ما همه برابریم!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از آناج، روز دختر تنها مناسبتی تقویمی نیست بلکه فرصتی است برای آنکه بیندیشم دختران امروز و مادران فردای این سرزمین هم اکنون در کجای جغرافیای این جامعه ایستاده‌اند و کدامین فرصت‌ها و تهدیدها مجال رشد و پرورش‌ آنها را گرفته است. روز دختر را نباید تنها به تبریک‌های معمول گذراند و از حُسن خُوی و روی دختران نوشت. بلکه باید مجالی برای نگاه اندیشمندانه به این عناصر اساسی جامعه داشت.

لیلی‌های گذشته

افسانه‌های کهن را که می‌خوانیم دختران و زنان را پیچیده در چادر حیا و عفت می‌یابیم، کسانی که مصدر آرامش‌ بودند و به خاطر وجودشان مجنون‌‌ها فراق دلدار را با کندن کوه‌های سخت تاب می‌آورند و بهای رسیدن به معشوق را با دار و ندار خود می‌پرداختند. اما گذر زمان و غرق شدن در مدرنیته و تمدن ماشینی نه تنها ردی از آن عشق‌های آتشین را به جا نگذاشته است بلکه خوی دختران ما را هم از اسلاف خود دور ساخته است.

ما همه برابریم!

در قدیم اگر می‌خواستند مصداقی عینی برای حیا بیاورند بی‌شک از دختران الگو می‌گرفتند. مثلا بیان می‌داشتند" فلانی از بس حیا دارد انگار دختر است" امری که به نظر می‌رسد به برکت حضور نامبارک ماهواره، فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی کم کم از جمع برخی از دختران رخت بر بسته است. از سوی دیگر رشد ناقص افکار فمینیستی بر این باور رسانده است که یکسان بودن حقوق زن و مرد یعنی در یک تصادف ساده وسط خیابان قفل فرمان به دست گرفتن و عربده کشیدن یک زن و این یعنی اوج برابری جنسیتی!

یعنی اینکه دختران ما افتخار کنند که همانند مردان تندخو شده‌اند و ادبیات گفتاری‌ و لحن ادای کلماتشان شبیه مردان چاله میدانی شده است و به قولی یک پا برای خود مرد شده‌اند. این نگاه هر چند در برابر برخی از ناهنجاری‌های جامعه می‌تواند تا حدودی کارساز باشد اما در نهایت در زندگی شخصی و خانوادگی به نفع دختران نخواهد بود.

دخترانه‌های دوست داشتنی

البته باید توجه داشت که حیا مقوله‌ای مختص دختران نیست اما قطعا بیشترین نمود را در این قشر دارد، زیرا دختر است که زیبایی، طنازی و عشوه‌گری برای عرضه دارد نه پسر! برای همین هم هست که دختران را دخترانه دوست دارند. با دل‌هایی لبریز از عشق، امید و سرزندگی که در محفلی کانون توجه‌ها را به سمت خود جلب می‌کند، بی آنکه اراده‌ای از پیش تعریف شده داشته باشد.

عفت مولود مبارک حیا

حیا یعنی یک شرم آگاهانه و مدبرانه که زایده‌ی پاکدامنی است. بی‌حیایی شاید به طور موقت حواس‌ را به خود جلب می‌کند اما به سختی ممکن است روح را نیز متوجه خود سازد. در همین چرخه عفت را مولود حیا می‌دانند. آن چیزی که منجر می‌شود آدمی در حیطه‌ای از تعاملات و رفتارهای مثبت به دور از آلودگی و گناه قرار گیرد؛ امری که به مردان و زنان راه نشان می‌دهد که چگونه بپوشند، بگویند و چگونه خود را بیارایند. زنگ خطری می‌شود برای دختران که چگونه در جمع‌های مختلط خویشتن‌دار باشند و آن شیطنت و جذابیت جمع‎‌های دخترانه را بروز ندهند.

لذا این حیاست که در عین حضور آگاهانه دختران در دانشگاه‌ها، محیط کاری و جامعه به آنها مجال تعالی می‌بخشد و سلامت روح و روان آنها را تضمین می‌کند. هیچ دختری نمی‌تواند مدعی باشد که به خاطر داشتن حیا و عفت فرصت ترقی را از دست داده و خانه نشین شده است.

اینکه زنان و مردان در جامعه بدون توجه به جنسیت‌هایشان و فقط کالبد یک انسان حضور یابند بی‌شک زمینه‌ی بروز استعدادهای هر دو طیف در حد اعالی خود فراهم خواهد گشت. درست است که این توازن زاییده‌ی توجه مردان و زنان است اما به نظر می‌رسد اگر زنان عرضه‌های خود را کمتر کنند مردان نیز به داشته‌های خود دلگرم‌تر می‌شوند.