سخنان سخیف چهره «ابراهیم» را خدشه‌دار نمی‌کند

به گزارش خبرنگار شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ سیدغلامرضا نعمت پور سیمرغ بلورین بهترین تحقیق و پژوهش بخش مستند سی و دومین جشنواره فیلم فجر 1392 طی یادداشتی نوشت؛ ابراهیم حاتمی‎کیا نام آشنایی است که سینمای دفاع مقدس را نمی‎توان بدون نام او تجسم کرد؛ فیلم‌سازی که در برهه‎های حساس جنگ و روزهای آرام پس از جنگ ناب‎ترین تصاویر سینمایی را در ذهن هم‎نسل‎های من حک کرده است.

آخرین ساخته ابراهیم "به وقت شام" را در سی و ششمین جشنواره فیلم فجر دیدم؛  فیلمی خوش‎ساخت و نزدیک به معیارهای تکنیکی سینمای روز دنیا.

هر چند اعتقاد دارم حاتمی‎کیا با سینمای بی‌ریا و کمتر جلوه‎پردازی شده‎اش بیشتر بر دل‎ها تاثیر می‎گذاشت تا فیلم‎های جدیدش که تکنیک را به رخ تماشاگر می‎کشاند، اما در این دلنوشته حرفم نه از جنس سینما است و نه از جنس نقد.

من امروز ابراهیمی را می‎بینم که به جرم انقلابی بودن در آتش اظهار نظرهای بی‎محابا و حرف و حدیث‎های بدون پشتوانه می‎سوزد. حرف‎های درِ گوشی و حرف‎های مجازی آرامش مردی را بر هم می‎زند که جای هیچکسی را در سینما تنگ نکرده است.

حرف‌هایی که گاهی از هنرمندنماهایی شنیده می‎شود که پر افتخارترین حضورشان در سینما دیالوگ‎گویی در سخیف‎ترین فیلم‎های سینمایی است؛ زخم زبان‌ها از سوی کسانی است که نه به واسطه هنرشان بلکه بخاطر صورت‎های بزک کرده و دستکاری‎شده شان مطرح شده‎اند؛ همان‎هایی که زردترین صفحات نشریات را به خود اختصاص داده‎اند.

ابراهیم حاتمی‎کیا زخم می‎خورد نه بخاطر آنکه فیلم‎سازیست نابَلَد بلکه بخاطر اصرارش بر هدفی که  اعتقاد اوست. ابراهیم حاتمی‎کیا در حالی متهم به استفاده از بیت‌المال است که منتقدانش با آنکه خود از این سفره بی‌کران بی‎نصیب نبوده‎اند، ولی هیچگاه نتوانسته‌‎اند اثر ارزشمندی برای سینما به ارمغان بیاورند.

"به وقت شام" شاید نوستالوژی فیلم‌های پیشین ابراهیم حاتمی‎کیا را نداشته باشد؛ اما فیلمی قابل احترام است که مخاطبانش را با خود به ویرانه‎های سوریه می‎برد و بخشی از دَد منشی‌های داعش را به مخاطب نشان می‌دهد؛ اما طنز خواندن این فیلم از زبان هر کس نشان از بی‎هنری و بی‎خردی اوست. ابراهیم سینما را خوب می‎شناسد و بدون شک چهره‎ایست که با سخنان سخیف خدشه‎دار نخواهد شد.

انتهای پیام/ط