چهار نگرانی درباره منطقه/ از تجزیه کشورهای جنگ زده تا عدم برنامه بلند مدت سیاسی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ زیتون در یادداشتی به قلم حامد موفق بهروزی نوشت:

1- تبدیل جنگ نظامی به جنگ فرهنگی و عدم توجه ایران به این نکته: شنیده ها حکایت از آن دارد که آمریکایی ها در عراق فعالیت های گسترده ای در قالب موسسات مردم نهاد یا همان NGOها شروع کرده اند و روز به روز بر وسعت کاری این موسسات افزوده میشود. هرچند در حال حاضر سوریه چندان در معرض چنین اقداماتی قرار نگرفته است اما طبیعتا این روند قابل تسری به این کشور نیز میباشد. در چنین شرایطی هیچ بعید نیست اگر اقدام عاجل صورت نگیرد چه بسا در سالهای آتی شاهد این باشیم که مردم عراق و سوریه مدعی شوند ایران عامل جنگ در کشورشان بوده و همه خدمات جمهوری اسلامی ایران به فراموشی سپرده شود.

2- تجزیه کشورهای جنگ زده: مهمترین خطر در این حوزه کارکرد مناطق خودمختار منطقه یعنی مناطق کرد نشین میباشد. کردها هم در سوریه و هم در عراق از دولت های مرکزی خود اجازه استقلال یافته اند و این مسئله را گام اول آمال و آرزوهای خود در تحقق یک کشور کردی تصور میکنند. کردهای ترکیه هم به دلیل فشارهای بسیار زیاد دولت اردوغان به شدت از کشور خود دل زده شده اند. برخی از کردهای ایران نیز بنا به دلایل متعددی چندان دل خوشی از جمهوری اسلامی ایران ندارند. تقریبا پازل تکمیل است. اگر شرایط ظهور یک رهبر کردی فراهم شود و بتواند با اجماع مردمی فشارها را بر دولت های مد نظر افزایش دهد حداقل چندی از این دولت ها احتمال دارد نتوانند در برابر فشار ها مقاومت کنند و مقدمات تجزیه منطقه فراهم شود.

3- حضور روسیه در منطقه: روسیه در حال حاضر یکی از متحدان بسیار مطمئن جبهه مقاومت است و در موارد بسیار مهمی کمک های شایان توجهی به این جبهه کرده است. اما نکته اینجاست که نباید روسیه را یک متحد ساده قلمداد کرد. شخصا معتقدم اولا روسیه به هیچ وجه در بلند مدت قابل اعتماد نیست.( بماند که دلایل فراوان تاریخی وجود دارد و بیان آنها از حوصله این نوشتار خارج است) دوما حضور روسیه نقش جمهوری اسلامی را در تحولات آینده منطقه می تواند تضعیف کند. مهم تر از همه این ها خوش بینی بسیار مفرط برخی مسئولین جمهوری اسلامی به روسیه خطربسیار مهلکی است که اگر محتاطانه برخورد نشود شاید بدتر از آنچه در برجام و اعتماد به آمریکا برایمان رقم خورد اتفاق بیافتد.

4- عدم برنامه بلند مدت سیاسی برای منطقه: با فرض برد نیروهای مقاومت در منطقه چه مدل حکومتی قرار هست در منطقه حاکم بشود؟ آیا سوریه با روش قبل از 2011 و تنها با تعدیل فکری نسبت به غرب میخواهد حکومت کند؟ اصل صدور انقلاب در آرمان های جمهوری اسلامی ایران پس از این همه هزینه در این کشورها چگونه تحقق پیدا خواهد کرد؟ آیا مرکزی در جمهوری اسلامی به فکر مدل حکومتی در منطقه است؟ به نظر میرسد نه تنها هیچ نهادی به فکر چنین مسائلی نیست بلکه روزمرگی در برخورد با مسائل منطقه افکار مدیران جمهوری اسلامی را بلعیده است و چندان توجهی به این مسائل صورت نمیپذیرد.