عمه بابایم کجاست؟/ امروز حسین(ع) در سوگ نازدانه‌‌اش نشسته است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از آناج، ای سه ساله حسین چرا لقب بی بی گرفتی، کدامین ظلم پشتت را خمیده کرد و چشم‌‌هایت را بی‌‌فروغ، خشت‌‌های خرابه شام در غم پرواز پرستویی که نه آغوش گرم پدر بلکه سر بریده‌‌اش، پیشکشی شامیان برایش بود نوحه سرایی می‌‌کنند. ای ستاره حرم آل الله چه غمی نورت را گرفت و سبب افولت شد، با سر بریده پدر کدامین اسرار مگو را زمزمه کردی که آغوش به رویت گشود؟ از صورت‌‌های کبود گفتی یا از گوش‌‌های خون چکان، از معجرهای سوخته گفتی یا خار مغیلان، شعر تازیانه‌‌ها را سرودی یا هرم آتش خیمه‌‌ها را بازگفتی. تو فرشته‌‌ای بودی که زمین تاب نگه داشتنت را نداشت. پدر رفته است و دیگر سجاده‌‌اش نیاز به گشودن ندارد، پر بکش که دیگر کاری بر این خاک ظالم پرور نداری.

حضرت رقیه(ع) که بود؟

حضرت رقیه فرزند امام حسین علیه السلام است. بر اساس نوشته‏‌‌های بعضی کتاب‏‌های تاریخی، نام مادر حضرت رقیه(علیهاالسلام)، امّ اسحاق است که پیش‏تر همسر امام حسن مجتبی (علیه‏السلام) بوده و پس از شهادت ایشان، به وصیت امام حسن (علیه‏ السلام) به عقد امام حسین (علیه ‏السلام) درآمده است. در مورد تاریخ تولد حضرت رقیه چیزی معلوم نیست.

اسناد تاریخی بر اثبات وجود حضرت رقیه

برخی افراد با شبه پراکنی سعی بر این دارند که وجود مقدس حضرت رقیه(س) را انکار کنند، ولی در اسناد تاریخی معتبر شیعی با صراحت به وجود ایشان اشاره شده است. نام ایشان به عنوان دختر خردسال امام حسین(ع) در متون تاریخی و روایی بسیاری آمده است من جمله: مقتل ابو مخفف از اصحاب امام صادق(ع)، تاریخ طبری، لهوف سید ابن طاووس، تاریخ علی ابن حسین مسعودی، شیخ مفید در«الارشاد» و «النصره فی حرب البصره» و غیره. در وجود ایشان هیچ شکی نیست تنها اختلاف در نام آن حضرت است که برخی آن را فاطمه می دانند. بنا بر اسناد نام تمام پسران امام حسین(ع) علی و نام دختران ایشان فاطمه بوده است، لذا به احتمال زیاد رقیه نام دوم نازدانه سه ساله حسین(ع) می باشد.

چگونگی شهادت و مرقد مطهر ایشان

پس از واقعه عاشورا اهل حرم امام به اسارت گرفته شده و از کوفه به شام فرستاده شدند. یزید آنان را در خرابه ای نزدیک به قصرش سکنی داد. روزها آفتاب سوزان و شب‌‌‌ها سرمای هوا و در کنارش زخم زبان‌‌‌های مردم آزارشان می‌‌داد ولی هیچ یک برای زینب(ع) سخت تر از آرام کردن دخترک سه ساله‌‌ی یادگار برادر نبود. رقیه پیوسته سراغ بابا را از عمه‌‌اش می گرفت، «عمه بابایم کجاست».

شبی ایشان خواب پدر را می بینند و گریان از خواب برخواسته و سراغ از پدر می گیرند. اهل حرم با دیدن حال دخترک داغ دلشان در مصیبت عظمای وارده تازه می شود و شیون می کنند. صدا به کاخ یزید می رسد و  یزید دستور می‌‌دهد سر پدرش را برای او ببرند. این دستور یزید نشان از رذالت و شقاوت طینت او بود و برگی دیگر از دفتر مظلومیت‌‌های بی شمار اهل بیت را گشود. پدر به دیدار رقیه آمد ولی رقیه را در آغوش نکشید، سر بریده پدر میهمان دست‌‌هایش شدو روح بزرگش از جسم کوچکش پر کشید. بارگاه ملکوتی ایشان در شام واقع شده است.

انتهای پیام/