هدفمند شدن نذورات حسینی گره گشای مشکلات محرومین

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از نیریمیز، ماه محرم الحرام است؛ حال و هوای این روزها دیدنی و لحظه‌هایش فراموش نشدنی است، تلخی اشک‌ها و شیرینی لحظاتش دوست داشتنی است، پرچم‌های سیاه یا حسین(ع) و یا عباس(ع) برایت یادآور لحظات عاشقی عاشقان حسینی است. نوری دارد که زندگیت را روشنی می‌بخشد. این روزها از خانه گرفته تا مساجد و حسینیه‌ها لباس ماتم به تن کرده‌اند، همه جا بوی عزا و ماتم است، همه جا جلوه محمد(ص) است.

 
عشق و ارادت به سالار شهیدان؛ رازی است که رنگ کوچه و خیابان‌های این روزهای شهرمان را عوض کرده است، آدم‌ها دیگر همان آدم‌های همیشگی نباشند، دل‌ها صاف می شود و همه همراه می شوند برای نشان دادن عشق و ارادتشان به اباعبدالله.به هر سو که بنگری دیگ های نذری برپاست و مردم شریک می شوند در طعامی که نذری است و متبرک به نام امام حسین(ع) و کار حرکت خیر و بزرگی است که هم باعث نزدیکی دل ها به هم می‌شود و هم لبخند رضایت بر لب های نذردهنده و مردم می نشاند.
 
بر اساس آمار و با توجه به قیمت‌ها رقم تقریبی هر یک پرس قیمه ۴۵۰۰ تومان است و با احتساب آمار رسمی و هیئت‌های به ثبت رسیده در کل کشور و با فرض اینکه در هر هیئت ۲۰۰ نفر غذا داده می‌شود در یک شب هزینه احسان عاشقان امام حسین(ع) در کل کشور ۸۱۰ میلیارد ریال(۸۱ میلیارد تومان) و تنها در شهر تهران حدود ۲۰میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان می‌شود. مالی که نه از بیت المال است و نه کمک نهاد یا سازمانی پولی که نه از سر اجبار؛ این پول پاک هست و رقم ۸۱ میلیارد تومان هزینه عاشقی است.
 
و چه زیبا می شود اگر اهدا و ایثار این نذورات هدفمند شود و حداقل بخشی از این نذورات به سمت قشر محروم جامعه سوق داده شود. بی شک دیدن صحنه های محرومیت و درد کشیدن مردم مستضعف دل هر انسانی را به درد می آورد و کم نیستند این گونه افراد در اطرافمان، کافی است کمی چشم باز کنیم. تصور کنید زندگی فقیرانه یک دختر 25 ساله با پدر مریضی که مبتلا به سرطان است و با مرگ دست و پنجه می کند در خانه ای محقر، نه برادری و نه کسی، مادر خانواده طلاق گرفته است و او تنهاست،  وقتی از دختر جوان می پرسی چگونه امر معاش می کنید سرش را به زیر می اندازد و می گوید با پول یارانه و دو میلیون تومانی که از اجاره دادن سالانه زمین کشاورزی به دست می آورد. نسخه پدرش را نشان می دهد چهارصد هزار تومانی که از تهیه آن عاجز است و پدر در برابر چشمانش از دست می رود...
همشهریان و خیرین عزیز این دختر جوان در جایی دور از چشمان ما زندگی نمی کند او در جایی نزدیک ماست و ما او را نمی بینیم و البته امثال این دختر در شهر ما بسیار است. چه می شود بخشی از نذورات حسینی صرف دستگیری از این قشر محروم و در عین حال نجیب و پاکدست جامعه شود؟ یادمان نرود حاشیه شهرها و روستاها، افرادی همچون یتیمان و فقرا، زنان سرپرست خانوار و افراد بی‌بضاعتی که در عین ارادت به خاندان اهل بیت، دستشان از نذری‌ها و سفره‌های این ایام کوتاه است.
به نظر شما امام حسین(ع) راضی است به نام آن حضرت در حسینیه ها و مساجد جمع شویم و خود را از غذاهای نذری سیر کنیم یخجال هایمان را با غذای نذری پر کنیم و کمی آن طرف طفلی در حسرت یک جفت کفش و یا خانواده ای در حسرت یک پرس غذای گرم باشد. خیرین محترم شهرم آیا سری به درمانگاه نیر زده اید؟ آیا خبر دارید از کسانی که علیرغم بیماری قادر به پرداخت چند هزار تومان هزینه فرانشیز و یا داروی خود نیستند؟
چگونه این غذای متبرک به نام مقدس امام حسین (ع) نوش جانمان می شود وقتی در روستایی نزدیکی شهرمان پیرمرد و پیرزنی تنها در خانه ای نمور و تاریک بدون هیچ درآمدی زندگی می کنند.
بهتر نیست کمی به خود بیاییم لقای شهرت و نام را به عطایش ببخشیم و امسال حداقل بخشی از نذورات را به گونه ای دیگر در راه سرور و سالار شهیدان هزینه کنیم؟ از حرف مردم نترسیم چون که هیچ وقت نمی توان همه را برای همیشه راضی نگه داشت.
و فرمایش امام راحل را به یاد آوریم که می فرمودند: «گمان نمی ‏کنم عبادتى بالاتر از خدمت به محرومین وجود داشته باشد.»

انتهای پیام/