شکست رویای خصوصی سازی در آذربایجان‌‌شرقی/ صنعت خودروی استان در آستانه نابودی قرار دارد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آناج، کمتر کارشناس اقتصادی امروزه خصوصی سازی را نفی می‌‌کند اما خصوصی سازی در کشورهای مختلف نتایج متفاوتی را در پی داشته است، برخلاف کشورهای توسعه یافته کشورهای در حال توسعه همچنان با مشکل خصوصی سازی دست و پنجه نرم می‌‌کنند.

خصوصی سازی در دنیا به منظور ایجاد رقابت در بازار و کاهش بار مالی برای دولت‌‌ها و مشارکت مردم به کار می‌رود اما در ایران به دلیل عدم توانایی رقابت بخش خصوصی و دولتی این روند با مشکلات فراوانی روبروست، نمونه شکست خورده خصوصی سازی در صنعت ایران کم نیست کارخانه‌‌ها و شرکت‌‌هایی که در راستای واگذاری به بخش خصوصی یا به طور کامل ورشکست شده‌‌اند و یا با کمترین ظرفیت خود درحال فعالیت هستند.

در آذربایجان‌‌شرقی نیز خصوصی سازی صنایع زیادی را به ورطه نابودی کشانده است که کارخانه ماشین سازی و بلبرینگ سازی تبریز آخرین مواردی است که همچنان تکلیف آنها مشخص نیست و کارگران و حتی هیئت مدیره آن نیز سرگردانند.

ماشین سازی و اما و اگرهای فراوان

از سال 83 که کارخانه ماشین سازی در لیست فروش خصوصی سازی قرار گرفته است مشکلات این کارخانه نیز آغاز  شده است، مشکلاتی که در ماه‌‌های گذشته به اوج خود رسیده است. سال 94 بود که 19 نماینده آذربایجان‌شرقی در نامه‌ای خواستار توقف خصوصی سازی این کارخانه شدند نامه‌ای که مورد توجه قرار نگرفت تا در تابستان سال 96 اتفاقات عجیب و غریب گریبان این کارخانه را بگیرد.

دعوای مالکیتی ماشین سازی که سال‌های سال ادامه داشت و تا همین اواخر نیز از واگذاری کارخانه به گروه شستا خبرهایی به گوش می‌رسید ناگهان نام یک شخص حقیقی از قرعه شانس خریداران ماشین سازی در آمد و محمدعلی شریعت زاده خود را به عنوان مالک جدید این کارخانه معرفی کرد.

شریعت زاده طی گفت‌‌وگویی در خصوص ماشین سازی اظهار کرده بود "ماچند وقت قبل در فکر خرید ماشین سازی نبودیم و حتی در اهداف ما نیز نبود اما در آستانه انتخابات ریاست جمهوری در جمعی که در واقع یک محفل انتخاباتی بود، آقای "پوری حسینی"معاون وزیر اقتصاد ورئیس سازمان خصوصی سازی که ریاست ستاد انتخاباتی رئیس جمهور در آذربایجان شرقی را برعهده داشت دیدم. در آن جلسه مطرح شد که ماشین سازی چهار مشتری خرید دارد."

وی ادامه داد: شنیدن نام این مشتریان ریختن سطل آبی به سر من بود و باعث شد از خواب غفلت بیدار شوم. به خود گفتم ما در تبریز نشسته ایم ودیگران ماشین سازی را خریده و بدتر، اینکه فیروزه صنعت آذربایجان را به شهرها وکشورهای دیگر ببرند."

تا به این جای مساله اتفاق بدی رخ نداده است و یک شخص حقیقی پیگیر خرید ماشین سازی و احیای آن به نفع آذربایجان می‌شود اما مساله جایی نگران کننده می‌شود که این مالک جدید با وعده احیای تیم ماشین سازی و اینکه زمین های اطراف ائل گلی که متعلق به گروه ماشین سازی است را میتوان در راستای تبریز 2018 استفاده کرد خبر می‌دهد.

