به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل ازندای اصفهان؛ محمدسعید معمارزادهتنگه ابوقریب یک اثر حداقلی در سینمای دفاع مقدس محسوب می شود. داستان فیلم، مربوط به سالهای پایانی جنگ ایران و عراق است و مشخصا فیلم به ماجرای حمله نیروهای بعثی به تنگه ابوقریب اشاره دارد و طبق جملات پایانی فیلم که روی پرده سینما نقش می بندد، سعی می کند تا در خلال روایتگری هایی که در مورد بخش های دیگر و سایر عملیات های جنگ هشت ساله شده، این ماجرا را نیز روایت کند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ندای اصفهان, محمدسعید معمارزاده,عملیاتی است که تعدادی رزمنده باید از یک تنگه مراقبت کنند تا نگذارند عراق به تنگه نزدیک شود و از آن عبور کند، چرا که اگر بتواند از این تنگه عبور کند، بخش زیادی از خاک کشور را اشغال خواهد کرد.
,در این میان سعی شده است که بار داستانیِ اندکِ فیلم، روی دوش چند شخصیت محدود باشد تا بتواند فیلم را جلو ببرد. مهمترین شاخصه فیلم مثل بسیاری دیگر از فیلم های دفاع مقدسی دهه اخیر، جلوه های ویژه جنگی است که کارگردان سعی کرده است در این موضوع سنگ تمام بگذارد و مخاطب را هم نسبتا راضی از سالن سینما خارج می کند.
,آنچه فیلم از فقدان آن بشدت رنج می برد، فیلمنامه و در لایه ای عمیق تر فقدان داستان است. از این لحاظ گفته می شود که این فیلم در ژانر دفاع مقدس یک فیلم حداقلی است؛ فیلمی که تمام تمرکز خودش را می گذارد روی بازسازی و نمایش صحنه های جنگی و بخش زیادی از فیلم را صرف به کار بستن جلوه های ویژه می کند.
, فیلمنامه, فقدان داستان,
, از همان ابتدا انسان هرچه در سالن سینما گوش هایش را تیز می کند تا در جریان مقدمه چینی های فیلم و شخصیت پردازی های اولیه قرار بگیرد، مطالب دستگیرش می شود ولی با خودش می گوید اگر هم این مطالب نمی بود و از ابتدای فیلم قیچی می شد، لطمه ای به کلیت فیلم نمی زد!
,تنها فایده ای که سکانس اول داشت، مطرح کردن عناصری همچون آب هویج و گل سر است که یکی از رزمنده ها برای دخترش خریده بود، تا در صحنه های بحرانی جنگ یکی دستاویز طنازی یکی از شخصیت ها بشود و دیگری عنصری باشد برای احساساتی کردن مخاطب. به همین سادگی سر و ته فیلم تنگه ابوقریب جمع می شود.
,فیلم روی لبه افراط در استفاده از جلوه های ویژه جنگی و صحنه های خشن راه می رود اما به لطف طنازی های حسن (با بازی امیر جدیدی) و کم شدن میزان صدا، آهسته شدن تصویر در برخی سکانس ها یا صحنه های استراحت رزمنده ها، این مشکل را به خوبی توانسته است مهار کند. ریتم تندی که فیلم دارد عامل مهمی است تا مخاطب را از اینکه فیلم فاقد داستان مشخصی است و شخصیت پردازی ها قرار نیست چندان عمیق باشند، منحرف کند.
, افراط در استفاده از جلوه های ویژه,اینکه کارگردان های کشورمان در نمایش صحنه های جنگ آنقدر از جلوه های ویژه استفاده می کنند که به کلی داستان و فیلمنامه و محتوا را از یاد می برند، معضل بزرگی است. شاید از این حیث بتوان بهترین و درست ترین فیلم دفاع مقدسی در دهه اخیر را فیلم «ملکه» ساخته محمد علی باشه آهنگر دانست.
, ملکه,در آنجا بدون اینکه کارگردان بخواهد مشقت زیادی در به تصویر کشاندن صحنه های جنگ از خود به خرج دهد، توانسته وارد شخصیت های جنگ شود و به اتفاقات و حالات انسانی بپردازد که این منش در ساخت فیلمهای دفاع مقدس باید سرلوحه کار بسیاری از کارگردانان قرار بگیرد.
,یکی از نکات قابل توجه در فیلم تنگه ابوقریب این است که اگرچه کارگردان بنایی برای شخصیت پردازی ندارد، ولی ناخودآگاه یا شاید هم خودآگاه، شخصیت علی (با بازی مهدی قربانی)، نوجوانی که به تازگی به جبهه آمده و خیلی علاقه مند است که صحنه های واقعی جنگ را با دوربین عکاسی اش ثبت کند، به طرز جالبی نماینده نسل سوم انقلاب یعنی نسل کنونی معرفی می شود. انگار زمان هایی که شخصیت مجید (با بازی خوب جواد عزتی) مدام با او در مورد واقعیات جنگ صحبت می کند، در حقیقت یک رزمنده از ۳۰ سال گذشته دارد در سالن سینما با جوانان و نوجوانان امروزی صحبت می کند و تا پایان فیلم این تصور از شخصیت علی خیلی خوب باقی می ماند.
,در نهایت باید گفت تنگه ابوقریب در مدت نمایشش روی پرده سینما، تا حد قابل قبولی با ریتم بسیار تند و صحنه های خشن و هیجان انگیز توانسته احساسات مخاطب را با خود همراه کند و همین برای کارگردانی که به تازگی این ژانر را تجربه می کند و احتمالا هدفش صرفا ادای دین به سینمای دفاع مقدس می باشد، کافی ست.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه