شب ها قبل از بستن پلک هایمان به یاد مردمی باشیم که دیگر سقفی ندارند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کرددانش،در پی بروز زمین لرزه در مناطق استان کرمانشاه که منجر به جان باختن، مصدوم و بی سرپناه شدن تعدادی زیادی از هموطنان شد, که باعث شد بار دیگر اتحاد، همدلی و مشارکت ملت ایران را در لحظات حساس به نمایش گذاشته شود و هم اکنون همت ستودنی ملت سربلند ایران و از جمله دانشجویان مرهمی برای داغ دیدگان و آسیب دیدگان این حادثه دردناک شده است و قطعا بار دیگر کمک های مردمی می تواند نقش پررنگی را در کم کرد درد و رنج هموطنان آسیب دیده ایفا کند.

 
امروز دست های پرمهر دانشجویان کردستانی در کنار سایر اقشارهم در این حادثه دلخراش بر روی شانه مردم استان کرمانشاه قرار گرفت تا تسلی بخش درد، غم و اندوه مردم زلزله زده این استان باشد.
 

در طی چند روز اخیر دانشجویان تمام دانشگاه های استان بصورت خودجوش و داوطلبانه برای حمایت و همدردی با هم نوعان و مردم آسیب دیده این حادثه دلخراش، نسبت به جمع آوری کمک های نقدی و غیرنقدی اقدام کردند, و در ادامه هر کدام از دانشگاه های استان تعدادی از دانشجویان خود را راهی مناطق زلزله دیده کردند.

یکی از دانشجویان مریوانی اعزامی به سرپل ذهاب گفت: خبر آشفتگی مردم، عکس‌ها و تصویرها، حکایت از خلق فاجعه داشت, دل آرام نگرفت,همراه کمک‌‌های مردمی که از دانشگاه های مریوان جمع کرده بودیم، راهی منطقه شدیم... قهر طبیعت، چنان سخت بود که گریه بی آنکه بتوانی مهارش کنی، بر گونه می‌غلتید... تمام غصه‌های دنیا، در چشم این مردم موج می‌زد...ناله‌ی مادر و مویه‌‌ی خواهری، آتش بر دل‌ها می‌زد... این غم انگیز ترین حالت کرمانشاه است, رد لبخندها از صورتها پاک شده بود دیدن این همه اوار دردناک بود اما باید آستین همت بالا میزدیم عده ای از دانشجویان به توزیع اقلام خوراکی و امکانات اولیه مثل چادر و پتو و نایلون بین مردم روستاها, عده ای هم مشغول طبخ غذای گرم اما تعدادی هم به اواربرداری و امارگیری از چادرها و مردم پرداختند البته تعدادی از دانشجویان که کارهای تخصصی جوشکاری بلد هستند در حال اماده کردن کانکس هستند.

وی افزود: امروز شاهد گریه های خونبار هموطنانی هستیم که از بهترین مردمانند؛ مردمان رنگین پوش که امروز سیه پوش گشته اند, درد دارد امروز در دیار فرهاد کوهکن کودکانی زیر کوه آوار به دور از آغوش مادر جان بدهند بغض گلویم را می فشارد وقتی این صحنه ها را میبینم اما امروز مردم زلزله زده باید بداننددر کنارشان میمانیم در همه حال تا آباد کردن تمام این ویرانی ها

بهمن اصلانی یکی از دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد سنندج است که با 12 نفر از دانشجویان دانشگاه خود چند روز پیش راهی مناطق زلزله زده سرپل ذهاب شدند وی در گفتگو با خبرنگار کُرددانش اظهار داشت: دیدن آن همه آوار ان هم بی سرپناهی, ان همه مصیبت واقعا سخت بود, اکثر افرادی که برای کمک آمده بودند بی اراده اشک هایشان جاری میشد, بغض هایشان میترکید.

وی افزود: البته در کنار این همه مصیبت, دیدن کمک های مردمی, دیدن هموطنانی که برای کمک آمده بودند نور امیدی در دل داغدار مردم زلزله دیده روشن میکرد, مردم با آن دل زخمی، با غصه‌ی سنگین فراق عزیز، دلگرم این حضور بودند‌... ما هم نمی‌دانستم گریه کنم این همه ویرانی را...یا تحسین کنم این همه مهربانی را...

وی تاکید کرد: لطفا شب ها قبل از بستنِ پلک هایمان در اتاق هایی گرم و آرام؛ به یاد اتاق های سوت و کوری باشیم که دیگر دیواری ندارد، سقفی ندارد، حتی پدر، مادر.. و کودکی هم ندارد.. چه غریبند اتاق های بی سرنشین و چه غریب تر سرنشین های معصومی که ناگهان شادی هایشان پاییز شد، تنها شدند و در این حجم تلخ ثانیه هایِ بُهت زده، ازسرمای پاییز نه! که از سرمای بی کسی می لرزند...

محمدصادق هاشمی یکی از دانشجویان اعزامی دانشگاه مذاهب استان کردستان گفت: حدود 13 نفر از دانشجو و استاد و مسئول دانشگاه راهی مناطق زلزله زده شدیم و کمک هایی که طی دو روز در دانشگاه خود و دانشگاه مذاهب تهران برای زلزله زدگان جمع کرده بودیم به نیابت از تمام دانشجویان در بین مردم تقسیم کردیم.

وی افزود: در بین جاده فقط کاروان کمک های مردمی از اقصی نقاط کشور را مشاهده کردیم, به بودن در کنار مردمان سرزمینم با  این همه سخاوت، شجاعت، صمیمیت و مسؤولیت افتخار میکنم باشد که این شو ر و شعور مسیری باشد برای مسؤولیت پذیری اجتماعی در رسالت انسان بودنمان.

این دانشجوی دانشگاه مذاهب تصریح کرد: آموختیم که در این تنگناهای همه جانبه روزگار هنوزدر زیرپوست شهر نورافکن های قوی انسانیت تاریکی و ناامیدی را به صلابه کشیده اند.

هاشمی با بیان اینکه اما در کنار تمام این رنج ها, سختی ها, مصیبت ها  و آوارها اینجا هنوز زندگی در خرابه های به جا مانده از بی مهری زلزله میتپد تاکید کرد: تلخی این روزها با فعال شدن پیوندها و دلبستگی ها و همنوایی ها و همبستگی های گروهی باز رگ های حیاتی جامعه را پرشریان تر کرد که زلزله دیوارها را فرو می ریزد اما دلها را نه ..!!

انتهای پیام/