به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از عصرزنجان ،بدون شک هر کجای دنیا اگر بود و حتی در همین ایران خودمان، می توانست سرنوشت دولت و خیل مسئولان سببی و نصبی ( شما بخوانید انتخابی و انتصابی ) را کن فیکون کند این دو پروژه ی رکورد دار سبزه_میدان و پلی که ای کاش نام دیگری داشت! و البته می توان لیستی از همه ی پروژه های دیگری که امروز به بهره برداری رسبده تهیه کرد که در دوره ی اجرا دچار همین فرسایش بوده اند.
اما ما در شهری زندگی می کنیم که بسیار از این بی تفاوتی هارا تجربه کرده و در معدود واکنش ها هم رنج نبود سازماندهی و درک درست از موضوع در هر اعتراضی آن را گاه به بی راهه هایی کشانده که نتیجه ی مطلوب و اصلی را به دست نداده است. به این ها اضافه کنید خیال راحت مسئولانی که بدون دغدغه ی واکنش افکار عمومی با خیال راحت بودند و رفتند و البته هنوز هم هستند. بارها روایت های عجیب و غریبی از خیال راحت بعضی مدیران از بی تفاوتی شهروندان شنیده ایم.
,
این بی توجهی را می توان در ابعاد دیگری از زندگی اجتماعی مردم نیز رصد کرد. به عنوان مثالی ملموس مدت هاست همه از وارد و غیر وارد اما دلسوز، از مصرف بی رویه و دهشتناک آب در همه ی زمینه های آن سخن می گویند اما گوش شنوایی گویا یافت نمی شود.
,اضافه کنید هشدارهای غلط و دور از روحیه های اکتسابی و غیر آن در شهروندان که گاه نتیجه ی عکس می دهد. یابی توجهی عمومی به بهداشت زیست محیطی و تمام آلودگی های موجود در زندگی روزمره ی شهری که حتی مدتی ست در روستاها نیز دیده می شود.
,پیشتر یادآور شده بودم که حلقه ی مفقوده ی این داستان عذاب آور نبود آموزش و روش مناسب و زیربنایی برای آن است. سخن از زیر بنا که گفته می شود بدون شک یکی از آن ها می تواند آموزش و پرورش و به خصوص در دوره ی پیش دبستان و دبستان و یا همان شش سال اول ابتدایی باشد و البته ناگفته روشن است که بدون حضور رسانه های مکتوب و شفاهی و دیجیتالی، سخن گفتن از همه ی این ها بی نتیجه خواهد بود.
,ایجاد حساسیت و توجه به اموری همچون مسایل زندگی روزمره و نیز محیط زندگی شهری و منطقه ای باید نهادینه شده باشد. این هم زمان نیاز دارد و هم صبر و حوصله و مهمتر از هر دو این ها نیاز به برنامه ریزی دقیق و از همه ی آن ها لازم تر، اجرایی و عملیاتی کردن برنامه هاست. یک پروسه ی بلند مدت با همکاری همه ی ارگان های مرتبط و شهروندان مسئولیت پذیر. حمایت از چنین برنامه ای باید یک واجب حتی در سطح استفاده از منابع دینی و مراکز مذهبی شهر شود. پتانسیلی که متاسفانه مدت هاست نادیده گرفته شده و شاید با فعال کردن دوباره ی شورایاری‌ها بتوان آن را فعال کرد.همچنین توان بی بدیلی که در نهادهای مردم محور وجود دارد. بنابراین این غیرممکن نیست اگر همان حلقه ی پر اهمیت آموزش را اصل قرار دهیم.
,مطالبه گری اصولی دارد که بی توجهی به آن می تواند نتیجه ای نامطلوب داشته باشد که یک سرش هرج و مرج و سواستفاده از آب گل آلوده است. دودی که به شکل مستقیم به چشم مردم خواهد رفت. بنابراین دقت در اجرای آن بسیار اهمیت دارد و بدون شک باید آگاهانه ترین روش برای آن در نظرگرفته شود.
,نگارنده معتقدم اگر درصدی از این مطالبه گری شهروندی و حساس بودن افکار عمومی بود، پروژه هابی همچون سبزه میدان و ل_امام_حسین(ع) با همه ی بهانه های حتی گاه توجیه پذیر به چنین سرنوشت عجیب و عذاب آوری دچار نمی شد. همه ی ما بارها داستان هابی از این نوع مطالبه گری را در استان های همجوار شنیده ایم و شاید خود تجربه کرده و شاهدش بوده باشیم و همیشه افسوس خور نداشتنش بوده ایم. اما چرا تا امروز توجهی به چرایی نبود چنین روحیه ای نکرده ایم؟! روحیه ای که بدون شک در درون تک تک هر کدام از شهروندان این استان همچون سایر هموطنان وجود دارد و باید بارور وباورپذیر شود.
,یادداشت: شعید مالکی
,انتهای پیام /
]
ارسال دیدگاه