حاشیه نشینی؛دامنه اعتیاد و فساد را افزایش داده است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از سفیر افلاک حاشیه نشینی و یا "زاغه نشینی" از معضلات و مشکلات کنونی شهرها بشمار می رود که طبق آمارها بیش از   15 درصد از جمیعت کشورمان که حدود ۱۲ میلیون نفر می باشد را حاشیه نشین ها تشکیل می دهند که جالب است بدانید حدود 11 درصد این جمیعت را افراد معتاد و متجاهر به خود اختصاص داده اند.

متاسفانه در شهرستان خرم آباد بیش از نیمی از جمیعت را حاشیه نشینان تشکیل می دهند که همین امر هم سبب شده است مرکز استان لرستان در فقر اقتصادی و فرهنگی دست و پا بزند، چرا که جمیعت حاشیه نشین خرم آباد را قشر بیکار و فقیر تشکیل می دهند.

حاشیه نشینان اغلب اشخاصی هستند که از روستاها به سوی شهرها مهاجرت کرده اند که بدلیل نداشتن حرفه و شغلی در شهر، برای گذران زندگی و امرار و معاش به مشاغل کاذب و حتی خلاف روی می آورند که به همین دلیل باعث ناهنجاری های اجتماعی و بروز مشکلاتی در شهر می شوند.

اشتغال حاشیه نشینان به کارهای غیررسمی مانند کوپن فروشی که در نهایت به اقتصاد کلان شهری صدمه می زند. عدم وجود امکانات آموزشی حاشیه نشینان موجب شکاف عمیقی بین آنان و دیگر ساکنان کلان شهر می شود که این امر خود موجب بروز مشکلات دیگری برای آنان مثل عدم تخصص، عدم آگاهی و فرهنگ اجتماعی می گردد که می تواند زمینه ساز بسیاری از معضلات اجتماعی و یا حتی بزهکاری شود.

پایین بودن سطح بهداشت عمومی در این مناطق خود موجب بروز و یا انتشار بیماری های مختلفی می شود که می تواند تمام جمعیت کلان شهر را تهدید نماید وجود مشکلاتی مانند فقر، بیکاری و نبود برنامه های مناسب فرهنگی جهت پر کردن اوقات فراغت خود می تواند موجب بروز اعتیاد در میان این قشر باشد که تحقیقات نشان می دهد اعتیاد و خرید و فروش مواد اعتیادآور در میان جوانان حاشیه نشین بسیار شایع است که همین امر تهدیدکننده سلامت اجتماعی کل ساکنین کلان شهر می باشد.

متاسفانه جوانان بیکار در حاشیه نشین ها کم نیستند و به دلیل نداشتن حرفه و سواد کافی و همچنین وضیعت نابسامان معیشتی و اقتصادی به خرید و فروش مواد مخدر روی می آورند و باعث رواج این ماده خانمان سوز در آن منطقه می شوند چنان که در آمارها نشان می دهد بیش از ۱۱ درصد جمیعت حاشیه نشین کشور معتاد هستند.

البته اگر بخواهیم نگاهی روانکاوانه به چگونگی رواج مصرف مواد مخدر در بین حاشیه نشینان داشته باشیم باید گفت که مواد مسکنی است بر هزاران در مردم این مناطق، که عمده ترین آن فقر و بیکاری است. فقری که مردم این مناطق را به ستوه آورده است و برای فرار از مشکلات به مواد مخدر پناه می برند که شاید خیالاتشان کمتر شود اما این راه درپوشی کاذب بر روی مشکلات است که نه تنها مشکلی را حل نمی کند بلکه مشکل بزرگی به نام اعتیاد را به مشکلاتشان اضافه خواهد کرد.

مطمئنا همه به این امر واقف هستیم که خانواده رکن اصلی تربیت و شکل گیری شخصیت افراد بشمار میرود، آیا وقتی کودکی در خانواده ای که پدر و برادرش مواد مخدر استفاده می کنند رشد می کند در آینده می تواند انسان سالم و مفیدی در جامعه باشد؟این کودکان چون در محیطی فاسد رشد کرده اند بی شک این محیط در زندگی او تاثیر خواهد گذاشت و ممکن است جا پای پدر معتاد خود بگذارد و فردی لاابالی و ناهنجار در جامعه نمو پیدا کند، بدین ترتیب این فساد زنجیروار در جامعه در حال شکل گیری است.

البته همیشه فرزندان حاشیه نشین در خانواده به مواد مخدر آلوده نمی شوند و چون در خانواده های حاشیه نشین به تربیت و آینده فرزندان کم توجهی می شود، آنها گرفتار دوستان ناباب می شوند و همین کافی است در گرداب مواد مخدر و پیامدهای ناشی از آن گرفتار شوند، پیامدهایی نظیر بزهکاری، سرقت، زورگیری، قتل و غارت که امنیت جامعه را به خطر خواهد انداخت و جامعه را به سوی فساد و تجاهر پیش خواهد برد.

برای رفع این معضل می بایست سطح کیفی زندگی مردم حاشینه نشین با توجه به بهداشت، فقر و محیط زیست را دولت ارتقاء بخشد، نباید بین حاشیه نشین ها و دیگر شهروندان فرق قائل شود و امکانات و منابع مادی را به صورت عادلانه بین آنها تقسیم کند.مراکز بهداشتی را جهت آگاه نمودن مردم آن مناطق فعال سازد تا مردم از بیماری هایی نظیر اعتیاد و ایدز شناخت کافی را کسب کنند. سطح فرهنگ را در آن مناطق بالا ببرد و هزینه های اقتصادی زیاد برای نهادینه کردن فرهنگ در بین آنها بپردازد که این مهم همت بالای مسئولان سیاسی و اقتصادی کشور و استان را می طلبد تا در راستای سلامت، فرهنگ و اقتصاد مناطق حاشیه نشین گامی بلند بردارند

 مهدی زکی پور

انتهای پیام/