تربیت هنرمندان موسیقی با هدف تعالی موسیقی انقلاب اسلامی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از قابوس نامه، اندکی پیش از انقلاب 57 تا امروز هنوزآثاری تولید می شود که بیانگر مفاهیم ارزشی ، آرمان های انقلاب و شور و معرفت بخشی به مخاطبین است و اگر چه در حوزۀ موسیقی ( به عنوان یکی از ارکان هنر انقلاب ) ریزش هایی داشته ایم  اما قطعا رویش هایی داریم ( هم به لحاظ کمی – هم به لحاظ کیفی ) .

اما به میزان ارزش و اهمیتی که موسیقی برای هنر انقلاب داشته و دارد ، بی وفایی و عدم توجه به این هنر – خصوصا از طرف برخی متشرعین حتی انقلابی !- نسبت به این هنر دیده می شود.

هنوز هنرمند موسیقی ( تولیدگر آثار موسیقایی با موضوع انقلاب اسلامی ) به عنوان یک چهرۀ انقلابی شناخته نمی شود و اساسا انگار انقلابیون از هر دسته ای می توانند باشند الا از هنرمندان ( خصوصا هنرمندان موسیقی ) !!

قبول داریم که برخی از این نگاه ها بخاطر خود هنرمندان است.

قبول داریم که برخی از این نگاه ها بخاطر مسائل و جهت گیری های مرسوم و متداول فقهی در زمینۀ موسیقی است.

قبول داریم که بخش مهمی از این نگاه ها معطوف به سلوک فردی هنرمندان موسیقی است.

و هزاران علت و دلیل دیگر که ممکن است دست به دست هم دهند تا به هنرمندان موسیقی ( به عنوان یک افسر جنگ نرم ) نگاه نشود. اما چیزی که بنده می خواهم در این یادداشت به آن برسم یک مسئله است.

« تربیت هنرمندان موسیقی با هدف تعالی موسیقی انقلاب اسلامی »

شاید این عبارت برای آنانکه هنر و اسلام را درست نمی شناسند و فقط با یک عینک به همه چیز نگاه می کنند، عبارتی متناقض باشد اما واقعیت این است که اتفاقا موسیقی مورد تایید اسلام همین موسیقی است ( یعنی موسیقی انقلابی ) که از صدر اسلام تا به امروز برای تهییج ، شورآفرینی و انتقال مفاهیم دینی بکار می رفته و نمونه های آنرا در تاریخ اسلام ( غزوات پیامبر (ص) و دفاع مقدس و ... ) می بینیم.

بنابراین ضروری است که به شکلی برنامه ریزی شده و منسجم ، آموزشگاه هایی برای تربیت هنرمندان انقلابی در عرصۀ موسیقی ( چه ساختاری و چه محتوایی ) تاسیس شود.

یکی از اهداف واحد موسیقی حوزۀ هنری همین هدف بود اما مانند بسیاری از آموزشگاه های بزرگ و کوچک موسیقی ، آنها نیز حوزۀ ساختار را جدی تر گرفته و از محتوا جا ماندند. و نتیجه این شد که هنرمندان موسیقی چنین مرکزی نیز ( لااقل در استان گلستان ) اکثریت قریب به عموم ! شبیه همۀ هنرمندان موسیقی اند. ( چه در ظاهر وسلوک فردی و  چه در محتوای ارائه شده ) ( اگر بنده اشتباه می کنم امیدوارم خلاف این ادعا را دوستان ثابت کنند قطعا بنده خوشحال شده و خدا را شاکر می شوم ! )

تمام سخن این است « دستگاه های فرهنگی و متولیان هنر – خصوصا هنر انقلاب ؛

1 . باید هنر موسیقی را جدی تربگیرند . ( تا لااقل نزدیک انتخابات ، به هنرمندان انقلابی افتخار کنند و با آنها همنشین شوند نه با ... )

2 . در تعالی موسیقی انقلابی از حوزۀ علمیه یاری بگیرند تا آثار تولید شده تعارضی با مسائل فقهی نداشته باشد.

3 . انقلاب اسلامی به هنرمندان موسیقی ( به عنوان صفی از افسران جنگ نرم که مورد توجه امام جامعه است ) احتیاج دارد . پس چه بهتر که هنرمندانی مهذب و انقلابی در این حوزه داشته باشیم و این هدف محقق نمی شود مگر با تربیت و پرورش هنرمندان انقلابی و همت انقلابی متولیان فرهنگ و هنر ...

4 . برای رسیدن به این افق روشن ، نقشۀ راه لازم است. در نقشۀ هنر انقلاب ، اگر جایی برای آموزش و پرورش هنرمندان انقلابی  در نظر گرفته نشود ، یقینا نقشۀ
 کاملی ترسیم نشده است.

تجربه  ثابت کرده است دانشکده ها و آموزشگاه های متداول و مرسوم ، قدم خاصی برای هنر انقلاب بر نداشته و بر نمی دارند چرا که اساسا هدفشان چیز دیگری ست و افقی متفاوت دارند ... »

رویش های هنری و تولید آثار موسیقایی در جشنواره ای مانند عمار نشان داده است که جوانان انقلابی و هنرمندی داریم که می توانند برقله های هنر موسیقی ایستاده و سرود انقلابی بخوانند.

به امید بیداری و هوشیاری بیشتر و همت متعالی مدیران دستگاه های فرهنگی و هنری ( خصوصا متولیان موسیقی و هنر انقلاب )

به قلم مجتبی طالبی
نویسنده و تهیه کننده صدا و سیمای مرکز گلستان
مدرس و دبیر پژوهشی گروه فلسفه و عرفان اسلامی جامعه المصطفی العالمیه . واحد گرگان

انتهای پیام/