به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ یه نقل از فردیسان، هر ساله ۱۷ مرداد بهانه ای می شود برای نوشتن از حرفه ای که همیشه برای همه می نویسد جز برای خودش، خبرنگاری حرفه ایست که تاکنون نگاه درست و منطقی به آن نشده است و دریغ از اندک حمایت و دلگرمی از این حرفه که برخلاف سایر مشاغل ساعت پایان کاری ندارد و مناسبت های تقویم برایش فرقی نمی کند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, فردیسان,افرادی که شبانه روز در کنار مسئولین و جلسات گاه و بی گاه شان حضور دارند و اولین حاضرین و آخرین ترک کنندگان تمامی مراسم ها هستند،پایان مراسم های شهری و استانی اگرچه برای سایرافراد پایان روز کاری است اما برای یک خبرنگار شروع لحظات پرتنش انتشار به موقع اخبار است.
این حرفه مشکلات خاص خود را دارد، نگاه داشتن حرمت قلم یکی از رسالت های سخت خبرنگاری است که متاسفانه حضور عده ای قلم فروش باعث برخی اتهامات ناروا به این شغل شده است .ویژگی حق محوری، حق طلبی و حق گویی، از مهم ترین ویژگی های یک خبرنگار موفق و خداترس است. در مقابل، سخن چینی، بدگویی و به جان هم انداختن مردمان، از ویژگی های نکوهیده ای است که هر انسان عاقلی از آن ها بیزاری می جوید.
کار خبرنگاری وقتی به شهرهای کوچک می رسد سخت تر هم می شود، نه تنها حمایت خاصی از این قشر در شهرستان ها نمی شود بلکه هنوز فرهنگ انتقادپذیری نیز بین مسئولین نهادینه نشده است البته چه بسا گاهی حضور افرادی فرصت طلب باعث این طرز تفکر در بین مسئولین شده باشد.
قلمی که اگر به مبالغه گویی و تعریف و تمجید بپردازد محکوم به دروغ گویی است وچون به سمت انتقاد ودرد و دل مردم به نگارش دراید متهم به تشویش اذهان عمومی می شود، این را باید اضافه کرد به رفتارهای ضد و نقیضی که گاهی خبرنگاران از حضرات مسئول دریافت می کنند.بعضی ها اگر پیکان انتقاد آن ها را نشانه رفته باشد خط قرمزشان می شوی و بعضی با گوشه و کنایه اعتراض خود را به گوش می رسانند، خلاصه کلام کم هستند افرادی که پذیرای انتقاد باشند و برچسب اینطرفی یا آنطرفی به خبرنگار نزنند.
در شهرهای کوچک نه خبری از خانه مطبوعات است و نه تقدیر و تشکر ، حتی برای بسیاری از مراسم ها نیز زحمت گرفتن خودرو را به خبرنگاران نمی دهند و خبرنگارهمیشه باید برای رسیدن به افتتاحیه ها استرس مضاعف را تحمل کنند.
گاهی در شهرهای کوچک برخی از مسئولین عکس های خبری را با عکس های سلفی و یادگاری اشتباه می گیرند و همین نگاه که متاسفانه برخی از دوربین به دست ها مروج آن بوده اند باعث می شود نگاه گزینشی به رسانه ها شود به قولی هر کس که پرتره بهتری از مسئول مربوطه بیندازد می شود گل سرسبد محفل !و نقشی پررنگ در مراسم ها دارد.
خبرنگاران در شهرهای کوچک زحمت بیشتری برای معرفی شهرو رساندن صدای مردم به مسئولین و صدای مسئولین به بالا دستی به دوش می کشند و بیشتر دغدغه مردم کم برخوردار شهرشان را دارند.
اگرنبودند همین اصحاب قلم و رسانه شاید تمامی مشکلات و پیشرفت ها پشت درهای بسته ی جلسات می ماند اما با تلاش همین اصحاب رسانه با نگاشتن کمترین کلید واژه ی مرتبط و یا غیر مرتبط نام این شهری کوچک به چشم می خورد.
اگر چه ارزش این حرفه را نمی توان با چند هدیه ی ناقابل مادی جبران کرد اما انتظار می رود مسئولین حمایت بیشتری از این حرفه داشته باشند و این حمایت را تنها به روز خاص و مراسم ها خاص بسنده نکنند.
