به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به‌نقل از شبکه خبری تهران نیوز ؛ بیش از سه دهه از داخلی سازی پیکان می‌گذرد، خودرویی که در روزگار خودش مطلوب بود و با قانون حمایت از خودرو، داخلی سازی آن شکل گرفت. به این ترتیب اولین بار مفهوم داخلی سازی در صنعت خودرو مونتاژ کار ایران وارد شد و با تلاش‌های بسیار و شکل‌گیری ساپکو اولین شرکت مهندسی ساخت داخل و مدیریت زنجیره تامین جرقه امیدی بود تا زنجیره ارزشی صنعت خودرو به سمت تکامل و نهایتاً خودرو ساز شدن ۲ خودرو ساز وطنی نیل کند لیکن حضور چشم آبی‌ها در جاده مخصوص این مسیر را چندان در ریل صحیح و تجربه شده جهانی حفظ نکرد و استعمار چشم آبی‌های فرانسوی بر صنعت خودرو ایران جز قرارگیری این صنعت در چرخه باطل خودرو کامل، مونتاژ، داخلی سازی قطعات غیر راهبردی ثمری برای کشور نداشت.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, شبکه خبری تهران نیوز ؛, شبکه خبری تهران نیوز,این رشد کاریکاتوری، منجر به وابستگی بیش از پیش صنعت خودرو و عملاً تسلسل باطل توسعه زنجیره قطعه سازی در قطعات غیر راهبردی گردید که با اعمال فشار استعمارگران خودرو در طول تحریم‌ها حداکثر‌سازی داخلی‌سازی به خطوط قرمز چشم آبی‌ها نیز وارد شد و نهایتاً امید آن میرفت بار دیگر با طراحی و ساخت موتور ملی وحذف پیکان، طراحی و ساخت پلت فرم جدید و توسعه برند داخلی با خودروهای بروز و مورد نیاز و رضایت مردم ، این زنجیره تکمیل شود که بار دیگر دست استعمارگران خودرویی با ارائه خودرویی مانند رنو(تندر) و پژو ۲۰۷ و سیتروئن وارد معرکه گردید و بازهم این زنجیره ابتر ماند.
امروز طبق بررسی آمار رسمی بیش از ۵۰% تو لید خودرو کشور در اختیار خودرو سازان فرانسوی است و نه تنها شاهد کاهش داخلی سازی قطعات بوده‌ایم که از مواضع قبلی هم به لطف فشارخارجی و علاقه داخلی به چشم آبی های پاریسی ، کوتاه آمده ایم و با داخلی سازی قطعات بی ارزش و مونتاژ و رنگ این‌بار حتی در برخی خودروها بیش از ۱۰ سال است که موتور را وارد می‌کنیم و در اوج این هنرمندی ۲۰۰۸ را در پایین‌ترین حد خودکفایی قرار می‌دهیم تا نه تنها زنجیره قطعه سازی تقویت نشود که به زودی شاهد واردات سایر قطعات نیز باشیم و این در خلاف مسیری است که اقتصاد پایدار و درون زا و برون نگر را می‌طلبد.
این مدل جدید خروج ارز از کشور که طراحی جدیدی از استعمار خودرویی است به لطف قوانین، تطهیرشده و استمرار دارد چراکه با ۲۰ - ۴۰ درصد داخلی سازی که در حد مونتاژ و رنگ و تولید قطعات تزیینی و حداکثر برخی قطعات فلزی و جانبی خودرو است؛ نه تنها وابستگی حفظ می‌گردد بلکه در سوی دیگر عدم توجه به نیاز مردم و سر در برف مونتاژ نمودن باعث می‌شود در میان مدت شاهد مرگ صنعت خودرو ایران باشیم که بیش از ۵۰ سال بابت رشد ان از جیب مردم هزینه شده است و بار دیگر شیره‌جان ملت را بفروشیم و در ازای ان خودروی خارجی را برای مصرف وارد نماییم. چه کسی این خیانت را به نسل آینده پاسخ می‌دهد ؟
اگر بیش از ۴۰۰هزار خودرو تولیدی با آرم پژو و رنو نمی‌توانند داخلی سازی واقعی و پایدار و در قطعات با فناوری‌های مهم ایجاد نمایند، چه انتظار است که سایرین و از جمله چشم بادامی‌ها به این موضوع تن در دهند؟راه به بیراهه نرویم و افکار مردم را منحرف نکنیم، نه چشم آبی‌های استعمارگر و نه چشم بادامی‌های تازه رسیده، هیچ یک علاج صنعت بیمار، شبه دولتی و صرفاً متوقع خودرو ایران نیستند.
