کوچ نشینی در گیرودار بودن یا نبودن/ تمدنی که زندگی عشایر را به زانو در می آورد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا ، به نقل از ریوار، گرچه هنوز عشایر با  جمعیت اندک خود نسبت به جمعیت کشور نقش مهمی در چرخه تولید دارند، اما نگرش بر زمینه های  موجود زندگی ایلی، تنگناها یا مصائب و مشکلات کوچ نشینی هر روز عرصه را بر کوچ نشینان تنگ  تر و آنان را از این شیوه نگران و خسته می کند.

جامعه عشایری بخشی از جمعیت کشور را تشکیل می دهد که وجه تمایز آن با جامعه روستایی، کوچندگی آنهاست و زندگی آنان بر اساس دامداری شکل گرفته است.

تغییرات فصلی و آب و هوایی در طول سال ایجاب می کند که این گروه جهت دستیابی به شرایط بهینه زندگی، به کوچ روی آورند. لذا از سالیان متمادی کوچ اساس زندگی عشایر را تشکیل  داده است که این سنت دیرینه با توجه به تغییرات صنعتی، فرهنگی و جغرافیایی یعنی گسترش شهرنشینی و یا تخریب مراتع و منابع طبیعی، در طول زمان باعث شده است زندگی عشایری دچار تحولات و مشکلات عدیده ای شود.

تخریب ایلراها، کاهش منابع طبیعی در اختیار عشایر، تبدیل شدن مراتع طبیعی به معادن صنعتی، امنیت عشایر، خشکسالی و عدم آبرسانی کافی برای کل عشایر در استان، کافی نبودن خوراک و علوفه دام و همچنین کم لطفی برخی مسئولین نسبت به عشایر همه و همه باعث شده است چرخ این زندگی هر روز کندتر از روز قبل بچرخد.

عشایر استان کرمانشاه نیز همگام با عشایر کشور در تقابل با مشکلات همیشه مقاومت کردند و به هر طریق معیشت خود را ادامه داده و ریشه این خصلت را می توان در صفت کم توقع بودن آنها قرار داد.

با مرور تاریخ می توان دریافت جامعه عشایری  دارای یک بافت ساده ظاهری زندگی بوده  وبدیهی است که با آن همه ارزشهای اصیلی که ریشه در تاریخ این مرز و بوم دارد امروز دیگر آن اشتیاق و باورهای ساده زیستی رنگ خود را به صنعت و زندگی مکانیزه می دهد.

این تغییرات باعث شده است که جمعیت عشایری کشور در مقایسه با ۱۰ سال پیش با کاهش جمعیت روبرو شود و نباید به سادگی از کنار پیامدهایی که این امر برای جامعه شهری در پی دارد، گذشت.

ترک زندگی عشایری، مهاجرت به شهر و تبعات زندگی اجتماعی و فرهنگی که به دنبال آن بوجود می آید و همچنین ازدیاد مشاغل کاذب و رشد شاخصه های بیکاری را به جرأت می توان از عواقب از بین رفتن زندگی عشایری نام برد.

همه باید به سعادت و رفاه عشایر بیندیشند و راهی نروند که بدون مطالعه و آگاهی باشد، باید واقعیتها و جوانب امر را در نظر بگیرند زیرا ساماندهی به زندگی عشایر کار بزرگ و با ارزشی است که باید با اتحاد و اتفاق و حسن تفاهم آن را انجام داد.

جامعه عشایری از دیر باز به عنوان تولید کننده عمده گوشت قرمز در کشورهای مختلف مطرح و در ایران هم علاوه بر حضور همیشگی در صحنه های سیاسی در اقتصاد نیز نقش داشته و دارند وهم اکنون با اختصاص بیش از۲۵ درصد از تولیدات گوشت قرمز در مقایسه با جمعیت اندک جایگاه خود را حفظ کرده اند.

انتهای پیام/ا