در آخر باید یاد آور شد خبرنگاران خط مقدم اطلاع رسانی و آگاهی بخشی و همان جنگ نرم هستند که تنها برای عشق و علاقه ای که برای کارخود قائل هستند این کار را ادامه خواهند داد و رسالت اصلی خود در برابر مردم و مسئولین بی هیچ چشم داشتی انجام می دهند.
انتهای پیام/
افرادی که شبانه روز در کنار مسئولین و جلسات گاه و بی گاه شان حضور دارند و اولین حاضرین و آخرین ترک کنندگان تمامی مراسم ها هستند،پایان مراسم های شهری و استانی اگرچه برای سایرافراد پایان روز کاری است اما برای یک خبرنگار شروع لحظات پرتنش انتشار به موقع اخبار است.
,این حرفه مشکلات خاص خود را دارد، نگاه داشتن حرمت قلم یکی از رسالت های سخت خبرنگاری است که متاسفانه حضور عده ای قلم فروش باعث برخی اتهامات ناروا به این شغل شده است .ویژگی حق محوری، حق طلبی و حق گویی، از مهم ترین ویژگی های یک خبرنگار موفق و خداترس است. در مقابل، سخن چینی، بدگویی و به جان هم انداختن مردمان، از ویژگی های نکوهیده ای است که هر انسان عاقلی از آن ها بیزاری می جوید.
,کار خبرنگاری وقتی به شهرهای کوچک می رسد سخت تر هم می شود، نه تنها حمایت خاصی از این قشر در شهرستان ها نمی شود بلکه هنوز فرهنگ انتقادپذیری نیز بین مسئولین نهادینه نشده است البته چه بسا گاهی حضور افرادی فرصت طلب باعث این طرز تفکر در بین مسئولین شده باشد.
,قلمی که اگر به مبالغه گویی و تعریف و تمجید بپردازد محکوم به دروغ گویی است وچون به سمت انتقاد ودرد و دل مردم به نگارش دراید متهم به تشویش اذهان عمومی می شود، این را باید اضافه کرد به رفتارهای ضد و نقیضی که گاهی خبرنگاران از حضرات مسئول دریافت می کنند.بعضی ها اگر پیکان انتقاد آن ها را نشانه رفته باشد خط قرمزشان می شوی و بعضی با گوشه و کنایه اعتراض خود را به گوش می رسانند، خلاصه کلام کم هستند افرادی که پذیرای انتقاد باشند و برچسب اینطرفی یا آنطرفی به خبرنگار نزنند.
,در شهرهای کوچک نه خبری از خانه مطبوعات است و نه تقدیر و تشکر ، حتی برای بسیاری از مراسم ها نیز زحمت گرفتن خودرو را به خبرنگاران نمی دهند و خبرنگارهمیشه باید برای رسیدن به افتتاحیه ها استرس مضاعف را تحمل کنند.
,گاهی در شهرهای کوچک برخی از مسئولین عکس های خبری را با عکس های سلفی و یادگاری اشتباه می گیرند و همین نگاه که متاسفانه برخی از دوربین به دست ها مروج آن بوده اند باعث می شود نگاه گزینشی به رسانه ها شود به قولی هر کس که پرتره بهتری از مسئول مربوطه بیندازد می شود گل سرسبد محفل !و نقشی پررنگ در مراسم ها دارد.
,خبرنگاران در شهرهای کوچک زحمت بیشتری برای معرفی شهرو رساندن صدای مردم به مسئولین و صدای مسئولین به بالا دستی به دوش می کشند و بیشتر دغدغه مردم کم برخوردار شهرشان را دارند.
,اگرنبودند همین اصحاب قلم و رسانه شاید تمامی مشکلات و پیشرفت ها پشت درهای بسته ی جلسات می ماند اما با تلاش همین اصحاب رسانه با نگاشتن کمترین کلید واژه ی مرتبط و یا غیر مرتبط نام این شهری کوچک به چشم می خورد.
,اگر چه ارزش این حرفه را نمی توان با چند هدیه ی ناقابل مادی جبران کرد اما انتظار می رود مسئولین حمایت بیشتری از این حرفه داشته باشند و این حمایت را تنها به روز خاص و مراسم ها خاص بسنده نکنند.
,در آخر باید یاد آور شد خبرنگاران خط مقدم اطلاع رسانی و آگاهی بخشی و همان جنگ نرم هستند که تنها برای عشق و علاقه ای که برای کارخود قائل هستند این کار را ادامه خواهند داد و رسالت اصلی خود در برابر مردم و مسئولین بی هیچ چشم داشتی انجام می دهند.
,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه