بوکان؛ اقیانوس هزار جزیره اوتیسم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مکریان، گوشه اتاق کز کرده و انگار نه انگار که دور و برش خبری ست، به خود سیلی می زند، موی سرش را می کند، به یکباره بر می خیزد و در اتاق را به شدت بارها و بارها به هم می کوبد و به حرف پدر و مادر و دیگران اعتنایی نیست، شنواییش سالم است اما به چشمان دیگران نگاه نمی کند و حرف نمی زند و مثل همسن و سالهایش قادر به پاسخ دهی نیست. اینها برخی از علایم اوتیسم است که قبل از ۳۰ ماهگی شروع و در ۳-۲ سالگی اغلب والدین به ناراحتی کودک پی می برند.

ظاهرش بی عیب و نقص اما دنیایش متفاوت، با دیگران و دنیای خارج بیگانه است، نخی را ساعت ها تکان می دهد، بالا و پایین می پرد، بال بال می زند، صدای عجیب و غریب از خود در می آورد، گریه می کند و می خندد اما زبان باز نمی کند و آنهایی نیز که صحبت می کنند صدایشان فاقد زیر و بم و لحنشان یه جورایی خاص است، بازیهایشان یکنواخت و تکراری ست و جمله یا عبارتی را بارها تکرار می کنند.
اوتیسم یا در خودماندگی طیفی از اختلالات است که علایم و شدت آن در افراد مختلف، متفاوت است که تاکنون علم پزشکی علت و درمان آن را نیافته و آنچه به عنوان زمینه بروز این اختلال مطرح است، فرضیه ای بیش نیست و در کل نمی توان به طور قطع و یقین گفت که عوامل ژنتیکی،کمبودهای تغذیه ای در دوران بارداری، سن والدین و برخی بیماری های دوران نوزادی علت این بیماری مرموز است و به این معنا نیست که والدین این موارد را کم اهمیت و بی ارزش بپندارند.
آمار دقیقی از این بیماری در دست نیست و این اختلال در پسران شایع تر از دختران است که متاسفانه بیشتر این کودکان کم توان ذهنی هستند و یک سوم آنها دارای هوش معمولی که در برخی مسائل نبوغ خاصی دارند.
بیماری اوتیسم هر چند صد در صد قابل درمان نیست اما با روش های کار درمانی، گفتار درمانی، موسیقی درمانی و اسب درمانی می توان از پیشرفت آن جلوگیری کرد و در یک سطح نگه داشت.
سورنا و پدر و مادری از جنس مهربانی
دستهایش به دستان مادر گره خورده است، مادر را به این سو و آن سو می کشد،یهو داد می زند و پا به زمین می کوبد، ناگه کف سالن مدرسه کودکان استثنایی لاله می نشیند و غلت می خورد و چهره معصوم و شیرین سورنا به گرد و خاک کف سالن آغشته می شود، مادر نای راه رفتن ندارد و با نگاهی آکنده از عشق و ناامیدی به پسرش می نگرد و از ته دل آهی می کشد و می گوید ای کاش دنیای سورنا این شکلی نبود.
سورنا کودک ۸ ساله ای ست که از اختلال رفتاری اوتیسم رنج می برد و دنیای کودکانه اش هیچ شباهتی به همسن و سالهایش ندارد و خواسته هایش را در قالب یک کلمه بیان می کند و مثلا وقتی گرسنه است می گوید« ماکارونی» و به این شیوه مادر را از گرسنه بودنش آگاه می کند.
کودکی که در دو سالگی علایم و نشانه های اوتیسم در او دیده شد و پدر و مادرش فوراً وی را به متخصص کاردرمانی ذهنی نشان دادند و این اختلال مورد تایید قرار گرفت و از آن لحظه دنیای پدر و مادر سورنا رنگ دیگری به خود گرفت و دیگر مدرسه، دانشگاه و ازدواج سورنا در رویاها و آرزوهای داود و بهار جایی نداشت.
او دارای اختلال رفتاری از طیف متوسط و هم بیش فعال است و علاقه خاصی به وسایل رنگارنگ دارد اما کمتر با آنها بازی می کند و ساعت های متوالی خود را با یک تکه کاغذ و یا یک مداد سرگرم می کند و با خواهر دو ساله اش که سالم است همبازی نمی شود و اجازه هم نمی دهد باران به وسایل و اسباب بازی هایش دست بزند.
حال در شهر فرهنگی بوکان ۲۳ کودک مبتلا به این اختلال در سنین ۲ تا ۱۳ سال شناسایی شده اند که چنین آماری این شهرستان را به اقیانوس هزار جزیره اوتیسم تبدیل کرده که امید است با راه اندازی مرکز توانبخشی و درمانی اوتیسم در این شهر از میزان اختلال این افراد و هزینه های پرداختی خانواده ها کاسته شود که ضروری ست مسئولان مربوطه این شهرستان در این زمینه بیشتر اطلاع رسانی کنند و به این مهم بیش از پیش بپردازند و به خاطر بسپارند که شاید نفر بعدی کودک آنها باشد.
این آمار در حالی از سوی رئیس اداره بهزیستی بوکان اعلام شده که هنوز خانواده هایی هستند که هیچ شناختی از بیماری اوتیسم ندارند و کودکشان را دیوانه خطاب می کنند و عده ای نیز به علت ترس از نگاه منفی جامعه، اختلال رفتاری فرزندشان را انکار و آنها را از دید همه پنهان می کنند و بی گمان داود و بهار از آن دسته پدر و مادرهایی هستند که وصفشان در کلامها و زبانها نمی گنجد.
این روزها افرادی همچون سید طاهر حسینی شخصیت برجسته موسیقی با ارائه موسیقی درمانی، عزیز علیار مسئول مانژ اسب سواری علیار با اسب درمانی و سید حسن حسینی مسئول استخر مقبل هنرپژوه به مدت یک سال کودکان مبتلا به اوتیسم را به صورت رایگان پذیرش و با این اقدام روی مسئولین این شهرستان را کم کرده و نشان داده اند که هنوز انسانیت زنده است.
کیوان یاری
انتهای پیام/