آن را که خبر شد خبری باز نیامد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از سفیر افلاک  خبر حد فاصله دانایی و آگاهی است، برای اینکه وقتی موضوعی رخ می دهد به میزان خبرگی خبرنگار می تواند در به آگاهی رساندن جامعه تاثیرش متفاوت باشد،خبر از منظر بنده همان است که کن فیکون و خبرنگار جبرئیل است که امانت دار این پیام می شود.

بر خلاف نظریه هایی که می گویند خبر حکم سبزی خوردن را دارد بنده اعتقاد دارم اگر خبر خوب نتظیم شود حکم شاهنامه را دارد و هرگز بیات و فاسد نمی شود حتی اگر دروغ باشد،عوالم عجیبی دارند این ابناء بشرگاهی از حقیقتی گمراه می شوند و گاهی به دورغی در راه.

اگر جز این نبود شاید منصور بر دار نمی شد و مردم جویای حقیقت مثله اش نمی کردند،این نشان می دهد چه رسالتی می تواند داشته باشد خبرنگار،ببین تا در این دریای طوفان زده تو چگونه از این جزیره سرگردانی رها خواهی شد!؟ چو تخته پاره بر موج یا ناخدای کشتی سعادت وخوشبختی.

شوربختانه باید اعتراف کنم که نه خبرنگاران از جایگاه واقعی خود آن آگاهی لازم را دارند و نه جامعه به قدر کافی قدر آنان را می داند وگرنه عرشه بلند و رفیع این جایگاه عرصه جولان دلالان وسارقان اخبار نبود.

می دانم واذعان دارم ابلهانه است اگر بخواهیم همه را به یک چشم نگاه کنیم و قدر آنان را که در این راه تا مرز شهادت پیش می روند ندانیم ولی منصفانه هم نخواهد بود اگر مترصد آن نباشیم که در این میان خوب و بد را از هم جدا کنیم.

امروز اگر دوغ ودوشاب در جامعه خبرنگاری به هم  آمیخته شده شک نداشته باشیم که همه و همه متأثر از کم دقتی مراجع ذیصلاح وقانونی در کیفیت تشویق تلاشگران این عرصه ومدارای بی جهت با کسانی ست که عالم خبر را با بنگاه ها و موسسات صرفا تجاری اشتباه گرفته اند خبر وخبرنگاری امروزه در همه جای جهان یک علم است که معلمین آنها با امید به نگاه جامعه و استقبالشان از روشنگری آنها به میدان کارزار می شوند و نه ترسی از بدآیند و نه طمعی به خوشایند فلان مدیر و بهمان مسئول دارند چون وام دارشان نیستند.

چون خود را بدهکار مردم و مردم را پشتیبان خود می دانند و این یعنی بایدخود را در برابر جامعه مسئول بدانند شیوه ایی مانند تطمیع و تهدیدبرای همراه ساختن افراد با خود دون شأن دنیای حرفه ای خبرنگاری است.

مردم جامعه رسانه وخبرنگاران رشته بهم پیوسته ای هستند که ناگزیر وناخودآگاه در هم آمیخته اند و گاهی این به در هم آمیختگی منافع تمامیت خواهان مستکبر را به خطر می اندازد.

امروزه به دلائل مختلفی این رشته پاره شده است،شاید یکی از دلائل آن حضور اندک با اصطلاح روزنامه نگارانی ست( که البته همین  هم برای این جامعه خیلی می باشد)که اگر از آنها بخواهی انشایی در مورد موضوعاتی مانند تعطیلات نوروز را چکا کردید یا تابستانی که گذشت کجا رفتید.

یا علم بهتر است یا ثروت،اصلا نه می خواهید چکاره شوید،حرفی برای گفتن نخواهند داشت و این همه ناشی از نگاه کمیت گرای دولت هاست که چنین دوغ و دوشاب در هم آمیخته شده است.چونکه زود رسیده اند و دیر می خواهند بروند.

درد دل زیاد است بگذریم بهتر بود من این یک روز را هم به کام دوستانم تلخ نمی کردم و به تبریکی بسنده می کردم.صادق وصریح وسریع باشید همیشه ایام سعی تان مدام و راهتان هموار باد.

بشارت باد بر شما طلیعه فجر صادق که بانگ بیدار باشش را خروسان سحر خیز داده اند.

انتهای پیام/