برای نیمای شعر ایران

وی در 13 دی 1338 در 62 سالگی چشم از جهان فرو بست. در 11 سالگی به تهران مهاجرت و در مدارس مختلفی شروع به علم آموزی می‌کند.

مدارس حیات جاوید و مدرسه سن‌لویی که یک مدرسه وابسته به مسیحی‌های کاتولیک بود مقاصد بعدی نیما بود. شعر گفتن را بنا به تشویق و مراقبت نظام وفا که معلمش بود شروع کرد و اولین شعر بلند خود را که «افسانه» نام داشت و سنگ بنای شعر فارسی هم لقب گرفت سرود. نیما این شعر را تقدیم معلمش نظام وفا کرد. نیما این شعر را در دی ماه 1301 در مجله قرن بیستم به سردبیری میرزای عشقی به چاپ رساند.

نیما پس از استخدام در وزارت مالیه در سال 1298 شمسی، در دوره‌ای علاقمند به فعالیت‌های سیاسی و مسلحانه می‌شود و برای مقابله با حکومت قاجار دست به تهیه اسلحه نیز می‌زند. حتی وی علاقمند می‌شود که به جنگلی‌ها بپیوندد و در کنار میرزا کوچک خان جنگلی در برابر استعمار و استبداد بجنگد. اما دست تقدیر سرنوشت دیگری برای وی رقم زده است.

درسال 1305 با عالیه جهانگیری ـ خواهرزاده‌ جهانگیرخان صوراسرافیل ـ ازدواج می‌کند. وی در سال 1317 به عضویت در هیات تحریریه‌ مجله‌ موسیقی درمی‌آید و در کنار «صادق هدایت»، «عبدالحسین نوشین» و «محمدضیاء هشترودی» به کار مطبوعاتی می‌پردازد.

در سال 1321 پدر می‌شود و نام فرزندش را شراگیم می‌گذارد. شراگیم بعد از فوت پدر با کمک برخی دوستان وی، به گردآوری و چاپ برخی شعرهایش اقدام ‌کرد.

نوشته‌های نیما در چند بخش تقسیم می‌شود. بخش‌هایی همچون شعرها، مقاله‌ها و نامه‌هایی در زمینه‌های مختلف سیاسی و اجتماعی.

آثار نیما عبارتند از: «تعریف و تبصره و یادداشت‌های دیگر»، «حرف‌های همسایه»، «حکایات و خانواده‌ سرباز»، «شعر من»، «مانلی و خانه‌ی سریویلی»، «فریادهای دیگر و عنکبوت رنگ»، «کندوهای شکسته» (شامل پنج قصه‌ی کوتاه)، ‌«نامه‌های عاشقانه »‌ و غیره.

و عاقبت در اواخر عمر این شاعر بزرگ، درحالی‌که به علت سرمای شدید یوش، به ذات‌الریه مبتلا شده بود و برای معالجه به تهران آمد؛ معالجات تاثیری نداد و در تاریخ 13 دی‌ماه 1338، نیما یوشیج، آغازکننده‌ راهی نو در شعر فارسی، برای همیشه خاموش شد. او را در تهران دفن ‌کردند؛ تا اینکه در سال 1372 طبق وصیتش، پیکرش را به یوش برده و در حیاط خانه محل تولدش به خاک ‌سپردند.

زمینه کاری نیما در حوزه‌های شعر، نویسندگی، منتقد و نظریه‌پردازی ادبی بود. کار نیما در حوزه شعر بسیار بزرگ و عظیم بوده است. وی توانست معیارهای هزار ساله‌ شعر فارسی را که تغییرناپذیر و مقدس و ابدی می‌نمود، با شعرها و رای‌های محکم و مستدلش، تحول بخشد.

نیما علاوه بر سرودن شعرهایی به زبان فارسی هیچ‌گاه زبان مادری خود را فراموش نکرد و به زبان مازندرانی نیز شعرهای بسیاری سرود. که برای یاد بود این شخصیت ادبی مازندران یک نسخه از آن را خدمت شما تقدیم می‌کنیم:

روجـا بیمو تَلا ویشـار بَوِی یِ
روشِن دُنی یِ چِش تار بَوِی یِ
نیما شِ اسبِ سَر سوار بَوِی یِ
دِنیا یِ نیک و بـــدِ یار بَوِی یِ