به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از نسیم دهلران؛سال ها درباره ی "کمپ ترک اعتیاد" بحث هایی شنیده بودم اما هیچگاه از نزدیک با آن آشنایی نداشتم.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, نسیم دهلران,
این بار دوربین و وسایل خبرنگاری ام را برداشتم و به سمت نشانی که به دست آورده بودم حرکت کردم.
,
محوطه بزرگی بود اما آن چه بیش تر از همه توجهم را جلب کرد ازدحام بیمارانی بود که بیمارستانشان را اتاقی کوچک تشکیل می داد.
,
بیمارانی که پزشک یکدیگر شده بودند و به دور از هر کمک غیری به مبارزه با بیماری شان آمده بودند.
,
چشم توقعشان بجز خداوند و دوستان هم مرض شان بلا روی همه پوشیده بود؛ چه صحنه ی شگفتی؛ از یک طرف حس تحسینم گل می کرد که اراده ی این بیماران به دنبال شفا را تحسین کنم و از طرفی از این کسی که سراغی از این بیماران نمی گرفت دلم می گرفت.
,
از خودم پرسیدم چرا از مسئولین دعوت نشده است تا التیامی بر زخم هایشان باشد، روحیه بدهند، اما خودم به خویش جواب دادم که عیادت کردن از بیماران که دعوتنامه نمی خواهد.
,
من آنچه بگویم برداشت خبرنگاری من از این موضوع است پس چه خوب پای درد و دل های خودشان بشینم و درد آنان را ملموس تر درک کنیم.
,
اجازه ندادند آدرس بیمارستانشان را فاش کنم یاکه از دورهمی شان عکس بگیرم اما میزبانی شان کلی شرمنده ام کرد.
,
برخی به گونه ای دم از سیاست می زدند که انگار سال ها در وزارتخانه های سیاسی کشور رفت و آمد داشتند، برخی فرهنگ را به چالش می کشیدند، برخی راهکار اقتصادی داشتند تا کشور از این معضل رهایی یابد، برخی گله مند از مسئولان اجتماعی بودند.
,
جدای از درد بیماری درد های اجتماعی نیز آزارشان می داد، توقع از مسئولان نداشتند فقط انتظارشان این بود ک پس از بهبود آن ها را همچون دیگر شهروندان در جامعه بپذیرند.
,
بانیان "کمپ ترک اعتیاد" از عدم حضور حتی یکبار مسئولان شهرستان گله مند بودند و آن هم فقط برای عیادت تا حس پذیرا بودن این بیماران در جامعه تقویت یابد و در درمان آن ها کمک شایانی نماید.
,
به گفته بانیان "کمپ ترک اعتیاد"، هرگز از مسئولان برای درمان این بیماران کمک نمی خواهیم چراکه یکی از قوانین ما این است که فرد خودش با پای خودش بیاید و با ارده خود با این بیماری بدون کمک هیچ شخص حقیقی و حقوق مبارزه کند تا بتواند فردا به تنهایی روی پای خود بایستد.
,
انتهای پیام/
,
ارسال دیدگاه