مالک جدید ماشین سازی در اولین قدم خود یعنی احیای تیم ماشین سازی خیلی زود پا پس کشید تا امتیاز این تیم توسط شخص دیگری خریداری شود، حال سوال این است که آیا سرنوشت زمین‌‌های با ارزش اطراف ائل گلی نیز مانند احیای تیم ماشین سازی خواهد بود و یا متفاوت تر از آن خواهد شد؟

هرچند تا به این روز نیز سرنوشت مبهم ماشین سازی به درستی مشخص نیست و اخبار ضد و نقیضی از این کارخانه قدیمی تبریزبه گوش می‌رسد.

بنیان دیزل و کلاف سردرگم تغییر کاربری

شرکت بنیان دیزل تبریز در سال ۱۳۴۸ شمسی همزمان با شکل گیری صنایع منطقه صنعتی غرب تبریز تحت لیسانس شرکت درمن انگلستان با هدف تولید موتورهای دیزلی تاسیس گردیده و در ادامه در سال ۱۳۵۵ مونتاژ موتورهای Volvo دیزلی نیز به تولیدات آن اضافه گردید.

بنیان دیزل در سال 1386 در راستای اجرای سیاست های خصوصی سازی در کشور به بخش خصوصی واگذار شد، اما سهامدار جدید این شرکت از پس اداره و توسعه آن بر نیامد تا اینکه در مهر ماه سال 1391 این کارخانه تعطیل و حدود 400 کارگر آن به واحدهای دیگری انتقال داده شدند.

زمستان سال گذشته بود که تعدادی از نمایندگان به تغییر کاربری کارخانه بنیان دیزل معترض شدند و خواستار رفع ابهام از نحوه واگذاری کارخانه ها به اشخاص حقیقی شدند، هرچند مالک بنیان دیزل تبریز در بهمن سال 93 از انتقال کارخانه به محل جدید خبر داد اما قول داد که برند این کارخانه همچنان حفظ خواهد شد.

ساخت مجتمع تجاری تفریحی در محل بنیان دیزل نیز با کشمکش های نمایندگان مجلس و استاندار روبرو بود و درحالی که مسعود پزشکیان در مصاحبه ای گفته بود اجازه ساخت مجتمع تجاری در این محل را نخواهد داد جبار زاده ساخت این مجموعه را به نفع توسعه شهر دانست.

با وجود این بحث های مختلف هنوز تکلیف بنیان دیزل و کارگرانش به صورت قطع مشخص نشده است و به نظر میرسد پروژه خصوصی سازی در این عرصه نیز شکست خورده است.

بلبرینگ سازی تبریز و شکست رویای خصوصی سازی

مشکلات کارخانه بلبرینگ سازی تبریز زمانی نمود کرد که عکس تجمع کارگران این کارخانه در اعتراض به معوقه های خود در چند ماه گذشته در فضای مجازی دست به دست شد.

سعید شبستری آبان سال گذشته از عدم اهلیت مالک ماشین سازی سخن  گفت و افزود: در حالی که بلبرینگ سازی تبریز یکی از موفق ترین واحدهای صنعتی استان بود، پس از واگذاری سهام این شرکت توسط سرمایه گذاری بانک صنعت و معدن به افراد نا اهل، با مشکلات متعددی مواجه شده و هم اکنون به شرایط پیچیده ای دچار شده است.

کارخانه بلبرینگ سازی نیز در حالی در واگذاری به بخش خصوصی شکست خورده است که کمتر واگذاری در به بخش خصوصی از زمان آغاز این واگذاری ها در دوران اصلاحات با موفقیت روبرو شده است، ریشه اشتباه خصوصی سازی در عدم توجه به نوع واگذاری این کارخانه‌ها و یا عدم توان رقابت این بخش با بخش دولتی پس از واگذاری است که این کارخانه‌ها را به ورطه ورشکستگی می‌کشاند.

مسئولین کشوری و استانی باید توجه کنند صنعت آذربایجان به ویژه صنعت خودرو و قطعه سازی با چالش و بحران اساسی روبرو است و در طی سال‌های گذشته نیز به جای افزایش ظرفیت تولید این کارخانه ها در حال نابودی کامل هستند.

اگر اشتباهات متعدد در خصوص این کارخانه های دولتی و نیمه دولتی بدین روال ادامه پیدا کند بدون شک صنعت خودروسازی و قطعه سازی به طور کلی نابود خواهد شد.

انتهای پیام/