودکی، بزرگ می ایستند . دلم بیقرار است چرا که هیچ کس از آنها حرفی نمیزند! نه هنرپیشه هایی که از افریقا بچه می آورند و بزرگ می کنند تا پز متفاوت بودن بدهند، نه رسانه ها که در همان برنامه های غیر فوتبالی شان هم فوتبال پخش می کنند، نه سازمان مللی که تا کنون برای هیچ قطعنامه صادر کرده اما این جا تنها به یک درخواست کوچک برای آتش بس بسنده کرده، نه شورای امنیت، نه خانم اشتون که خودش دو تا بچه دارد، نه خانم رایس که گویا بچه ندارد، نه میشل اوباما که برای دختران دزدیده شده توسط "بوکو حرام" هوار می کرد و البته کاری هم از دستش بر نیامد، نه خانم مرکل که دیشب داشته از نزدیک فوتبال می دیده و هورا می کشیده است!!!!!!!!!!!!
,,
تمام روزهای بمباران غزه به این ها فکر کرده ام و از خودم پرسیده ام : اصلا سازمان ها، رسانه ها ،سیاستمداران و مردان هیچ! زنانی که در طول عمر حداقل یک بار برای عروسکشان مادری کرده اند، چرا چیزی نمی گویند؟
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه