«آوای زلزله» قصر شیرین را به کوخ اندوه تبدیل کرد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از رودبار ما، بحران «crisis» واژه‌ای است که وقتی با آن مواجه می‌شویم مجبوریم به آن بیندیشیم. بحران یعنی موضوع بغرنجی که تعادل زندگیمان را به‌هم زده و در بسیاری از موارد اوج آن برایمان غیرمنتظره است. بحران انسان را غافلگیر می‌کند و زندگی را با تنش همراه می‌سازد. توشه فراوانی با خود دارد؛ توشه‌ای که از بازشدنش خوشحال نخواهیم شد.

زلزله ازجمله بحران‌های غیرمترقبه و ناگهانی است که زندگی را مختل و اندوخته‌های مادی را نابود می‌کند و اثرات روحی آن تا پایان عمر با آدمی همراه است و هر واقعه مشابه حتی کوچک می‌تواند یادآوری در ذهن را بازخوانی کند و پرونده آن بحران از بایگانی ذهن به حال برگردد.

زمین زنده است و نفس می‌کشد و گاهی زنده بودنش را این‌گونه به رخ می‌کشد، قلب زمین در حال تپیدن است و این بخشی از طبیعت است و برای بقای جهان ضروری است.

یک جامعه آگاه و ایمن به‌جای قهر از زلزله با آن آشتی می‌کند و آن را به عنوان بخشی از واقعیت طبیعی می‌پذیرد.

حوالی ساعت ۲۲ یکشنبه بود که شهرهایی از مناطق غربی کشورمان به ویژه در استان کرمانشاه لرزید؛ زلزله‌ای ۷.۳ ریشتری که باعث شد خانه های  هموطنانمان بلرزد در این بین شاید دلهایشان بیشتر از خانه ها لرزید و سقف ها بر سر شان آوار شد و “آوای زلزله” اینچنین قصر شیرین را به کوخ اندوه تبدیل کرد.

در حقیقت با آنکه ایران جزو ۱۰ کشور زلزله‌خیز جهان است، متأسفانه در حوزه مدیریت بحران و ساختار آن هنوز در گام اولیه در جا می‌زند و این را از حوادث گونانی که در کشور رخ می دهد می توان فهمید این زلزله در حالی در کشور به وقوع پیوست که شهرهای غربی نزدیک به کانون زلزله قرار داشتند.

زلزله آمده است و باز هم می‌آید و نمی‌توان مانعش شد، آنان که می‌روند بالاترین آسیب که همانا مرگ است را تجربه می‌کنند اما آنان که زنده می‌مانند چاره‌ای جز احیای خود ندارند. می‌بایست به زندگی فکر کنند و این محقق نخواهد نشد جز با همکاری و حمایت دولت، بخش‌های امدادی و سازمان‌های غیردولتی و دست‌اندرکاران محلی که کارشان مداخله مناسب‌ در بحران زلزله است.

در کشور ما به دلیل نبود ساختار مشخص مدیریت بحران در حوزه پیشگیری و حین زلزله، کمتر اقداماتی تاکنون صورت گرفته است.

به گونه‌ای که تجهیزات و سنسورهای هشدار سریع که می‌تواند ۳۰ ثانیه قبل از وقوع زلزله افراد را آگاه و یا سیستم‌های حساس شریانی و انشعابات همچون گاز و برق را از مدار خارج کند، استفاده نمی‌شود.

همچنین در بحث اقدامات پیشگیرانه و کنترل از افزایش خسارت‌های جانی و مالی بسیاری از سازه‌های کشور که حتی نوساز هم هستند، نیز به گونه‌ای ساخته شده که مقررات و ضوابط ملی و استاندارد ساختمان در آنها رعایت نشده است و بافت فرسوده به حساب می‌آید! ساخت‌وساز روی گسل‌ها در پایتخت و نقاط مختلف کشور بدون در نظر گرفتن مطالعات جامع انجام می‌شود.

مسئولان کشورمان باید یکبار برای همیشه با برنامه ریزی صحیح و عملیاتی نمودن این برنامه ها گامی اساسی در جهت استحکام بخشی سازه های متزلزل کشورمان در مقابل زلزله باشند.

انتهای پیام/