به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مرآت- ماجرا از آن جا شروع شد که برخی از مسئولان کشور گفتند که «دنیای فردا، دنیای گفتمان هاست، نه دنیای موشک ها!» طولی نکشید که این ادعا از سوی رهبر معظم انقلاب پاسخ مناسبی دریافت کرد:«اینکه بگویند فردای دنیا، فردای مذاکره است، دنیای موشک نیست، اگر از روی ناآگاهی گفته شود که ناآگاهی است؛ اما اگر از روی آگاهی باشد خیانت است.»
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, مرآت- ,فرد گوینده سخن مذکور البته وقتی در دوراهی جهالت-خیانت قرار گرفت، انتساب جمله مذکور به خود را انکار کرد اما فراموش کرد که دنباله این منطق مغلوط را نیز در ذهن خود خاموش کند و چندی بعد از فواید تعطیل کردن فعالیت قوای نظامی سخن گفت! او گفت که آلمان و ژاپن نیروهای نظامی شان را کنار گذاشتند و پیشرفت کردند و تأکید کرد:«این راه در ایران باز شده است و مدیران و دلسوزان باید وارد این فضا شوند؛ مطمئنم دوره دوم دولت روحانی می‌تواند ما را به آنجا برساند» به عبارت پایانی سخن دقت کنید:«مطمئنم دوره دوم دولت روحانی می‌تواند ما را به آنجا برساند!» البته این سخنان هم پاسخ درخوری از جانب رهبر معظم انقلاب دریافت کرد اما شمع این منطق مغلوط باز هم خاموش نشد و چند ماه بعد، در گرماگرم رقابت های انتخاباتی باز هم پای موشک ها به میدان منازعات سیاسی کشیده شد.
,آقای رئیس جمهور که هم به لحاظ فکری و هم به لحاظ سیاسی پای خود را بر شانه های برخی از چهره های شناخته شده نظام قرار داد و از نردبان ریاست جمهوری بالا رفت، در ایام تبلیغات انتخاباتی، همان سخنان غلط را در قالبی دیگر ریخت تا «ما را به آن جا برساند» که برخی از مسئولان کشور میخواستند! حمله آشکار به اقتدار موشکی سپاه در مناظرات تلویزیونی، نخستین خوراکی بود که آقای روحانی برای مخالفان نظام فراهم کرد.
,این حمله البته ابعاد گوناگونی داشت. این که شهرهای موشکی را نشان دادند و روی موشک ها شعار نوشتند تا برجام را برهم بزنند، احتمالا گزاره هایی هستند که خود اسرائیلی ها هم از شنیدنشان دچار شگفتی شده اند. آن ها قطعا هرگز گمان نمی کردند که این جملات را از زبان رئیس جمهور ایران بشنوند! فارغ از این، ایشان به جای پاسخگویی درباره عملکرد خود بخش قابل توجهی از عزم خود رابرای جنجال آفرینی درباره فعالیت نهادهای نظامی صرف کرد. البته بعدها روشن شد که تاثیر روانی حمله به نهادهای نظامی، ناچیز بوده است؛ چرا که حمله موشکی ایران به مواضع داعش در دیرالزور، موج گسترده ای از اقبال ها نسبت به این اقدام را از سوی اقشار مختلف مردم و حتی بسیاری از هم طیفی های آقای روحانی برانگیخت.
,احتمالا هضم این موضوع برای اتاق فکر دولت قدری دشوار بوده است چراکه پس از گذشت زمانی طولانی از حمله موشکی ایران به مواضع داعش و احتمالا تحلیل بازخوردهای تماما مثبت این اقدام نظامی، آقای روحانی بالاخره لب به سخن گشود اما این بار نه برای حمله به سپاه بلکه برای این که تلویحا بگوید فرمان حمله را من صادر کردم! سخنی که با واکنش روشنگرانه سپاه مواجه شد.
,اما اتاق فکر حمله به سپاه، از تناقض آفرینی آقای روحانی در مواجهه با «موشک ها» درس عبرت نگرفت و بار دیگر با مطرح کردن دوگانه دولتِ بی تفنگ و دولت باتفنگ، تلاش کرد تا فضای رسانه ای-سیاسی کشور را همچنان ملتهب نگهدارد. واکنش مسئولان نظامی کشور البته هوشمندانه بود و بی آن که در دام یک دعوای دروغین بیفتند و بر جنجال ها و تندی ها دامن بزنند، پاسخ های درخوری به مواضع متناقض آقای روحانی دادند.
,شگفت آور است در حالی که بسیاری از سیاسیون جهان معتقدند ایالات متحده آمریکا پیام موشک های ایران را دریافت کرده و پایگاه های تحلیلی آمریکایی، توسعه طلبی نظامی ایران را موجب نگرانی آمریکا (بخوانید دشمن) توصیف می کنند، عده ای در ایران از یک سو همسو با دشمنان نگران تقویت توان نظامی ایران هستند و از سوی دیگر مایلند از فواید سیاسی-اجتماعی موشک ها بهره مند شوند!
,این فایده گرایی را می توان روحانی در سخنان روزهای اخیرش اعلام کرد که موشک ها را دولت ساخته است! باید روشن شود بالاخره این دولت، دولتِ باتفنگ است یا دولتِ بی تفنگ؟ بالاخره دنیای فردا دنیای گفتمان هاست یا دنیای موشک ها؟ بالاخره فرمان حمله ها را دولت صادر می کند یا بر اعتقاد کرباسچی ها، اصحاب دولت مذاکره را حتی با داعش توصیه می کنند؟ بالاخره نشان دادن موشک ها و شهرهای موشکی خوب است یا بد است؟
,آقای روحانی در ابتدای دولت نخستش آب پاکی را روی دست همه ریخت و گفت که قرار نیست ما را به زور به بهشت ببرد! حال باید منتظر ماند تا معلوم شود بنابر پیش بینی رئیس فقید مجمع تشخیص مصلحت نظام، ما به «آن جا» که ایشان فرمودند خواهیم رسید یا خیر!
,محسن حسن زاده
]
ارسال دیدگاه