اگر قطعنامه ۵۹۸ صلح بود چرا امام گفت جام زهر؟!/ پس از ۲۷ تیر دیگر کسی لبخند امام را ندید

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پیک دانشجو اگر قطعنامه ۵۹۸ پیام‌آور صلح عادلانه و شرافتمندانه بود،‌چرا امام راحل(ره) پذیزش آن را به منزله جام زهر دانست؟ اگر صلح عادلانه است،‌چرا زهر است؟

امام خمینی تقریبا دو هفته قبل از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ در سخنرانی اعلام می کنند: مسئولین نظام باید تمامی هّم خود را در خدمت جنگ صرف کنند، این روزها باید تلاش کنیم تا تحولی عظیم در تمامی مسائلی که مروبط به جنگ است بوجود آوریم.باید همه برای جنگی تمام عیار علیه آمریکا و اذنابش به سوی جبهه رو کنیم.امروز تردید به هر شکلی خیانت به اسلام است، غفلت از مسائل جنگ خیانت به رسول الله (ص) است. این جانب جان ناقابل خود را به رزمندگان صحنه های نبرد تقدیم می نمایم.» (۱۳ تیر ۱۳۶۷)

یکی از دلایل مهم برای پذیرش قطع نامه ۵۹۸ فشار مسئولین سیاسی آن زمان برای پایان جنگ بود و اعلام می کردند که نه مردم و نه منابع مالی امکان ادامه جنگ را نمی دهد.

در همین رابطه آیت الله خامنه ای در سخنرانی اعلام می کنند:

حضرت آیت الله خامنه ای در این مورد می فرمایند: «پذیرش قطعنامه، به خاطر ترس نبود.قطعنامه را هم که امام قبول کرد، به‌خاطر این فشارها نبود. قبول قطعنامه از طرف امام، به خاطر فهرست مشکلاتى بود که مسؤولین آن روزِ امورِ اقتصادى کشور مقابلِ روىِ او گذاشتند و نشان دادند که کشور نمى‌کِشد و نمى‌تواند جنگ را با این همه هزینه، ادامه دهد. امام مجبور شد و قطعنامه را پذیرفت. پذیرش قطعنامه، به خاطر ترس نبود؛ به خاطر هجوم دشمن نبود؛ به خاطر تهدید امریکا نبود؛ به‌خاطر این نبود که امریکا ممکن است در امر جنگ دخالت کند. چون امریکا، قبل از آن هم در امر جنگ دخالت مى‌کرد. وانگهى؛ اگر همه‌ى دنیا در امر جنگ دخالت مى‌کردند، امام رضوان‌اللَّه علیه، کسى نبود که رو برگرداند. بر نمى‌گشت! آن، یک مسأله‌ى داخلى بود؛ مسأله‌ى دیگرى بود.

در تمامی اسناد و خاطراتی که خود هاشمی رفسنجانی بیان کرده مشخص می شود که بعد از سخنان امام که فرموده بودند امروز تردید در جنگ به هرشکلی خیانت به اسلام است. مسئولین سیاسی وقت و همچنین در راس آن هاشمی رفسنجانی سعی بر قبولاندن قطعنامه ۵۹۸ با دلایلی همچون عدم ظرفیت مالی و انسانی دارند و با هر روشی سعی داشتند خلاف نظر امام در خصوص ادامه جنگ رفتار کنند.

در خاطرات هاشمی رفسنجانی آمده است:

