راهکارهایی برای کاهش بار ترافیک/ شهرهایی که سرعت حرکتشان هر روز لاکپشتی تر می شود

به گزارش خبرنگار شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ ترافیک در لغت یعنی رفت و آمد که به اشتباه در فرهنگ عمومی به کندی حرکت تعبیر می شود که ترافیک های کند و پرحجم امروزه به یکی از معضلات شهرهای بزرگ تبدیل شده اند.

سالیانه میلیون ها و حتی میلیارد ها ساعت از وقت مردم در ترافیک های کند و راه بندان ها هدر می رود. افزایش جمعیت، رشد کم حمل و نقل عمومی، افزایش تولید خودرو، کاهش تعداد خوروهای فرسوده ایی که از ناوگان حمل و نقل خارج می شوند، کاهش رشد طرحهای راه سازی و ... از عوامل گوناگون کندی حرکت خودروها در شهرهای بزرگ است.

عبور بی توجه عابرین از خیابان ها و تاثیر آن بر ترافیک

اما نباید عامل انسانی در این پدیده فراموش شود؛ چه عابرینی که با عبور بی موقع از گذرهای سواره رو باعث ایجاد کندی در حرکت می شوند و چه رانندگانی که با یک توقف ساده در معابر باعث مسدود شدن یک خط عبوری می شوند. نحوه سوار و پیاده شدن مسافرین هم از مقوله هایی است که هنوز هم در مورد آنها فرهنگ سازی نشده است. اقدامات پلیس راهور هم در فشرده کردن خودروها بجای روان سازی حکایت دیگری است.

این اقدام نشان می دهد پلیس از آموزش های لازم برای روان سازی ترافیک برخوردار نیست. تابلوهایی هم که برای نشان دادن سقف سرعت مجاز نصب می گردد، بیشتر برای کسب درآمد از محل جریمه هاست تا هدایت ترافیک. دوربین هایی که در سرعتهای مجاز هم اقدام به عکسبرداری از رانندگان می کنند و باعث سلب اعتماد مردم می گردند.

نگهداری آنها هم بین پلیس راهور و شهرداری ها همچنان در هاله ایی از ابهام است، آنهم برای عدم پاسخگویی. تخلفاتی هم که توسط دوربین های معیوب و تنظیم نشده ثبت می گردد ، در حد وحی منزل است و قابل رسیدگی و حذف نیستند. تنها بخش دیگری به عنوان پیگیری به هزینه های مردم اضافه می کنند.

سفرهای شهری بدون برنامه و معضل ترافیک

اما از همه این موارد که بگذریم سفرهای درون شهری یا برنامه ریزی شده است و یا بدون برنامه ریزی.ظهور و بروز اپلیکیشن های اینترنتی و یا بهتر بگوییم تاکسی های اینترنتی باعث شد مقدار قابل توجهی از خودروهای تک سرنشین کاسته شود.این پیشرفت تکنولوژیک دو بخش سفرهای برنامه ریزی شده و بدون برنامه را در دستور کار قرار داده است؛ اما هنوز هم حجم 8 دهمی خودروهای تک سرنشین حجم بسیار بالایی است و یکی از ضعف های این اپلیکیشن ها نبود سفرهای ارزانقیمت و چند مسافری است.مسافرانی که مسیرهای مشترک دارند هنوز هم هر کدام یک خودرو درخواست می کنند و شاید بتوان گفت تاثیر چندانی در کاهش ترافیک نداشته اند.

اما دو مقوله است که هنوز روی آنها برنامه ریزی لازم نشده است؛ 1- سفرهای منظم و برنامه ریزی شده و 2- سفرهای نامنظم  اشتراکی و کم هزینه.

بسیاری از ما بطور منظم و روزانه مسیر منزل تا اداره و یا محل کار را طی می کنیم .چنانچه سامانه ایی ایجاد شود که این سفرها در آن ثبت شود به راحتی سفرهای مشابه قابل ادغام است و چون دارای ثبات هستند می توان تا حد امکان هزینه های آن را نسبت به اپلیکیشن های موجود کاهش داد. مثلا اگر مسیری اکنون برای یک نفر 20000 تومان هزینه دارد مسافران هم مسیر می توانند آن را به چهار تقسیم کنند و حجم ترافیک هم به همین میزان کاهش می یابد.این یک نکته ی اساسی است .کاهش هزینه تا 75% و کاهش ترافیک تا 75%.سفرهای روزانه، هفتگی و ماهیانه و حتی سالیانه میتواند در این سامانه ثبت و خودروهای عبوری مشخص گردند.این اقدام در کل هم باعث کاهش میزان مصرف سوخت تا حد بسیار چشمگیری می گردد.

جنبه بعدی و اقدام آتی در سفرها با  تاکسی های اینترنتی سفرهای اشتراکی است. در حال حاضر قیمت گذاری به طرز باور نکردنی غیر منصفانه است. چنانکه در برخی مسیر ها تا 70% نرخ گذاری کمتر از عرف معمول است. در این شرایط انبوه تقاضا با عرضه ای همراه نمی شود و باعث کاهش درآمد رانندگان و نارضایتی مسافرینی می شود که ساعتها منتظر یافتن یک خوردو می مانند. اما این مشکل یک راهکار ساده دارد. با اخذ هر مسافر هم مسیر 50% کرایه مسافر هم مسیر به کرایه راننده اضافه و 50 % هم از کرایه مسافر اولی کم کند.

خودروهای تک سرنشین و آلودگی هوا

به هر حال حجم عظیم 9 و یا 8 دهمی خوردوهای تک سرنشین معضلی است که همه را آزار می دهد.فن آوری های جدید می تواند بسادگی حجم عظیمی از خودروهای گرفتار در ترافیک های کند را کاسته و در طرف مقابل هم از هزینه های 22 درصدی حمل و نقل خانوارها تا حد زیادی بکاهد و رفاه مسافران را تا حدود زیادی افزایش دهد.

محیط زیست هم نیاز به تصمیم گیری های جسورانه دارد. نفس کشیدن در هوای کلان شهر دیگر طاقت فرسا شده است. باید به مسولیت های اجتماعی در تصمیم گیری ها و تصمیم سازی توجه کرد. همه ی ما مسول هستیم چون همه با حمل و نقل سر و کار داریم.

مجید گودرزی