راهکارما تغییر ساختار نظام تعرفه است تا با الزام خارجی‌ها و علی الخصوص صاحبان سهم ۶۰ درصد از بازار ایران شاهد تولید خودروی با قطعات صرفاً وارداتی و انداختن فرش قرمز برای تکنولوژی‌های از رده خارج اروپایی نباشیم و وادادگی صنعتی نباشیم.
و نهایتا، راهکار اساسی؛ خروج دولت از اداره شرکتهای خودرو ساز و برچیده شدن بساط مدیریتهای شبه دولتی و اجازه به بخش خصوصی واقعی در اداره این صنعت با همکاری متوازن و معقول و در قالب مدلهای برنده – برنده با شرکای خارجی است.
یادداشت: امیر احمدی
این رشد کاریکاتوری، منجر به وابستگی بیش از پیش صنعت خودرو و عملاً تسلسل باطل توسعه زنجیره قطعه سازی در قطعات غیر راهبردی گردید که با اعمال فشار استعمارگران خودرو در طول تحریم‌ها حداکثر‌سازی داخلی‌سازی به خطوط قرمز چشم آبی‌ها نیز وارد شد و نهایتاً امید آن میرفت بار دیگر با طراحی و ساخت موتور ملی وحذف پیکان، طراحی و ساخت پلت فرم جدید و توسعه برند داخلی با خودروهای بروز و مورد نیاز و رضایت مردم ، این زنجیره تکمیل شود که بار دیگر دست استعمارگران خودرویی با ارائه خودرویی مانند رنو(تندر) و پژو ۲۰۷ و سیتروئن وارد معرکه گردید و بازهم این زنجیره ابتر ماند.
,امروز طبق بررسی آمار رسمی بیش از ۵۰% تو لید خودرو کشور در اختیار خودرو سازان فرانسوی است و نه تنها شاهد کاهش داخلی سازی قطعات بوده‌ایم که از مواضع قبلی هم به لطف فشارخارجی و علاقه داخلی به چشم آبی های پاریسی ، کوتاه آمده ایم و با داخلی سازی قطعات بی ارزش و مونتاژ و رنگ این‌بار حتی در برخی خودروها بیش از ۱۰ سال است که موتور را وارد می‌کنیم و در اوج این هنرمندی ۲۰۰۸ را در پایین‌ترین حد خودکفایی قرار می‌دهیم تا نه تنها زنجیره قطعه سازی تقویت نشود که به زودی شاهد واردات سایر قطعات نیز باشیم و این در خلاف مسیری است که اقتصاد پایدار و درون زا و برون نگر را می‌طلبد.
,این مدل جدید خروج ارز از کشور که طراحی جدیدی از استعمار خودرویی است به لطف قوانین، تطهیرشده و استمرار دارد چراکه با ۲۰ - ۴۰ درصد داخلی سازی که در حد مونتاژ و رنگ و تولید قطعات تزیینی و حداکثر برخی قطعات فلزی و جانبی خودرو است؛ نه تنها وابستگی حفظ می‌گردد بلکه در سوی دیگر عدم توجه به نیاز مردم و سر در برف مونتاژ نمودن باعث می‌شود در میان مدت شاهد مرگ صنعت خودرو ایران باشیم که بیش از ۵۰ سال بابت رشد ان از جیب مردم هزینه شده است و بار دیگر شیره‌جان ملت را بفروشیم و در ازای ان خودروی خارجی را برای مصرف وارد نماییم. چه کسی این خیانت را به نسل آینده پاسخ می‌دهد ؟
,اگر بیش از ۴۰۰هزار خودرو تولیدی با آرم پژو و رنو نمی‌توانند داخلی سازی واقعی و پایدار و در قطعات با فناوری‌های مهم ایجاد نمایند، چه انتظار است که سایرین و از جمله چشم بادامی‌ها به این موضوع تن در دهند؟راه به بیراهه نرویم و افکار مردم را منحرف نکنیم، نه چشم آبی‌های استعمارگر و نه چشم بادامی‌های تازه رسیده، هیچ یک علاج صنعت بیمار، شبه دولتی و صرفاً متوقع خودرو ایران نیستند.
,راهکارما تغییر ساختار نظام تعرفه است تا با الزام خارجی‌ها و علی الخصوص صاحبان سهم ۶۰ درصد از بازار ایران شاهد تولید خودروی با قطعات صرفاً وارداتی و انداختن فرش قرمز برای تکنولوژی‌های از رده خارج اروپایی نباشیم و وادادگی صنعتی نباشیم.
,و نهایتا، راهکار اساسی؛ خروج دولت از اداره شرکتهای خودرو ساز و برچیده شدن بساط مدیریتهای شبه دولتی و اجازه به بخش خصوصی واقعی در اداره این صنعت با همکاری متوازن و معقول و در قالب مدلهای برنده – برنده با شرکای خارجی است.
,یادداشت: امیر احمدی
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه