خطرات مهم پیوستن به "کنوانسیون UPOV"

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  دانشجویان بیدار ، این روزها لایحه پیوستن ایران به کنوانسیون حمایت از ارقام جدید گیاهی (upov) از سمت دولت به مجلس ارائه شده است . لایحه ای که درصورت تصویب ایران به کنوانسیون حمایت از ارقام جدید گیاهی می یوندد . اتفاقی که کارشناسان معتقدند اثرات بسیار مخربی برای بخش کشاورزی کشور دارد . 

کنوانسیون بین‌المللی حمایت از ارقام‌ جدید گیاهی، مهم‌ترین سند حقوقی بین‌المللی در زمینه حمایت از حقوق مالکیت معنوی تولید کنندگان ارقام اصلاح شده گیاهی به شمار می‌رود که نسخه سوم ان در سال ۱۹۹۱ به تصویب کشورهای عضو رسیده است. بدیهی است که این کنوانسیون از سوی کشورهایی مانند آمریکا ، فرانسه و آلمان برای تضمین سود شرکت های بذر این کشورها تاسیس شده است.

بر اساس مقررات این کنوانسیون، برای به‌نژادگرانی که رقمی گیاهی با چهار ویژگی جدید، متمایز، یکنواخت و پایدار تولید کرده باشند، از حق انحصاری برای فروش و توزیع آن برخوردارند و کشاورزان برای استفاده از این بذرها باید هر سال به به‌نژادگر حق استفاده (Royalty) پرداخت کنند. در غیر این صورت کشاورزان با مجازات مواجه می‌شوند.

کارشناسان معتقدند این کنوانسیون باعث می شود ایران به مدت حداقل 20 سال به سمت وابستگی به بذرهای تراریخته سوق پیدا کند . جدای از اثرات بسیار مخرب محصولات تراریخته ، وابستگی به قوانین خود ساخته ی این کنوانسیون باعث اعتراض کارشناسان این بخش شده است .

علاوه بر عوامل ذکر شده می توان دلایل دیگری در جهت رد پیوستن به این کنوانسیون را لیست کرد . از جمله ی آن میتوان گفت بر طبق قوانین ، کشوری که به این کنوانسیون بپیوندد مجاز به تنظیم بازار و بازرگانی خود بدون حفظ حقوق به‌نژادگر تحت حمایت این کنوانسیون نیست؛ به‌عبارتی اعمال حاکمیت تنظیم بازار مشروط به حقوق به‌نژادگر خارجی می‌شود ؛ و این به معنی وابستگی بسیار شدید کشور برای رفع نیازهای خود در بخش تولید بذر به خارجیان است . 

همچنین با پوستن به  upov  دولت مکلف می‌شود در زمان تودیع اسناد حداقل 15 جنس ارقام گیاهی جدید (بخوانید دستکاری‌شده ژنتیکی) را به اتحادیه مربوطه که مقر آن در ژنو است اعلام کند؛ توجه بفرمایید تمامی این گیاهان ارقام اصلی کشاورزی است که بر سر سفره مردم قرار می‌گیرد، مهمترین آنها گندم، برنج، سویا، گوجه، پنبه و ... است.

از دیگر عوامل ناکارآمدی پیوستن به این کنوانسیون این است که کشور حتی اگر بخواهد از کنوانسیون انصراف دهد باید حقوق مکتسبه به‌نژادگر را تا پایان دوره‌اش تضمین کند و در پایان در روز تودیع اسناد و تنفیذ کنوانسیون باید قوانین داخلی برای حمایت از حقوق به‌نژادگر به‌تصویب رسیده باشد. درواقع ما با پذیرفتن این لایحه و ورود به کنوانسیون ذکر شد ، عملا خود را درگیر قوانین سخت و مستعمرانه خواهیم کرد . این در حالیست که حامیان این لاحیه ادله مناسبی برای اشتیاقشان به پیوستن به upov  ارائه نداده اند . 

بعضی نماینده های مجلس حتی خبرندارند

در این خصوص یکی از کارشناسان بخش کشاورزی در گفتگوبا دانشجویان بیدار گفت : ایران از سال 82 به دنبال پیوستن به این کنوانسیون بوده است . متن این کنوانسیون سه بار اصلاح شده است و هر دفعه قوانین سخت تری به آن افزوده شده . مسئولان معتقدند هرچه سریع تر به این کنوانسیون بپیوندیم قوانین برایمان آسان تر است . 

وی افزود : این کنوانسیون ابتدا با هدف حمایت از  به نژادگر تشکیل شد . به نژادگر نیز کسی است که بذر را اصلاح می کند و به رقم جدید می رسد. اما کم کم این هدف کاملا تغییر کرد ؛ به این صورت که شرکت های بزرگ چند ملیتی به نژادگرها را به استخدام خود درآوردند و لذا سود به این شرکت ها می رسد .

وی در ادامه خاطرنشان کرد: این کنوانسیون کشاورزها را محدود می کند و درواقع مجبورشان می کند بذر را دوباره بخرند و حق انحصاری شرکت خارجی را پرداخت کنند . همچنین شرکت های دانش بنیان با مشکل مواجه اند . اگر بخواهند کار تحقیقاتی بر روی بذری انجام دهند باید حق انحصاری بدهند . همچنین اگر ما وقت بگذاریم و به رقم جدید برسیم ، بازهم نمیتوانیم به اسم خودمان ثبت کنیم . یعنی یک استعمار جدیدی برایمان طراحی کرده اند . 

این کارشناس حوزه کشاورزی در پایان گفت : اما یک سئوال مطرح است که چرا این لایحه به شکل چراغ خاموش در حرکت است . تا حدی که سخنگوی کمیسیون کشاورزی از این لاحیه اعلام بی خبری کرد . پس به نظر می رسد یک شیطنتی درکار است که می خواهند بی سروصدا این مسئله را به سرانجام برسانند .

انتهای پیام/