پاکسازی منطقه بینابینی کامیاران- سروآباد و تلفات سنگین نیروهای ضد انقلاب

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پیشمرگ روح الله، پس از پاکسازی شهرها، روستاها و راه های مواصلاتی بین شهری از لوث وجود نیروهای ضد انقلاب، شورش گران از شهرها و روستاهای نزدیک به نقاط شهری رانده شدند و به طرف روستاهایی که از شهرها و جاده های اصلی دور بودند گریختند.

نیروهای ضدانقلاب روستاهای صعب العبور را مأمن و پناهگاه خود قرار داده بودند و با اعزام تیم های عملیاتی به مناطق هدف و اجرای نقشه کمین و شبیخون برای رزمندگان سپاه اسلام ایجاد مشکل می کردند. این اقدامات نیروهای ضد انقلاب در وضعیتی انجام می شد که جاده ها در طول روز امنیت داشتند، اما بعد از غروب آفتاب برقراری امنیت در راه های مواصلاتی میسر نبود. بنا براین تنها در طول روز امکان تردد در جاده ها وجود داشت و پایگاه های ایجاد شده در کنار جاده ها که با گشت نیروهای خودی در طول روز تأمین می شدند، هنگام شب کارایی نداشتند.

مناطقی که از راه های مواصلاتی و نقاط شهری فاصله داشتند، در بین رزمندگان سپاه اسلام به مناطق بینابینی مشهور بودند؛ انجام عملیات های پاکسازی در این مناطق به دلیل کوهستانی بودن و جاده های نامناسب، بسیار دشوار بود. لذا این مناطق برای شورشیان اهمیت زیادی داشت و آن ها برای انجام عملیات های نامنظم، سبک و ایذایی تیم های خود را به سادگی از محل استقرار به سوی شهرها و جاده ها اعزام و آنجا را ناامن می کردند.

منطقه بینا بینی کامیاران- سروآباد دارای روستاها، دره ها و گردنه های متعدد و هم چنین جاده هایی به طول چندین کیلومتر است؛ این جاده ها در سال های اول پیروزی انقلاب خاکی بود. این جاده های خاکی برای رفت و آمد بین شهری مورد استفاده قرار نمی گرفت و اغلب روستاییان محلی از این مسیر تردد می کردند؛ به همین دلیل گروهک های شورشی در روستاهای این منطقه با امنیت کامل فعالیت می کردند.

روستاهای گشکی، لون سادات، زیویه، گازرخانی، دژن، پلنگان، تفین، ژنین، آریان، چشمیدر و تعدادی روستای مهم و سوق الجیشی در این منطقه بینابینی و هم چنین نزدیکی به ارتفاعات کوه شاهو باعث شده بود نیروهای ضدانقلاب روستاهای این مناطق را به عنوان نقطه امنی به اشغال خود درآوردند و با اذیت و آزار مردم مظلوم این نقطه از ایران اسلامی و چپاول دارایی هایشان به حیات خود ادامه دهند.

اواخر فروردین ماه سال 1361 عملیات پاکسازی این منطقه از سه محور مریوان، کامیارن و پاوه آغاز شد:

در محور اول نیروهای سپاه مریوان و پیشمرگان مسلمان کرد به فرماندهی پیشمرگ مسلمان کرد شهید عثمان فرشته با عبور از پلی که جهاد سازندگی روی رودخانه چشمیدر احداث کرده بود، روستاهای شنار، یوژنان، آریان، ژنین، سرخه توت، دزوند بالا و پایین، ده کانان، تفین، پالنگان و زمان گیوه  را پاک سازی کردند.

در محور دوم ـ محور کامیاران ـ نیروهای سپاه، ارتش، ژاندارمری و سازمان پیشمرگان مسلمان کرد به فرماندهی شهید حسین آقایی روستاهای گاوانه، چرسانه، زیویه، میسوراب، تیله کوه، گارزخانی و هم چنین ارتفاع شیرین سوار و کوه یک شبه را پاکسازی کردند.

در محور سوم ـ محور پاوه ـ نیروهای سپاه و سازمان پیشمرگان مسلمان کرد به فرماندهی برادر انور احمدی ارتفاعات شاهو، ییلاق های هانیه و گزیوان و هم چنین روستاهای گزیوان، پالنگان و تنگی ور را پاکسازی کردند.

عملیات در این سه محور بعد از 7 شبانه روز در اوایل اردیبهشت ماه سال 1361 با موفقیت به پایان رسید و تعداد زیادی از نیروهای ضدانقلاب کشته و تعدادی نیز به اسارت رزمندگان سپاه اسلام در آمدند.

این عملیات، پاکسازی کامل جاده کامیاران- سروآباد را به دنبال داشت، اما واحدهای عمل کننده به دلیل کمبود نیرو نتوانستند پایگاه های دائمی را در این محور ایجاد کنند، به همین دلیل سپاه های کامیاران و مریوان در تیر ماه همان سال، عملیات دیگری در این محور اجرا کردند و با استقرار پایگاه های ثابت موفق شدند امنیت را در منطقه برقرار کنند.

انتهای پیام/