نمای ایتالیایی در کالبد مساکن شهر/اینجا تبریز است یا رُم؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از آناج،زیبایی و اصالت خانه‌‌‌‌های هر شهر نشان از قدمت و تاریخ آن منطقه دارد و در همه کشورها حفظ اصالت در کنار پیشرفت‌‌های شهر سازی و اهتمام به مدرنیته شهر جزو اصولی است که مسئولان امر بدان توجه می‌‌کنند.

ابنیه تاریخی و منازل قدیمی، تاریخ یک شهر را به نمایش می‌‌گذارد اما خانه‌‌‌ها و معماری شهر، فرهنگ عمیق و باورهای مردم یک کشور یا شهر را به تصویر می‌‌‌کشد. چنانچه در ایران پهناورمان گشتی زده باشیم، می‌‌بینیم خانه‌‌های استانی مانند گیلان تفاوتی از زمین تا به آسمان با استانی مثل یزد دارد، که این مغایرت‌‌ها از اختلاف‌‌های فرهنگی و آب و هوایی نشأت می‌‌گیرد.

شیروانی‌‌‌های شمال کشور را در یزد و گنبد خانه‌‌های یزد را در تبریز نمی‌‌توان پیدا کرد و همین تفاوت‌‌هاست که زیبایی‌‌های کشورمان را نمایان می‌‌سازد. در تبریز شهر تمدن و تشیع از دیرباز در ساخت و معماری خانه‌‌‌‌ها اصولی رعایت می‌‌شد که مطابق با فرهنگ و اعتقادات این مردم بوده است.

وجه اشتراک خانه‌‌‌های قدیمی تبریز نمای زیبا اما ساده با طرح اسلامی آن است که علی‌‌‌رغم زیبایی، سادگی خاصی را به همراه دارد و به اصطلاح در ذوق بیننده نمی‌زند. به تازگی اما چهره شهر در حال تغییر است و هرچه از مناطق پایین شهر به سمت محلات بالانشین حرکت می‌‌کنیم تبریز را بیشتر شبیه شهرهای اروپایی نظیر ایتالیا می‌‌بینیم تا یک شهر تاریخی و کهن با فرهنگ اسلامی.

اگرچه این تغییرات قابل احترام و بخشی از پیشرفت شهری محسوب می‌‌شود اما از سوی دیگر از دست رفتن اصالت شهر موضوعی است که شاید صد سال بعد، تاریخ و فرهنگی از شهر و معماری آن برای نوادگان ما باقی نگذارد.

اهتمام به استفاده از معماری‌‌های ایرانی اسلامی تنها یک وظیفه یا عرق ملی نیست بلکه حفظ اصالت و فرهنگ است فرهنگی غنی که ریشه هزار ساله دارد و بخشی از آن به معماری شهری گره خورده است.

هرچند معماری ایتالیایی که این روزها در نمای ساختمان‌‌‌های جدید به چشم می‌‌خورند زیبا و در عین حال جذاب هستند و نمی‌‌توان از آن چشم پوشی کرد اما طراحان ساختمان و معماران باید توجه داشته باشند که بسیاری از طرح‌‌های ایرانی و اسلامی هم زیبایی لازم و هم هزینه کمتری را نسبت به این طرح‌‌ها ایجاد می‌‌کنند.

درد این نماها که هزینه‌‌های هنگفتی را هم به دنبال دارند محدود به همین مسئله نیست و درحالی که شهر تبریز بیشترین بار حاشیه نشینی را بعد از مشهد به دوش می‌‌کشد دیدن تفاوت عمیق معماری به فاصله چند هزار متری زخم حاشیه نشینی را نیز تازه می‌‌کند.

انتهای پیام/