آخرین جلسه ای که هاشمی رفسنجانی حداکثر فشار خود را به امام خمینی(ره) وارد می کند و ایشان را وادار به سر کشیدن جام زهر می کند؛ در یادداشت ۲۳ تیر ۱۳۶۷ وی چنین آمده است: “از سران قوا هستم که برای مذاکره درباره آینده جنگ، با توجه به مسائل اخیر جبهه، عصر به منزل بیایند…ساعت پنج بعد از ظهر، سران قوا و احمد آقا آمدند. وضع جبهه و رویدادها اخیر را گفتم. بعد از کمی بحث سیاست ختم جنگ مورد اتفاق نظر قرار گرفت و دسته جمعی برای پیشنهاد ختم جنگ خدمت امام رفتیم. نماز مغرب و عشاء را با امام خواندیم و به مذاکره نشستیم. جلسه بیش از یک ساعت طول کشید. شرح مبسوطی از مشکلات جنگ و ضعف روحیه و امکانات و عده خودی و قدرت و امکانات دشمن را توضیح دادیم…جزئیات شکست ها را توضیح دادم. ایشان فرمودند راه حل چیست؟ همگی گفتیم ختم جنگ با پذیرش قطعنامه ۵۹۸ یاشکل دیگر. امام نگران عدم وفای دشمن بودند و ناراحتی مردم حزب الله. که احتمال اول را ضعیف و احتمال دوم را هم در مقابل خوشحالی بخش عظیمی از مردم و آثار مثبت صلح قابل تحمل دانستیم.”

حتی در دیداری که هاشمی رفسنجانی با امام داشتند از امام میخواهند که جنگ را پایان دهیم که امام می فرمایند نه! ولی هاشمی رفسنجانی از کمبود منابع مالی می گوید که امام می فرمایند بروید استقراض کنید! مالیات بگیرید! نفت را پیش فروش کنید! ولی هاشمی رفسنجانی برای هرکدام از این راه حل ها بهانه ای می آورد و نشان می دهد که اراده ای برای ادامه جنگ در بین مسئولین سیاسی وقت نبوده است!

امام در پذیرش قطع نامه به ظرفیت مسئولین نگریست و متوجه آن شدند که دیگر مسئولین ظرفیت لازم را ندارند و برای ادامه جنگ به دنبال هر بهانه ای همچون مشکلات اقتصادی و دادن لیست های بلند بالا برای خرید تجهیزات جنگی هستند تا امام را به پذیرش این قطعنامه وادار نمایند.

وقتی امام دیدند که مجموعه ظرفیت ندارد قطع نامه را قبول می کنند و آن را جام زهر تعبیر می کنند  جام زهری که  پیامی برای آیندگان دارد! و نشان می دهد یکسری از عوامل داخلی نه خارجی این جام زهر را به امام نوشاندند!

امام خمینی در پیام قبول قطع نامه در جایی می فرمایند تا چند روز قبل به قبول قطع نامه موافق نبود ولی به واسطه حوادث و عواملی که از ذکر آن فعلًا خودداری می‌کنم، و به امید خداوند در آینده روشن خواهد شد.

سید احمد خمینی از احوالات امام پس از پذیرش قطعنامه می گوید:

«شما روحیه امام را در نظر بگیرید چه روحیه عزیزی است، وقتی در معادلات به این نتیجه رسیدند که باید (قطعنامه ) را قبول کنند گفتند: من جام زهر قطعنامه را می نوشم. من کنار امام بودم، امام مرتب مشتشان را می زدند روی پایشان، می گفتند: آ، آ. برای اینکه تلویزیون ما داشت رزمندگان را نشان می داد، صحنه های جنگ را نشان می داد؛ اما امام با آن روحیه آمده بودند (قطعنامه) را قبول کرده بودند.و در آن نامه ای که امام (قطعنامه) را نوشته بودند فرمودند: خانواده شهدا، خانواده اسراء، من تا به حال جنگیدم و در جنگ عقیده ام این بود که به نفع شماست؛ امروز این عقیده را ندارم و قطعنامه ۵۹۸ را قبول می کنم.

خدا می داند بر خانه امام چه گذشت هیچکس جرئت نمی کرد خانه امام برود پیش امام برود. بعد از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ چند روز امام درست نمی توانستند راه بروند. همه اش می گفتند: خدایا شکرت ما راضی هستیم به رضای تو.

امام دیگر بعد از قبول قطع نامه سخنرانی نکردند و حتی و بعد از آن دیگر کسی خنده را بر لب امام ندید.

امام خمینی در پیام قبول قطع نامه در جایی می فرمایند تا چند روز قبل به قبول قطع نامه موافق نبود ولی به واسطه حوادث و عواملی که از ذکر آن فعلًا خودداری می‌کنم، و به امید خداوند در آینده روشن خواهد شد.

انتهای پیام/