زیتون جنوب، میوه ای بومی اما ناشناخته / فقدان صنعت فرآوری محصولی کمیاب در کشور

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از هرمز؛ درخت گوآوا (guava)  با نام علمی (psidium guajava)معروف به سیب مناطق گرمسیری در گذشته های بسیار دور از مکزیک تا پرو کشت می شد؛ اما امروز کشت و پرورش آن در نقاط گرمسیری دنیا گسترش یافته است.

گیاه گوآوا درختچه‌ای همیشه سبز از خانواده میرتاس‌ها است که برگ‌های در برابر هم، دراز و بیضی شکل دارد؛ این گیاه بسیار کم‌توقع است و کاشت و پرورش آن به صورت باغ یکدست یا مخلوط با سایر درختان میوه به منظور تولید میوه ارگانیک در بسیاری از مناطق گرمسیری و نیمه‌گرمسیری دنیا رواج دارد.

این گیاه علاوه بر داشتن میوه ای با عطر و طعم بی نظیر خواص دارویی فراوانی نیز دارد؛میوه آن حاوی ویتامین های مختلفی بوده  و منبع غنی آهن ، کلسیم ، فسفرو آنتی اکسیدان ها و مقادیر بالای فیبر می باشد که آن را به میوه ای مناسب برای لاغری ، درمان یبوست ، تنظیم کلسترول ،  فشار خون و کنترل بیماری های قلبی تبدیل کرده است.

جویدن برگ این گیاه التیام دهنده درد دندان است و از جوشانده آن در درمان مشکلات معده، ناراحتی های پوستی، مشکلات تنفسی، تسکین سرماخوردگی و مشکلات لثه و گلو درد استفاده می شود.

در ایران محل کشت آن استان هرمزگان و سیستان و بلوچستان بوده و با نام« زیتون محلی» شناخته می شود؛ با توجه به اینکه این گیاه منحصرا در این دو منطقه و مناطق محدود گرمسیری کشور رشد می کند هنوز سهمی تقریبا صفر درصدی در سبد خرید میوه خانوار دارد و حتی در دو استان محل کشت خود نیز غریب مانده است.

به عنوان مثال اگر سری به میوه فروشی های سطح شهر بندرعباس بزنیم از انواع و اقسام میوه های کشور و حتی میوه های خاص وارداتی در آنها یافت می شود؛ اما در میان این حجم از تنوع میوه ها، میوه زیتون محلی بندرعباس دیده نمی شود و بازار فروش این میوه به چند سینی دستفروشان سطح شهر محدود شده؛ این در حالی است که در سالهای اخیر حتی میوه های استوایی وارداتی همچون آووکادو نیز سهم خود را در بازار فروش میوه ایران پیدا کرده اند.

عطر و طعم منحصر به فرد این میوه قابلیت استفاده و فرآوری بالایی به آن می دهد و می توان از آن برای تولید انواع دسرها، آب میوه ،مربا، ژله، مارمالاد و … استفاده کرد اما متاسفانه صنعت فرآوری آن نیز هم چون خام فروشی این گیاه به شدت مغفول مانده و هیچ سرمایه گذاری در این رابطه صورت نگرفته است.

بی اهمیتی و نبود بازار فروش باعث شده که کشت انبوهی از این درخت صورت نگیرد وکشت آن تنها برای مصرف خانگی  یا در نهایت فروش جزیی باشد؛ سیاستی نیز جهت تشویق به کشت یا جذب سرمایه گذاری جهت ایجاد زیر ساخت های صنعت فرآوری این میوه صورت نگرفته است.

با توجه به سیاست های اقتصاد مقاومتی می توان  با معرفی این محصول خاص و ناب و فرآوری آن، بازارهای داخلی و خارجی را  جذب کرده و با صادرات محصولات فرآوری شده آن میزان زیادی ارز آوری داشت؛ از دیگر محاسن کشت و ایجاد صنعت فر آوری زیتون محلی جنوب ایجاد مشاغل پایدار برای کشور، مخصوصا مردم بومی مناطق کشت این محصول است.

انتهای پیام/