به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از بلاغ، روز دوم فروردین سال 42 مثل همین حالا در مقابل چشمم قرار دارد...
بعداز قضایای مدرسه‌ی فیضیه و آن حوادث کذایی، اول شب خودمان را با دوستان به این‌جا رساندیم ـچون همه از این خانه نگران بودند که چه خواهد شدـ از آن حیاط کوچک وارد شدیم و دیدیم که ایشان آن گوشه حیاط ایستاده‌اند و مشغول اقامه‌ی نماز مغرب و عشاء هستند و جمعی هم با ایشان مشغول نمازند.
آن چنان طمأنینه‌ای در وجود ایشان بود که هر اضطرابی را تمام می‌کرد؛ اصلاً کانه هیچ حادثه‌ای اتفاق نیفتاده است؛ واقعاً مثل کوه ایستاده بودند و مشغمل نماز بودند؛ بعد هم از آن پله‌ها بالا آمدند و به اتاق دست چپ تشریف بردند و نشستند؛ طلبه‌ها هم ریختند که بیانات ایشان را بشنوند.
از جمله حرف‌های ایشان در آن روز ـ که عین شدت اختناق و تسلط دستگاه ستمگر بودـ این بود که گفتند اینها خواهند رفت و شماها خواهید ماند و ما از این سخت‌ترش را هم دیده‌ایم؛ تحمل و ایستادگی کنید. این برای ما درس امید است.
حقیقتاً استقامت ایشان در مقابل شداید و امیدشان به آینده این بود؛ و همین است که امروز هم می‌تواند ملت ما را پیش ببرد؛ یعنی امید به آینده و ایستادگی در مقابل مشکلات. ایشان درس عملی و عینی این را دادند و راهشان این راه بود.
امام علی علیه‌السلام فرمود: رهبر نیازمند سه چیز است: قلب اندیشمند و متفکر، زبان گویا و دل پر جرأت و قاطع در برابر اجرای حق.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه